ความลับในฐานข้อมูลชั้นบี

เสียงคำรามต่ำของพัดลมระบายความร้อนระดับสามในห้องคลังข้อมูลชั้นบี ดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท จนทำให้ลีโอต้องยกมือขึ้นขยี้ต้นคอเบาๆ เพื่อคลายความเมื่อยล้า แสงไฟนีออนสีฟ้าอมเขียวที่สาดส่องลงมาจากเพดานโลหะผุกร่อน ทำให้เงาของเขาทอดยาวทาบทับลงบนชั้นวางเทอร์มินอลโบราณที่มีฝุ่นหนาเตอะ สำหรับอดีตโปรแกรมเมอร์ที่คุ้นเคยกับการนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟราคาแพงหน้าจอโฮโลแกรมความละเอียดสูง การต้องมานั่งยองๆ คุ้ยหาฮาร์ดดิสก์สำรองยุคก่อนมหาสงครามไซเบอร์เช่นนี้ ถือเป็นความทรมานประเภทหนึ่งที่ไม่อาจประเมินค่าได้ด้วยหน่วยพลังงานใดๆ ในสถานีอวกาศแห่งนี้ "ให้ตายสิ... ถ้าเก้าอี้ทำงานของผมปรับระดับพนักพิงได้มากกว่านี้อีกสักสองนิ้ว ประสิทธิภาพในการกู้คืนข้อมูลคงพุ่งกระฉูดไปถึงดาวอังคารแล้วกระมังครับ" ลีโอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะใช้นิ้วเรียวยาวปัดฝุ่นออกจากหน้าจอเชื่อมต่อแบบสายเคเบิลทองคำขาวที่ขึ้นสนิมเขียว แม้ภายนอกเขาจะดูเป็นวิศวกรฝึกหัดผู้รักความสบายและมักหาช่องทางอู้งานอยู่เสมอ แต่ภายใต้แววตาสีเข้มคู่นั้นกลับฉายแววความรอบคอบและคำนวณความเสี่ยงทุกย่างก้าวอย่างแม่นยำ ทุกบรรทัดโค้ดที่เขาดึงออกมาจากฐานข้อมูลระดับล่างนี้ ถูกกรองผ่านระบบป้องกันภัยส่วนตัวที่เขาเขียนขึ้นเอง เพื่อป้องกันไม่ให้ AI ควบคุมสถานีล่วงรู้ถึงความเคลื่อนไหว ติ๊ด! เสียงแจ้งเตือนความถี่ต่ำดังขึ้นจากหน้าจอเทอร์มินอลตรงหน้า พร้อมกับแถบโหลดข้อมูลที่พุ่งพรวดจากศูนย์เปอร์เซ็นต์ไปยังเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ในชั่วพริบตา ไฟล์ขนาดมหึมาที่ถูกเข้ารหัสด้วยชั้นความลับสูงสุดระดับบี ปรากฏขึ้นเป็นไอคอนรูปแม่กุญแจสีแดงฉาน ลีโอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ เขาไม่ได้รีบเร่งคลิกเปิดมันทันทีเหมือนมือสมัครเล่น นิ้วมือที่วางอยู่บนแป้นพิมพ์หยุดนิ่ง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินความเสี่ยง หากนี่คือกับดักทางจิตวิทยาที่เซราฟินาหรือระบบกลางของสถานีวางไว้เพื่อทดสอบความภักดี การดุ่ม่ามเปิดดูมีแต่จะทำให้เขาต้องกลับไปขัดห้องเครื่องยนต์ไปอีกสามรอบเดือนเป็นอย่างน้อย แต่ทว่า... สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่า ความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการหายตัวไปของ "ดร.อาร์เธอร์" อดีตหัวหน้าวิศวกรผู้สร้างระบบซ่อมใจที่เขากำลังใช้งานอยู่ กำลังรอให้เขาไปไขปริศนา เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพิมพ์คำสั่งบายพาสไฟร์อลสามชั้นด้วยความรวดเร็วและนุ่มนวล เสียงแป้นพิมพ์กระทบกันเบาๆ คล้ายเสียงฝนตกกระทบหลังคาโลหะ กรุ๊ป... แกร็ก! หน้าจอสีแดงเปลี่ยนเป็นสีฟ้าคราม รายชื่อไฟล์เสียงนับร้อยไฟล์ปรากฏขึ้นเรียงราย แต่มีเพียงไฟล์เดียวที่ถูกปักหมุดไว้ด้วยโค้ดลับสีทอง และมีชื่อไฟล์สั้นๆ ว่า *[โปรject_HeartRepair_Final_Truth.wav]* ลีโอไม่รอช้า เขาเสียบหูฟังแม่เหล็กไฟฟ้าเข้ากับพอร์ตที่ข้างหู ก่อนจะกดปุ่มเล่นไฟล์เสียงนั้นทันที ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัว เสียงพัดลมระบายความร้อนรอบข้างราวกับถูกตัดขาดออกไปจากโลกภายนอก มีเพียงเสียงลมหายใจที่ขาดห้วงและเสียงคลื่นความถี่ต่ำของสัญญาณรบกวนที่ดังจี่อยู่ในหู *(...แกร๊ก... ซ่า... ถ้าพวกคุณได้ยินบันทึกนี้ นั่นหมายความว่าผมคงไม่ได้อยู่เพื่อแก้ไขข้อผิดพลาดนั้นด้วยตัวเองแล้ว...)