พลังที่แท้จริงของระบบขยะทองคำ

เสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์แม่เหล็กไฟฟ้าระดับห้า ที่ดังสะท้อนผ่านโครงสร้างเหล็กกล้าไร้สนิมของสถานีวิจัยรกร้างแห่งนี้ ไม่ได้ทำให้ลีโอรู้สึกตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นิ้วเรียวยาวของอดีตโปรแกรมเมอร์หนุ่มกลับกำลังเคาะลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมด้วยจังหวะจะโคนราวกับกำลังบรรเลงเปียโน บทเพลงแห่งการเอาชีวิตรอดที่เขาเป็นผู้ประلفสิทธิ์ด้วยตนเอง "สถานะระบบสำรองพลังงาน... เกินร้อยละสามร้อยแปดสิบ" เสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาของระบบเอไอรายงานซ้ำ แต่ในหูของลีโอมันกลับฟังดูคล้ายเสียงกระซิบของความเหนื่อยยากที่กำลังจะสิ้นสุดลง เซราฟินา กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สายตาคมกริบของหัวหน้าแผนกยุทธการกวาดมองผ่านกระจกห้องควบคุมหลัก เบื้องล่างนั้น กองทัพโดรนรบอัตโนมัติรุ่นสหายเหล็กจากจักรวรรดิเบื้องขวา กำลังพุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับฝูงตั๊กแตนเหล็กกล้า ฝุ่นควันและประกายไฟจากการปะทะระลอกแรกยังคงคุกรุ่น ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าคือรอยร้าวบนบาเรียป้องกันของสถานีที่กำลังขยายวงกว้างขึ้นทุกวินาที "ลีโอ นายกำลังเล่นกับไฟรู้ตัวไหม" เสียงของเซราฟินาเจือไปด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาKก์ความเยือกเย็น "การโอเวอร์คล็อกแกนพลังงานหลักของสถานีในสภาพแวดล้อมที่สนามแม่เหล็กแปรปรวนแบบนี้ มันไม่ใช่แค่การซ่อมแซม แต่มันคือการเอาสถานีทั้งหลังไปเสี่ยงกับการระเบิดเป็นจุล!" ลีโอหยุดมือที่กำลังพิมพ์โค้ดคำสั่ง เขาหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ รอยยิ้มแบบที่เซราฟินามักจะนิยามว่า 'น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามแกแล็กซี' แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ มันกลับสร้างความรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด "หัวหน้าครับ มนุษยชาติไม่เคยยิ่งใหญ่ขึ้นได้ด้วยการอยู่นิ่งๆ ในเขตปลอดภัยหรอกนะครับ" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพและนุ่มนวล "อีกอย่าง... ผมคำนวณความน่าจะเป็นไว้หมดแล้ว โอกาสที่เราจะรอดแบบเท่ๆ คือเก้า puluhเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์ครับ ส่วนอีกศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่เหลือนั้น... ผมยกให้โชคชะตา" ไม่รอให้หญิงสาวได้เอ่ยปากต่อว่า ลีโอกดปุ่มสีแดงเพลิงบนแผงควบคุมหลัก *ติ๊ด—ติ๊ด—ติ๊ด—* ทันใดนั้น แสงสีฟ้าเข้มจากใต้พื้นสถานีก็พวยพุ่งขึ้นราวกับม่านน้ำตกพลังงาน โครงสร้างเหล็กของสถานีวิจัยทรงกระบอกเริ่มบิดตัวและปรับเปลี่ยนรูปทรงอย่างน่าอัศจรรย์ แผ่นเกราะโลหะหนาเตอะนับพันชิ้นกางออกและประกอบเข้าหากันใหม่ด้วยกลไกนาโนเทคโนโลยี กลายเป็นป้อมปราการเคลื่อนที่ขนาดมหึมา ติดตั้งปืนใหญ่มิติและเกราะสนามพลังแม่เหล็กที่หนາแน่นจนสามารถต้านทานแรงระเบิดจากนิวเคลียร์ได้สบายๆ ระบบขยะทองคำที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงเศษเหล็กไร้ค่า บัดนี้ได้แสดงอานุภาพที่แท้จริงออกมาแล้ว แรงสั่นสะเทือนจากการเปลี่ยนแปลงทำให้ทั้งห้องควบคุมสั่นไหว เซราฟินาเซถลาจนต้องใช้มือคว้าขอบโต๊ะไว้แน่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อมองผ่านหน้าจอแสดงผลภายนอก สถานีวิจัยที่เคยใกล้พังมิพังแหล่ บัดนี้ได้กลายเป็น "ยานรบป้อมปราการ" ที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เธอกเคยเห็นมาในรอบทศวรรษ "นี่มัน... นายทำได้ยังไงกัน..." เซราฟินาพึมพำด้วยความเหลือเชื่อ "ก็แค่ปรับแก้บรรทัดโค้ดที่โปรแกรมเมอร์รุ่นก่อนเขียนทิ้งไว้ด้วยความมักง่ายนิดหน่อยครับ" ลีโอตอบพร้อมกับยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะหรี่ลงเมื่อหน้าจอเรดาร์หลักกะพริบเตือนด้วยแสงสีแดงฉาน สัญญาณเตือนภัยระดับ SSS ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์ของสถานีดังขึ้นลั่นห้อง ควบคู่ไปกับการปรากฏตัวของจุดสีแดงมหึมาบนจอภาพ—ไม่ใช่กองทัพโดรนธรรมดา แต่เป็นสิ่งแปลกปลอมขนาดใหญ่ที่กำลังเคลื่อนตัวทะลุกำแพงมิติเข้ามาด้วยความเร็วเหนือแสง เซราฟินาหน้าถอดสีทันที "นั่นมันสัญญาณอะไร... ระบบตรวจจับของเราพังเหรอ?" ลีโอไม่ได้ตอบคำถามนั้น นิ้วของเขานิ่งค้างอยู่บนแป้นพิมพ์ รอยยิ้มขี้เก๊กเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังและระแวดระวังอย่างถึงที่สุด ที่หน้าจอหลัก... ภาพของเงาร่างมหึมาที่ปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิทและเกล็ดโลหะโบราณกำลังก้าวเท้าเหยียบลงบนลานจอดของสถานีป้อมปราการ แรงกดดันจากมันแผ่ขยายผ่านสนามพลังเข้ามาจนกระจกห้องควบคุมเริ่มปริร้าว และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำใด เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากห้วงลึกของกาลเวลาก็ก้องกังวานขึ้นในหัวของพวกเขาทั้งสองคน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดเกราะโบราณที่ก้าวพ้นมิติเข้ามาประชิดเบื้องหน้า โดยไม่มีระบบป้องกันใดๆ สามารถขัดขวางได้เลยแม้แต่น้อย "ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบสุดท้าย... วิศวกรแห่งยุคสมัยใหม่" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับลีโอนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099