ห้องพักใหม่กับเพื่อนร่วมทาง

"อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องสายไฟเบอร์ออปติกเส้นนั้นเชียวนะครับ ลีโอ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของเซราฟินา ดังแทรกเสียงฮัมต่ำของเครื่องกำเนิดพลังงานฟิวชั่นขนาดจิ๋วในห้องควบคุมหลัก หญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มยุทธการสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง ขາเรียวยาวภายใต้รองเท้าคอมแบคหยุดนิ่งอย่างไร้ซุ่มเสียง ดวงตาคมกริบสีเทาเหล็กกล้าจดจ้องแผงวงจรควบคุมอเนกประสงค์ที่กำลังกะพริบแสงสีส้มเตือนภัยระรัว ลีโอถอนหายใจยาวอย่างไว้ท่า ชายหนุ่มละมือออกจากแผงควบคุม ปรับกรอบแว่นตากรองแสงบนดั้งจมูกด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับการเจาะระบบครั้งใหญ่ที่สุดในรอบปีของสถานีอวกาศเนบิวลา-07 เขาหันกลับมาส่งยิ้มสุภาพให้หัวหน้าแผนกผู้เคร่งขรึม "โธ่, หัวหน้าครับ ผมแค่อยากจะทักทายแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้เสียหน่อย... ดูเขาสิครับ เล่นซ่อนหาตั้งแต่อุโมงค์ระบายอากาศชั้นสาม จนมาโผล่ที่ระบบระบายความร้อนหลักแบบนี้ ช่างเป็นมิจฉาชีพที่มีความอุตสาหะเสียจริง" นิ้วเรียวเคาะเบาๆ ลงบนหน้าจอโฮโลแกรมที่ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ข้อมูลโค้ดดิ้งนับล้านบรรทัดไหลทะลักผ่านม่านตาของลีโออย่างรวดเร็ว ในฐานะอดีตโปรแกรมเมอร์มือฉมังที่ดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างของวิศวกรฝึกหัดผู้เกียจคร้านแต่รอบคอบ ความผิดปกติระดับไมโครวินาทีเหล่านี้ไม่มีทางรอดพ้นไปจากระบบการประเมินความเสี่ยงในหัวของเขาได้เลย เซราฟินากวาดตามองหน้าจอวิเคราะห์เส้นทางการเจาะระบบ เธอขมวดคิ้วมุ่นอย่างใช้ความคิด บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงถนัดตา "ไม่ใช่ภายนอก..." น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิต "ไฟร์วอลล์ชั้นนอกสุดยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่มีร่องรอยการแฮกจากภายนอกสถานี... นั่นหมายความว่าสัญญาณนี้ถูกส่งมาจาก *ข้างใน*" "ถูกต้องครับ" ลีโอยิ้มรับ รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับหยิบแท่งโปรตีนรสกาแฟดำออกจากกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวขึ้นมาแกะกินอย่างไร้ความเร่งรีบ "และถ้าเราวิเคราะห์จากค่าความหน่วง (Latency) ของสัญญาณที่ต่ำกว่า 0.02 มิลลิวินาที... เจ้าของรหัสลับตัวนี้น่าจะนั่งจิบกาแฟอุ่นๆ อยู่ห่างจากห้องนี้ไม่เกินสามร้อยเมตรแน่นอนครับ" สถานีอวกาศขนาดมหึมาแห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่กลุ่มเหล็กกล้าที่ลอยเคว้งคว้างในสุญญากาศ แต่มันคือโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมไซเบอร์เนติกส์ที่ซับซ้อน ผังภายในประกอบด้วยเขตที่อยู่อาศัย, โซนวิจัยลับ, และเครือข่ายท่อส่งพลังงานควอนตัมที่เชื่อมโยงทุกตารางเมตรเข้าด้วยกัน การทำความเข้าใจผังสถานีจึงไม่ใช่แค่การดูแผน 3 มิติบนหน้าจอ แต่เป็นการทำความเข้าใจ "ลมหายใจ" ของเครื่องจักรกลยักษ์ตัวนี้ หลังจากการเผชิญหน้าอันตึงเครียดผ่านพ้นไป เซราฟินาจำต้องอนุมัติคำขอที่แสนจะเอาแต่ใจ (แต่มีเหตุผลรองรับอย่างสมบูรณ์แบบ) ของหัวหน้าวิศวกรหนุ่ม ลีโอได้รับการย้ายที่พักไปยัง "ห้องพักหมายเลข 404" ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับโซนวิศวกรรมหลักตามที่เขาต้องการ เพื่อความสะดวกในการตรวจสอบระบบโดยไม่ต้องเสียเวลาเดินทางข้ามเขต การย้ายสัมภาระไม่ได้มีอะไรมากนัก นอกจากกล่องเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์คู่ใจ, แผ่นชีทคำนวณสูตรฟิสิกส์นิวเคลียร์ที่เขียนด้วยลายมือยุ่งเหยิง, และหมอนหนุนใบโปรด ลีโอกวาดสายตามองห้องพักใหม่ที่มีขนาดกว้างขวางกว่าห้องฝึกหัดเดิมถึงเท่าตัว ผนังห้องทำจากโลหะผสมไทเทเนียมเคลือบสารป้องกันรังสีคอสมิก หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับวิวทิวทัศน์ของขอบอวกาศสีดำสนิทที่มีกลุ่มเนบิวลาส่องแสงเรืองรองเป็นฉากหลัง "ไม่เลวเลยนี่ครับ... อย่างน้อยเตียงนอนก็ไม่ได้แข็งจนกระดูกสันหลังผมพัง" ลีโอบ่นพึมพำขณะทิ้งตัวลงนั่งบนฟูกหนานุ่มอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะดีดนิ้วเรียกหน้าจอระบบโฮโลแกรมส่วนตัวขึ้นมา [ติ๊ง! ระบบซ่อมใจวิศวกรขี้เก๊ก ทำงานเสร็จสิ้น] [อัปเดตสถานะที่พัก: โซนวิศวกรรมหลัก (Engineering Sector - Alpha)] [ปลดล็อกแผนผังสถานีอวกาศชั้นใน: ระดับการเข้าถึง 3 (Clearance Level 3)] [คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติทางคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าบริเวณท่อระบายความร้อนโซน C-12] ลีโออ่านข้อความแจ้งเตือนด้วยรอยยิ้มมุมปาก เขาไม่ได้รู้สึกตกใจกับการแจ้งเตือนนั้นเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เขารู้สึกว่านี่คือจังหวะชีวิตที่กำลังดำเนินไปตาม "แผนการพักผ่อน" ที่เขาวางไว้—แม้ว่างานซ่อมบำรุงจะเข้ามาไม่ขาดสายก็ตาม "ไหนดูซิ..." ลีโอลุกขึ้นยืน ขยับแว่นตาอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ เขาหยิบไขควงโซนิคขนาดพกพาเหน็บไว้ที่กระเป๋าเสื้อกาวน์ "ในเมื่อเพื่อนบ้านของเรายังเล่นซุกซนไม่เลิก ในฐานะเจ้าบ้านที่ดี... เราคงต้องแวะไป 'ทำความรู้จัก' กันเสียหน่อยแล้วล่ะครับ" ชายหนุ่มก้าวเดินออกจากห้องพักใหม่ เสียงฝีเท้ากระทบกับพื้นโลหะของทางเดินสถานีอวกาศดังก้องกังวานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผังสถานีอวกาศขนาดใหญ่ถูกฉายภาพจำลองขึ้นมาในหัวของเขาอย่างแม่นยำ ทุกทางแยก ทุกท่อส่งก๊าซ และทุกจุดอับสัญญาณ ถูกประมวลผลผ่านสมองอันเฉียบคมของอดีตโปรแกรมเมอร์ผู้รอบคอบ เป้าหมายของเขาไม่ใช่ใครอื่น แต่คือต้นตอของสัญญาณปริศนาที่พยายามเจาะเข้าระบบควบคุมหลักเมื่อครู่ ลีโอก้าวเดินผ่านประตูกลั้นสุญญากาศเข้าสู่โซนบำรุงรักษาชั้นใน ซึ่งเป็นพื้นที่รกร้างและมีเสียงเครื่องจักรคำรามต่ำอยู่ตลอดเวลา แสงไฟนีออนสีนวลกะพริบติดๆ ดับๆ สร้างบรรยากาศชวนขนลุก แต่สำหรับลีโอนี่คือพื้นที่ส่วนตัวที่ไร้ซึ่งความวุ่นวาย—เหมาะแก่การไขปริศนาโดยไม่มีใครมารบกวน เขาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูนิรภัยบานหนึ่ง ซึ่งควรจะเป็นห้องเก็บอุปกรณ์เก่าที่ถูกปิดตายมานานหลายปี แต่ทว่า... ไฟสถานะบนแผงควบคุมหน้าประตูกลับแสดงผลเป็นสีเขียว *มีคนเพิ่งใช้งานมันเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เอง* ลีโอย่อตัวลงเล็กน้อย วางมือลงบนแผงควบคุมระบบสัมผัส นิ้วเรียวรัวพิมพ์ชุดคำสั่งปลดล็อกอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง แม้ภายนอกเขาจะดูผ่อนคลายและขี้เกียจสันหลังยาวเพียงใด แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดในโลกไซไฟอันโหดร้ายแห่งนี้ไม่เคยหลับใหล ประตูกล Iris ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ส่งเสียงเสียดสีของโลหะเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัน กลิ่นอับของน้ำมันเครื่องและโอโซนจางๆ ลอยปะทะเข้าจมูก ภายในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงไฟกะพริบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์โบราณที่ตั้งอยู่มุมห้อง และที่ตรงนั้น... เงาร่างหนึ่งกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าจอ โดยมีสายเคเบิลระโยงระยางเชื่อมต่อกับข้อมือของร่างนั้นเข้ากับระบบหลักของสถานีโดยตรง! ลีโอกลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย เขายกมือขึ้นแตะที่อุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กหลังใบหู เตรียมพร้อมจะส่งสัญญาณแจ้งเตือนเซราฟินา แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะได้กดลงไป ร่างที่นั่งอยู่หน้าจอก็หยุดชะงัก เงาร่างนั้นค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาช้าๆ ราวกับรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา แสงไฟกะพริบจากหน้าจอสาดกระทบเข้ากับใบหน้าของบุคคลปริศนา... และดวงตาสีฟ้าใสที่สะท้อนแสงเรืองรองในความมืด พร้อมกับรอยยิ้มแปลกประหลาดที่ฉีกกว้างจนเกือบถึงใบหู "ยินดีต้อนรับสู่ห้องใต้หลังชา... วิศวกรลีโอ" เสียงสังเคราะห์ที่ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ดังลอดออกมาจากลำโพงติดผนังรอบตัว "ฉันรอคุณมานานเหลือเกิน... นานเสียจนระบบแทบจะขึ้นสนิมอยู่แล้วครับ" *-โปรดติดตามตอนต่อไป-* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ *ไซเบอร์พังค์2099*