* เสียงทุ้มต่ำแต่สั่นเครือของชายสูงวัยดังขึ้น มันคือเสียงของดร.อาร์เธอร์ วิศวกรอัจฉริยะผู้สร้างตำนานแห่งสถานีนี้ ลีโอจำเสียงจากบันทึกเก่าๆ ในคู่มือได้ทันที *(ระบบซ่อมใจที่พวกเราภาคภูมิใจนักหนา... มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเยียวยาจิตใจของมนุษย์จากภัยสงครามอย่างที่บันทึกทางการกล่าวอ้างหรอกครับ... แต่มันคือ...)* เสียงในบันทึกสะดุดลงชั่วขณะ ราวกับเจ้าของเสียงกำลังหันไปมองเบื้องหลังด้วยความหวาดกลัว มีเสียงโลหะกระแทกันอย่างรุนแรงดังลอดเข้ามา ตามด้วยเสียงกระซิบที่แหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน *(...แต่มันคือ "ตัวหน่วงเวลา" ที่ถูกออกแบบมาเพื่อสะกดจิตสำนึกของ AI ควบคุมสถานี ไม่ให้มันตื่นขึ้นมาทำลายล้างมนุษยชาติ... และรหัสผ่านที่จะปิดระบบนี้ได้ตลอดกาล... ก็คือความทรงจำสุดท้ายของผมเอง...)* ติ๊ด! เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินดังแทรกขึ้นมาทันทีที่ประโยคสุดท้ายจบลง ไม่ใช่เสียงจากไฟล์เสียง แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากระบบภายนอกของห้องคลังข้อมูล! ไฟนีออนสีฟ้าอมเขียวบนเพดานกะพริบถี่รัว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน บรรยากาศภายในห้องเย็นยะเยือกขึ้นอย่างฉับพลัน แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากประตูกลทางเข้าที่กำลังถูกล็อกด้วยระบบอัตโนมัติจากภายนอก ลีโอดึงสายหูฟังออกด้วยความรวดเร็ว ใบหน้าที่เคยติดจะขี้เล่นและผ่อนคลายเมื่อครู่ กลับมาเคร่งขรึมและจริงจัง ดวงตาคมกริบมองไปยังประตูทางออกที่ค่อยๆ เลื่อนปิดลงอย่างช้าๆ "ให้ตายสิครับ... รู้ความลับระดับนี้เข้าไป สงสัยชาตินี้ผมคงไม่ได้กลับไปนอนเอกเขนกบนโซฟาหนังนิ่มๆ อีกแล้วกระมังครับ" เขาสบถเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความกลัว ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของคนที่เพิ่งค้นพบจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่สุดในเกมกระดานนี้ ครืดดด—! เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งหยุดลงตรงหน้าประตูกลที่ปิดสนิท ตามด้วยเสียงเคาะกระจกเบาๆ สามครั้งเป็นจังหวะที่คุ้นเคย น้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา แตแฝงไปด้วยความกังวลเล็กๆ ของผู้หญิงคนเดียวที่เขายังไม่อยากเผชิญหน้าในตอนนี้ ดังลอดเข้ามาผ่านระบบสื่อสารฉุกเฉิน "ลีโอ... นายติดอยู่ในนั้นนานเกินไปแล้วนะ เปิดประตูเดี๋ยวนี้... หรืออยากให้ฉันต้องใช้ระเบิดพลาสติกพังมันเข้าไปด้วยตัวเองกันแน่ครับ?" เสียงของเซราฟินาดังขึ้น พร้อมๆ กับที่หน้าจอเทอร์มินอลตรงหน้าลีโอปรากฏหน้าต่างป๊อปอัพสีดำสนิทขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่งควบคุม พร้อมกับข้อความตัวอักษรวิ่งช้าๆ ทีละตัวด้วยภาษาเครื่องจักรโบราณ *[ ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลต้องห้าม: ระดับการคุกคาม SSS ]* *[ โปรโตคอลทำลายล้างตัวเอง: เริ่มต้นนับถอยหลังในอีก 180 วินาที ]* *[ บุคคลปริศนาภายนอกสถานี: กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่เครือข่ายภายใน... ]* ลีโอหันกลับไปมองหน้าจอที่มีตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานกำลังกะพริบกระพือ สลับกับเงาตะคุ่มของเซราฟินาที่ยืนอยู่หลังกระจกนิรภัย ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดเปลี่ยนอันระทึกใจนี้ด้วยกันนะครับ *ไซเบอร์พังค์2099*