บททดสอบจากเบื้องบน

กลิ่นโอโซนที่ผสมผสานกับไอน้ำมันเครื่องร้อนจัดพวยพุ่งขึ้นกระทบกับกระจกหน้ากากนิรภัยจนเกิดเป็นฝ้าบางๆ ลีโอพ่นลมหายใจยาวเหยียดผ่านหน้ากากกรองอากาศ ขณะที่นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือกันความร้อนกำลังบรรจงใช้ประแจแม่เหล็กนาโนขันน็อตไทเทเนียมตัวสุดท้ายเข้ากับฐานยึดแกนแม่เหล็กไฟฟ้า เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงฉานที่กะพริบถี่เป็นจังหวะสะท้อนลงบนนัยน์ตาสสีดำสนิทของเขา ทำให้รู้ว่าเวลาสามชั่วโมงที่ผู้บริหารเบื้องบนประทานมาให้... ตอนนี้เหลือไม่ถึงหนึ่งร้อยแปดสิบวินาทีแล้วครับ "ลีโอ! แรงดันความร้อนในห้องเครื่องหลักทะยานผ่านจุดวิกฤตแปดร้อยเคลวินแล้วนะ! ถ้าคุณยังถอดรหัสซับรูטיนของระบบระบายความร้อนสำรองไม่เสร็จล่ะก็ แรงระเบิดจากการหลอมละลายของแกนพลังงานจะพัดพาเอาครึ่งหนึ่งของสถานีอวกาศลอยหายไปในสุญญากาศเลยทีเดียว!" เสียงของเซราฟินาดังก้องผ่านระบบสื่อสารภายในหมวกนิรภัย น้ำเสียงของเ서หญิงสาวเจือด้วยความร้อนรนอย่างที่หาได้ยากยิ่ง แม้ภาพจากกล้องวงจรปิดจะแสดงให้เห็นว่าเธอกำลังรัวนิ้วลงบนแผงควบคุมหลักที่ห้องบัญชาการชั้นบนอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อพยายามดึงพลังงานส่วนอื่นมาช่วยยื้อเวลาให้เขา แต่ฟิสิกส์และกฎเทอร์โมไดนามิกส์ไม่เคยปรานีใคร โดยเฉพาะเมื่อระบบเก่าแก่นี้ถูกออกแบบมาตั้งแต่ยุคสงครามอวกาศครั้งที่หนึ่ง ลีโอไม่ได้ตอบกลับในทันที ชายหนุ่มกัดริมฝีปากแน่นขณะที่สมองอันเฉียบคมกำลังประมวลผลโค้ดภาษาแอสเซมบลีรุ่นโบราณนับหมื่นบรรทัดที่วิ่งผ่านหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ความขี้เกียจและรักความสบายที่เป็นนิสัยส่วนตัวของเขาในยามปกติดูเหมือนจะมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดและความรับผิดชอบในฐานะวิศวกรผู้กุมชะตากรรมของทุกคนในสถานีแห่งนี้ "ใจเย็นๆ ครับหัวหน้า... ความเร็วมันไม่ได้อยู่ที่ว่าเรากดแป้นพิมพ์เร็วแค่ไหน แต่อยู่ที่เรากดลงไปถูกจุดหรือเปล่าต่างหาก" ลีโอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความนิ่งเอาไว้ให้ได้มากที่สุด แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าจนแสบตา "ระบบระบายความร้อนไม่ได้พังเพราะฮาร์ดแวร์เสื่อมสภาพตามอายุการใช้งานอย่างที่รายงานเบื้องต้นบอกหรอกครับ แต่มันมีมัลแวร์ระดับนาโนที่ถูกฝังไว้ตั้งแต่แรกเริ่ม... ใครบางคนจงใจตั้งเวลาให้มันระเบิดในวันนี้ต่างหาก" คำพูดของลีโอทำให้ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงถอนหายใจยาวจะดังลอดเข้ามา "คุณแน่ใจนะ?" "เก้าสิบเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์ครับ อีกศูนย์จุดหนึ่งเปอร์เซ็นต์เผื่อไว้ให้ความซวยส่วนตัวของผมเอง" ลีโอยิ้มแห้งๆ แม้จะไม่มีใครเห็นก็ตาม นิ้วมือของเขากดคำสั่งชุดสุดท้ายลงบนแผงควบคุม พร้อมกับดึงคันโยกฉุกเฉินสีส้มสดเข้าหาตัวอย่างแรง *กริ๊ก! ฟู่————!