การดวลเดี่ยวกับบอสจักรกล

เสียงคำรามต่ำจากเตาปฏิกรณ์ฟิวชั่นระดับสามในอกเสื้อของโครงเหล็กกล้า ดังสะท้านสะเทือนเข้ามาถึงกระดูกสันหลังของลีโอครับ กลิ่นอับของน้ำมันไฮดรอลิกที่รั่วซึมผสมปนเปกับควันจางๆ จากแผงวงจรควบคุมที่โอเวอร์โหลดจนขึ้นสีส้มอมแดง ทำให้ห้องนักบินคับแคบนี้ไม่ต่างอะไรจากเตาอบขนาดย่อม ลีโอเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วมือทั้งสิบบนแป้นควบคุมโฮโลแกรมพริ้วไหวด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา การคำนวณเวกเตอร์การเคลื่อนไหวและการกระจายความร้อนของโครงสร้างหุ่นรบดัดแปลงรุ่น 'เทอร์มิเนตเตอร์-ซีโร่' ถูกประมวลผลผ่านสมองของเขาอย่างเป็นระบบ แม้ว่าความจริงแล้ว เขาจะแค่อยากกลับไปนอนงีบในห้องพักเงียบๆ มากกว่าจะต้องมาขับหุ่นเหล็กตันครึ่งยืนหยัดขวางหน้ากองยานรบระดับทมิฬแบบนี้ก็ตามที "ลีโอ! แผงระบายความร้อนที่ไหล่ซ้ายเกินพิกัดร้อยละแปดสิบแล้วนะ ถ้าคุณยังฝืนใช้ระบบบูสเตอร์หลบหลีกวงโคจรแบบนั้นอีกทีเดียว ข้อต่อไฮดรอลิกได้ละลายคามือคุณแน่!" เสียงของเซราฟินาผ่านช่องสื่อสารฉุกเฉินดังแทรกเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบถี่ระรัว น้ำเสียงของเธอยังคงความเฉียบขาดและเยือกเย็นตามสไตล์หัวหน้าแผนกยุทธการ แต่หากเงี่ยหูฟังให้ดี จะสัมผัสได้ถึงความร้อนรนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งนั้นอย่างชัดเจน "ไม่ต้องห่วงครับคุณเซราฟินา ผมคำนวณค่าความเหนื่อยล้าของโลหะผสมไทเทเนียม-คาร์ไบด์ชุดนี้ไว้หมดแล้ว... อีกอย่าง ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ เราคงไม่ได้มานั่งเถียงกันผ่านคลื่นความถี่ลับแบบนี้หรอกจริงไหมครับ" ลีโอตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อยเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศตึงเครียด แม้ว่าเม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มหน้าผากของเขาแล้วก็ตาม เบื้องหน้าของพวกเขา คือ 'กาแลกติก-เดסטรอยเออร์' (Galactic-Destroyer) หุ่นรบระดับหัวหน้ากองยานศัตรูที่ถูกสร้างขึ้นจากโลหะสีดำสนิทไร้เงาสะท้อน มันมีความสูงกว่าหุ่นของลีโอเกือบเท่าตัว รูปร่างปราดเปรียวราวกับสัตว์ป่าดุร้ายที่ถูกหล่อหลอมด้วยเทคโนโลยีจักรกลชีวภาพ ปืนใหญ่พลาสมาคู่บนไหล่ขวาของมันกำลังเรืองแสงสีฟ้าจัดจ่าน พร้อมที่จะสาดกระสุนพลังงานสูงเข้าล้างผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้า ลีโอหรี่ตาลง จ้องมองภาพโฮโลแกรมจำลองจุดอ่อนของบอสจักรกลตัวยักษ์ที่ประมวลผลโดยระบบวิศวกรรมซ่อมแซมในตัว ความแม่นยำระดับร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าบอกเขาว่า ช่องว่างเดียวที่จะเจาะทะลวงเกราะป้องกันแม่เหล็กไฟฟ้าของมันได้ คือรอยต่อขนาดเท่าฝ่ามือบริเวณใต้ลิ้นปี่ของหุ่นศัตรู ซึ่งจะเปิดออกเพียงเสี้ยววินาทีเดียวทุกครั้งที่มันทำการชาร์จพลังงานยิงปืนใหญ่ "ได้เวลาพิสูจน์ว่าทฤษฎีความขี้เกียจในการทำงานให้เสร็จเร็วที่สุดมันเวิร์กแค่ไหนแล้วสินะครับ" ลีโอสูดหายใจเข้าลึกๆ มือซ้ายโยกคันโยกควบคุมระบบขับเคลื่อนแรงโน้มถ่วงจำลองจนสุดแขน หุ่นรบดัดแปลงของเขาพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงโซนิกบูมก้องกังวาน เศษซากปรักหักพังรอบตัวถูกแรงอัดอากาศซัดกระเด็นหายไปในพริบตา เจ้าหุ่นรบสีดำยักษ์คำรามลั่นในลำคอด้วยเสียงคลื่นแม่เหล็กความถี่ต่ำ มันยกปืนใหญ่พลาสมาขึ้นเล็งอย่างแม่นยำ ลำแสงสีฟ้าเจิดจ้าพุ่งตรงเข้าใส่ลีโอราวกับอสนีบาตฟาดฟลงมาจากฟากฟ้า "หลบมุมสิบห้าองศา... เปิดม่านพลังงานสำรองร้อยละสิบ... ตอนนี้แหละ!" ลีโอดีดนิ้วสั่งการระบบคอมพิวเตอร์ออนบอร์ด หุ่นรบของเขาพับลำตัวลงต่ำในองศาที่คำนวณมาอย่างสมบูรณ์แบบจนเฉียดลำแสงพลาสมาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ความร้อนแผดเผาจนเกราะโลหะด้านขวาของเขาเกรียมเป็นสีดำ แต่เขากลับอาศัยแรงเหวี่ยงจากการหลบหลีกนั้น พุ่งเข้าประชิดตัวบอสจักรกลได้อย่างงดงาม หมัดเหล็กกล้าที่หุ้มด้วยสนามพลังแม่เหล็กเข้มข้นของลีโอพุ่งทะยานเข้าใส่รอยต่อใต้ลิ้นปี่ของหุ่นศัตรูอย่างแม่นยำราวกับจับวาง แรงกระแทกมหาศาลส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ประกายไฟสีฟ้าขาวสาดกระจายไปทั่วทิศทาง ระบบภายในของหุ่นรบศัตรูชะงักงันไปชั่วขณะ "สำเร็จไหมครับ..." เซราฟินากลั้นหายใจอุทานออกมาเบาๆ ผ่านคลื่นสื่อสาร ทว่า ในวินาทีที่ควรจะเป็นจุดจบของศัตรู ดวงตาสีแดงฉานบนหัวของหุ่นรบสีดำกลับสว่างวาบขึ้นอีกครั้งด้วยความโกรธเกรี้ยว มันไม่ได้ล้มลงอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับยกดาบเลเซอร์ความร้อนสูงขึ้นเหนือหัว เตรียมฟันสวนกลับมาในระยะเผาขนที่ไม่มีทางหลบพ้น หน้าจอแสดงผลของลีโอปรากฏสัญญาณเตือนภัยสีแดงเข้มระดับวิกฤต พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาที่เขาไม่ได้ยินมานานดังขึ้นในโสตประสาท [ตรวจพบพลังงานภายนอกที่ไม่รู้จักพยายามเข้าแทรกแซงระบบแกนกลาง...] [คำเตือน: บอสจักรกลกำลังปลดล็อก "โปรโตคอลลับ" ระยะที่สอง] [เงื่อนไขภารกิจระดับ SSS ถูกกระตุ้น: ค้นพบร่องรอยของ "ผู้สร้าง" ที่สูญหายในพริบตานี้] ลีโอเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นรหัสโค้ดแปลกประหลาดที่ปรากฏขึ้นบนจอภาพโฮโลแกรม มันไม่ใช่โค้ดของศัตรู และไม่ใช่โค้ดของกองยานที่เขารู้จัก... แต่มันคือลายเซ็นดิจิทัลอันคุ้นเคยที่เขาเคยเห็นในไฟล์บันทึกความทรงจำของเซราฟินาเมื่อสัปดาห์ก่อน แล้วจู่ๆ หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิท พร้อมกับเสียงฝีเท้าโลหะหนักอึ้งที่ดังขึ้นจากด้านหลังห้องควบคุมของศัตรู ซึ่งไม่ควรจะมีใครอื่นอยู่อีกนอกจากพวกเขา... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับลีโอนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099