บาดแผลและการเสียสละ

เสียงคำรามต่ำของโครงสร้างเหล็กกล้าที่กำลังบิดตัวดังสะเทือนไปถึงกระดูกดำ แรงโน้มถ่วงเทียมภายในสถานีอวกาศ "โอเอซิส-7" ล่มสลายลงอย่างสมบูรณ์แบบ เหลือเพียงสภาพไร้น้ำหนักที่ทำให้ข้าวของลอยเคว้งคว้าง ท่ามกลางประกายไฟสีฟ้าจากสายไฟแรงดันสูงที่ขาดสะบั้น สาดแสงวาบจับใบหน้าซีดเผือดของลูกเรือที่เหลือรอด "ระบบระบายความร้อนแกนปฏิกรณ์เหลือความจุไม่ถึงแปดเปอร์เซ็นต์ครับคุณเซราฟินา!" เสียงของลีโอตะโกนแข่งกับสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กระพริบถี่ระรัว นิ้วเรียวยาวของอดีตโปรแกรมเมอร์ละลานตาบนแผงควบคุมฉุกเฉินที่เต็มไปด้วยควันโขมง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าสะท้อนตัวเลขความน่าจะเป็นในการรอดชีวิตที่ดิ่งพสุธาลงเหลือเพียงศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ เซราฟินายืนปักหลักอยู่ข้างกาย ร่างเพรียวระหงในชุดเกราะรบเต็มยศมีรอยไหม้เกรียมและคราบเขม่าดินดำ บริเวณหัวไหล่มีรอยฉีกขาดจนเห็นเนื้อผ้าชุ่มเลือด แต่แววตาคู่คมกริบของเธอกลับไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่เฉียบคมยิ่งกว่าใบมีดโมเลกุล "เราไม่มีเวลาคำนวณความเสี่ยงอีกแล้ว ลีโอ" น้ำเสียงของเธอแหบพร่าแต่หนักแน่น ท่ามกลางเสียงโลหะลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับสถานีกำลังจะฉีกขาดออกเป็นสองเสี่ยง "ถ้าแกนปฏิกรณ์ระเบิด แรงระเบิดจะกวาดล้างอาณานิคมเบื้องล่างทั้งหมด... คนนับแสนจะตายในพริบตา" ลีโอเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความรักสบายและนิสัยชอบหลบเลี่ยงงานหนักที่เคยติดตัวมาตั้งแต่ชาติก่อนถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของวิศวกรผู้รับผิดชอบต่อชีวิตเพื่อนร่วมมนุษย์ สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง เขามองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกหน้าต่างที่แตกละเอียด—ชายหนุ่มผู้คิดว่าตนเองเป็นเพียงคนขี้เกียจที่โชคดีได้ทะลุมิติมา แต่วันนี้... ณ จุดวิกฤตที่สุด เขาคือความหวังเดียว "ระบบ... ขอเปิดใช้งานโปรโตคอลโอเวอร์โหลดฉุกเฉินระดับสูงสุดครับ" ลีโอเอ่ยพึมพำกับระบบ AI ส่วนตัวในจิตสำนึก [คำเตือน: โปรโตคอลนี้จะทำการถ่ายโอนพลังงานความร้อนทั้งหมดเข้าสู่ชุดเกราะอเนกประสงค์โดยตรง อัตราการรอดชีวิตของผู้สวมใส่: 0.00% ยืนยันการทำงานหรือไม่?] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวอย่างเยือกเย็น ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ แต่มันคือทางเลือกเดียวที่มีเหตุผลรองรับในเชิงฟิสิกส์และวิศวกรรม ลีโอเหลือบมองเซราฟินาที่กำลังพยายามใช้แขนข้างเดียวพยุงแผงควบคุมระบบสื่อสารเพื่อส่งสัญญาณเตือนภัยไปยังภาคพื้นดิน ดวงตาคู่สวยคู่นั้นหันมาสบตากับเขาพอดี ในเสี้ยววินาทีนั้น ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากริมฝีปาก มีเพียงความเข้าใจอันลึกซึ้งที่ส่งผ่านทางห้วงอารมณ์—ความรู้สึกขอบคุณ ความผูกพัน และความห่วงใยที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันตลอดการเดินทางอันยาวนาน "คุณเซราฟินาครับ" ลีโอส่งยิ้มบางๆ รอยยิ้มแบบเด็กดีที่เธอคุ้นเคย แม้ว่ารอบกายจะเต็มไปด้วยความพินาศ "ผมเคยบอกแล้วใช่ไหมครับว่า