คำสั่งถอยทัพที่ไม่ถูกต้อง

"ถอนกำลังเสีย ลีโอ นั่นคือคำสั่งสุดท้ายจากศูนย์บัญชาการยุทธศาสตร์" เสียงผ่านช่องสื่อสารของพลเอกวอร์เนอร์ไม่ได้มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย มันเรียบเฉย เย็นชา และเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ในจังหวะที่เซราฟินาใช้ไหล่กระแทกแผงควบคุมระบบนำวิถีเพื่อสลับโหมดพลังงานสำรองให้กลับมาทำงานอีกครั้ง ลีโอก็แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ผ่านความสับสนอลหม่านภายในค็อกพิทที่กำลังสั่นสะเทือนจากการโจมตีของกองยานดรอยด์สังหารที่รุมล้อมอยู่รอบทิศ "คำสั่งที่ไร้ซึ่งตรรกะรองรับเช่นนี้ ท่านพลเอกครับ... ในฐานะวิศวกรที่ต้องรับผิดชอบชีวิตลูกเรือนับพัน ผมขออนุญาตบันทึกไว้ในบันทึกความล้มเหลวของภารกิจว่ามันเป็น 'ความผิดพลาดเชิงโครงสร้างในการตัดสินใจ' นะครับ" ลีโอตอบกลับ มือของเขารัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง พยายามกู้คืนระบบเกราะป้องกันที่ถูกเจาะทะลวง "ลีโอ!" เซราฟินาตวาดเรียกชื่อเขาขณะที่เธอกดรีโหลดกระสุนอนุภาคด้วยมือเดียว สายตาของเธอจดจ้องไปที่หน้าจอแสดงผลโซนาร์ที่เต็มไปด้วยจุดสีแดงนับร้อย "ถ้าเราถอยตอนนี้ ป้อมปราการที่เหลืออยู่จะถูกทำลาย และนั่นหมายถึงจุดจบของฝ่ายมนุษยชาติในเขตเซกเตอร์เก้า พลเอกวอร์เนอร์... ท่านกำลังสละหมากตัวที่สำคัญที่สุดเพียงเพราะกลัวการสูญเสียในเชิงสถิติสินะครับ" "นั่นคือหน้าที่ของพวกคุณคือการปฏิบัติตาม!" เสียงตอบกลับถูกตัดจบลงด้วยสัญญาณรบกวนที่ดังสนั่น ลีโอรีบตัดการเชื่อมต่อจากศูนย์บัญชาการทันที เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้คำสั่งนี้คงอยู่ ระบบอัตโนมัติของยานจะสั่งการ 'ดีดตัวออก' ทันทีโดยที่เขาไม่เต็มใจ "เซราฟินา" ลีโอหันไปมองหัวหน้าสาวที่ใบหน้าเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันและเหงื่อ "ผมได้ปรับแก้รหัสอัลกอริทึมของยานใหม่แล้ว เราจะตัดขาดจากเครือข่ายส่วนกลาง คุณพร้อมที่จะทำตัวเป็นกบฏในสายตาของกองทัพไหมครับ?" เซราฟินาชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสวย เธอปลดล็อกสวิตช์นิรภัยของอาวุธหลักก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "กบฏต่อคำสั่งที่โง่เขลา... ดีกว่ายอมจำนนต่อความตายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ลีโอ เดินเครื่องเต็มกำลังครับ" ภายในค็อกพิทที่แคบและอบอ้าว แรงสั่นสะเทือนจากระเบิดพัลส์ที่พุ่งเฉียดตัวยานทำให้เกิดเสียงกรีดร้องของโลหะที่บิดเบี้ยว ลีโอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้คือจุดเปลี่ยนสำคัญ เขาไม่ใช่เพียงวิศวกรที่รักความสบายอีกต่อไป แต่เขาคือคนที่กำลังเลือกชะตากรรมของสงครามด้วยมือของตนเอง เขาไม่ได้มองว่ามันเป็นความกล้าหาญที่ไร้สติ แต่เป็น 'การคำนวณความเสี่ยง' ที่คุ้มค่าที่สุดเท่าที่เคยทำมา เขาสลับโหมดตัวขับเคลื่อนพลังงานเข้าสู่สภาวะ 'โอเวอร์คล็อก' (Overclock) เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องเหมือนสัตว์ร้ายที่ตื่นจากหลับไหล ระบบระบายความร้อนเริ่มส่งสัญญาณเตือนเป็นสีแดงฉาน แต่ลีโอกลับไม่แยแส นิ้วของเขายังคงควบคุมทิศทางอย่างแม่นยำ ราวกับเขากำลังเล่นเกมจำลองสถานการณ์ที่เดิมพันด้วยชีวิต "เซราฟินา ยิงกระสุนแม่เหล็กไฟฟ้าไปที่จุดเชื่อมต่อหลักของยานแม่ศัตรูที่ 11 นาฬิกา นั่นคือจุดอ่อนทางวิศวกรรมที่ผมคำนวณไว้ ถ้ามันระเบิด... คลื่นแม่เหล็กจะทำลายระบบเครือข่ายของฝูงดรอยด์ที่เหลือทั้งหมด" "รับทราบ!" ทั้งสองประสานงานกันอย่างไร้ที่ติ ราวกับความตายไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้า พวกเขากลายเป็นหนึ่งเดียวกับเครื่องจักร ยานลำเล็กพุ่งทะยานฝ่าห่ากระสุนราวกับแสงสีเงินที่กรีดผ่านความมืดมิดของอวกาศ ทว่าในจังหวะที่เซราฟินากำลังจะเหนี่ยวไก สัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของระบบภายในยานก็ดังขึ้น สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้องควบคุม *แจ้งเตือน: ตรวจพบตัวตนที่ไม่ระบุแหล่งที่มา เข้าสู่ระบบบัญชาการยานโดยพละการ... รหัสผู้ใช้งาน: 'ผู้เฝ้ามอง (The Observer)'* หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าลีโอเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีขาวโพลน ข้อความสั้นๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: *'ยินดีด้วยวิศวกร ความกล้าหาญของพวกคุณได้ปลุกบางสิ่งที่ถูกลืมให้ตื่นขึ้นมาแล้ว'* ทันใดนั้น แรงดึงมหาศาลก็ฉุดกระชากยานของพวกเขาให้หยุดนิ่งอยู่กับที่ ลีโอเบิกตากว้างเมื่อพบว่าอาวุธทั้งหมดของศัตรูหยุดชะงักลงราวกับถูกแช่แข็ง แต่ทว่า... สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ดรอยด์อีกต่อไป แต่เป็นบางสิ่งที่ใหญ่โตและลึกลับกว่านั้นมาก มันค่อยๆ แหวกม่านหมอกในอวกาศออกมา เผยให้เห็นรูปร่างของวัตถุขนาดมหึมาที่ไม่มีอยู่ในบันทึกยุทธการใดๆ ทั้งสิ้น "ลีโอ... นั่นมันอะไรกันครับ?" เซราฟินาพึมพำด้วยความตื่นตะลึง มือที่จับปืนสั่นน้อยๆ ลีโอมองไปที่ค่าสถานะพลังงานที่กำลังลดลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงกระซิบจากระบบที่แทรกเข้ามาในโสตประสาทอย่างแผ่วเบาจนน่าขนลุก *สถานะ: บอสลับ 'ผู้รักษาสมดุล' ได้รับการปลุกให้ตื่นขึ้นตามเงื่อนไขความขัดแย้ง... เป้าหมายการทำลายล้าง: สรรพสิ่งที่ฝ่าฝืนคำสั่ง* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับลีโอและเซราฟินาในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099