* เสียงกลไกขนาดมหึมาขยับตัวเข้าล็อกอย่างสมบูรณ์ ตามมาด้วยเสียงพ่นไอความเย็นสีขาวโพลนที่พวยพุ่งออกมาจากท่อระบายความร้อนหลัก แสงไฟเตือนภัยสีแดงฉานที่กระพริบอยู่ทั่วห้องเครื่องค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวอ่อนนวลตาอย่างช้าๆ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่เคยเขย่าพื้นห้องจนยืนแทบไม่อยู่ค่อยๆ สงบลงจนกลายเป็นความนิ่งสนิท มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของแกนพลังงานที่กลับมาทำงานอย่างราบรื่นและมีเสถียรภาพอีกครั้ง ลีโอทรุดตัวลงนั่งพับเพียบกับพื้นโลหะเย็นเฉียบด้วยความอ่อนล้า เขาดึงหมวกนิรภัยออก เผยให้เห็นเรือนผมชุ่มเหงื่อและใบหน้าที่เปื้อนเขม่าดำ แต่ริมฝีปากกลับระบายรอยยิ้มโล่งอกออกมา "ระบบแกนพลังงานหลัก... ซ่อมแซมเสร็จสมบูรณ์ภายในเวลาสามชั่วโมงพอดิบพอดีครับ หัวหน้า" ลีโอรายงานผ่านวิทยุสื่อสารด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย "แบบนี้ผมควรจะได้โบนัสวันหยุดพิเศษสักสามวันใช่มั้ยครับเนี่ย" "อย่าเพิ่งเพ้อเจ้อ ลีโอ..." เสียงของเซราฟินาดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอกลับมาเยือกเย็นและจริงจังดังเดิม แต่หากสังเกตให้ดีจะพบความโล่งอกเจืออยู่ในนั้นอย่างชัดเจน "คุณทำได้ดีมาก... เกินความคาดหมายทีเดียวสำหรับการซ่อมแซมระบบรุ่นบรรพกาลแบบนั้นโดยไม่มีคู่มือ แต่ภารกิจของคุณยังไม่จบหรอกนะ" "เอ๋? หมายความว่ายังไงครับ?" ลีโอกะพริบตาปริบๆ ด้วยความฉงน "ฉันเพิ่งตรวจพบสัญญาณชีวภาพแปลกปลอมที่เพิ่งปรากฏขึ้นในระบบท่อระบายอากาศโซน B... มันไม่ใช่หนูอวกาศ และแน่นอนว่าไม่ใช่ระบบอัตโนมัติ" เซราฟินาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ลีโอต้องขนลุกซู่ "มีใครบางคน... หรือ 'บางสิ่ง' กำลังเดินตรงไปยังห้องควบคุมสำรอง ซึ่งเป็นจุดที่เชื่อมต่อกับรหัสผ่านระดับสูงสุดของสถานีโดยตรง และตอนนี้... มันอยู่ห่างจากตำแหน่งที่คุณยืนอยู่เพียงแค่สามสิบเมตรเท่านั้นครับ ลีโอ" สิ้นเสียงของเซราฟินา หลอดไฟนีออนเหนือศีรษะของลีโอก็เกิดอาการกะพริบติดๆ ดับๆ สลับกับเสียงโลหะขูดขีดกันอย่างน่าขนลุกที่ดังมาจากความมืดมิดของอุโมงค์ระบายอากาศเบื้องบน... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับลีโอและเซราฟินาในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099