ผมเกลียดงานล่วงเวลาที่สุดในชีวิต" เซราฟินาชะงักงัน ดวงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นมือของลีโอเอื้อมไปกดสลักนิรภัยของชุดเกราะ เธอพยายามจะพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนเขา แต่แรงเหวี่ยงจากห้องโดยสารที่สูญเสียความดันทำให้เธอพลาดเป้า "ลีโอ! นายจะทำอะไร! หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงกรีดร้องของหัวหน้าแผนกยุทธการผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร กลับสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หยาดน้ำตาผสมกับคราบเหงื่อไหลอาบแก้มเปื้อนเขม่าของเธอ "ผมแค่อยากพักผ่อนให้เต็มอิ่มสักหน่อย... ฝากดูแลงานที่เหลือด้วยนะครับ" *คลิก!* เสียงปลดล็อกกลไกนิรภัยดังชัดเจนเหนือเสียงอื่นๆ ลีโอผลักร่างของเซราฟินาเข้าไปในแคაფسูลหลบภัยฉุกเฉินที่ยังพอใช้งานได้ พร้อมกับกดปุ่มดีดตัวออกสู่สุญญากาศภายนอก แรงกระแทกส่งร่างของเธอลอยห่างออกไปท่ามกลางความมืดมิดของห้วงอวกาศ ขณะที่ตัวเขากลับก้าวเข้าไปยืนขวางตรงกลางห้องควบคุมหลักที่กำลังจะหลอมละลาย พลังงานมหาศาลจากแกนปฏิกรณ์ถูกดูดซับเข้ามาสู่ชุดเกราะของลีโอจนสว่างวาบเป็นสีฟ้าเจิดจ้า ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนถูกฉีกทึ้งด้วยความร้อนระดับพันองศา แต่ด้วยการคำนวณมุมหักเหและการปรับแต่งโครงสร้างพลังงานในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ทำให้เขาสามารถเบี่ยงเบนทิศทางระเบิดออกสู่อวกาศว่างเปล่าได้สำเร็จ สถานีอวกาศ "โอเอซิส-7" หยุดการสั่นสะเทือน โครงสร้างส่วนใหญ่เสียหายหนัก แต่แกนหลักได้รับการปกป้องไว้ทันเวลา เสียงสัญญาณเตือนภัยอันน่าหนวกหูค่อยๆ เงียบลง แทนที่ด้วยความเงียบงันอันวังเวงของจักรวาล ภายในห้องควบคุมที่เหลือเพียงซากปรักหักพัง ร่างของลีโอยังคงยืนหยัดพิงแผงควบคุมด้วยลมหายใจที่แผ่วเบา ชุดเกราะภายนอกหลอมละลายติดกับผิวหนัง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าดับวูบลงทีละดวง ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดรอบตัว ทันใดนั้นเอง... ท่ามกลางความเงียบงันที่ควรจะไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ หน้าจอระบบหลักที่พังทายไปแล้ว กลับติดสว่างขึ้นมาอีกครั้งด้วยแสงสีทองประหลาดที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในฐานข้อมูลของมนุษยชาติ [ตรวจพบการเสียสละพลังงานจิตวิญญาณระดับสูงสุด... ปลดล็อกระบบลับ: 'สถาปนิกแห่งจักรวาล' (Cosmic Architect) ขั้นสมบูรณ์] [กำลังรีบูตระบบร่างกาย... อัตราการฟื้นตัว: 100% ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบครับ, ผู้สร้าง] ดวงตาที่ปิดสนิทของลีโอค่อยๆ ลืมขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับประกายแสงสีทองระยิบระยับที่สะท้อนอยู่ในม่านตา ขณะที่นอกหน้าต่างสถานี ยานกู้ภัยฉุกเฉินลำหนึ่งกำลังพุ่งเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างรวดเร็ว—และเงาร่างของใครบางคนที่มีอำนาจลึกลับกำลังก้าวเท้าออกจากประตูเชื่อมต่อ เข้ามาในเขตสถานีด้วยบรรยากาศที่กดดันจนแม้แต่ห้วงอวกาศยังต้องสั่นสะเทือน! --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับลีโอในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099