ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองเล็กๆ

เสียงฮัมเพลงเบาๆ ของลีโอที่ดังคลอไปกับเสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องซ่อมบำรุงพลังงานควอนตัมรุ่นเก่า คือเครื่องยืนยันชั้นดีว่าวิศวกรหนุ่มผู้รักความสบายคนนี้ ได้ผ่านพ้นวิกฤตการณ์อันน่าปวดหัวของวันนี้มาได้โดยสวัสดิภาพแล้ว นิ้วเรียวยาวที่ผ่านการเคาะแป้นพิมพ์มาอย่างโชกโชนกำลังบรรจงขันน็อตไทเทเนียมตัวสุดท้ายเข้าที่ แว่นตากรองแสงสีฟ้าสะท้อนภาพหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่แสดงค่าสถานะการทำงานของระบบระบายความร้อนซึ่งกลับมาคงที่ในระดับร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มอีกครั้ง "ฮูว์... เรียบร้อยเสียที งานซ่อมบำรุงนี่มันสูบพลังงานชีวิตไปไม่น้อยกว่าการเขียนโปรแกรมแก้บั๊กข้ามคืนเลยจริงๆ นะครับ" ลีโอพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังเทียมที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามน้ำหนักตัว เขายกมือขึ้นนวดต้นคอเพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการก้มหน้าก้มตาทำงานติดต่อกันนานหลายชั่วโมง บรรยากาศภายในห้องพักส่วนตัวขนาดกะทัดรัดของเขายามค่ำคืนนี้ค่อนข้างเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่ช่วยสร้างบรรยากาศอันอบอุ่นและผ่อนคลาย ตัดกับความมืดมิดและแสงนีออนกระพริบของมหานครไซเบอร์ภายนอกหน้าต่างกระจกใส ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งอย่างสุภาพแต่หนักแน่น ทำเอาลีโอที่กำลังเคลิ้มจะหลับต้องกะพริบตาปริบๆ ด้วยความแปลกใจ ในยามวิกาลเลยเวลาปฏิบัติงานกะปกติเช่นนี้ นอกเสียจากระบบเตือนภัยฉุกเฉินระดับวิกฤตแล้ว ก็แทบไม่มีใครมาเคาะประตูห้องของเขาเลยแม้แต่คนเดียว เมื่อลีโอลุกขึ้นไปเปิดประตู ภาพที่ปรากฏเบื้องสายตากลับทำให้เขาต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม เซราฟินา หัวหน้าแผนกยุทธการสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด เย็นชา และมักจะถือกระบองสนามพลังเดินตรวจความเรียบร้อยด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ บัดนี้เธอกำลังยืนอยู่หน้าธรณีประตูด้วยชุดลำลองเนื้อผ้าฝ้ายสีเทาอ่อนที่ดูสบายตาเรือนผมสีเงินยวงที่ปกติมักจะถูกรวบตึงไว้อย่างเป็นระเบียบถูกปล่อยสยายคลอเคลียลาดไหล่บาง ดูแปลกตาและลดความน่าเกรงขามลงไปถนัดตา ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือแก้วเซรามิกสีขาวอุ่นในมือเรียวของเธอ ที่ส่งไอความร้อนกรุ่นพร้อมกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดแท้ลอยแตะจมูก "เอ่อ... ผู้กองเซราฟินา?" ลีโอกระพริบตาปริบๆ เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเจือความประหลาดใจ "มีเหตุการณ์ด่วนอะไรที่ห้องควบคุม หรือว่าระบบป้องกันภัยขัดข้องตรงไหนหรือเปล่าครับ" เซราฟินาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยหลบสายตาไปทางอื่นชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามความเคยชิน ทว่าร่องรอยความกระอักกระอ่วนใจบนพวงแก้มเนียนที่ขึ้นสีเรื่อจางๆ นั้นเล็ดลอดสายตาอันแหลมคมของอดีตโปรแกรมเมอร์ผู้ช่างสังเกตไปไม่ได้เลย "เปล่า... ไม่มีอะไรขัดข้องทั้งนั้น" เซราฟินาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าติดจะห้วนกว่าปกตินิดหน่อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยื่นแก้วเซรามิกในมือมาตรงหน้าเขา "ฉันแค... ผ่านมาแถวนี้ แล้วต้มกาแฟเผื่อ... เอintercom แจ้งว่านายยังไม่ได้นอน ฉันเลยเอามาให้ แค่นั้นแหละ" ลีโอมองแก้วกาแฟในมือของหัวหน้าสาวสลับกับใบหน้าที่พยายามทำเป็นนิ่งเฉยของเธอ รอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมด้วยความเอ็นดูปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม เขาไม่ได้เอ่ยปากแซวความเก้ๆ กังๆ ที่หาดูได้ยากยิ่งนี้ให้เธอต้องเสียฟอร์ม เพราะรู้ดีว่าภายใต้เกราะกำบังอันเย็นชาและระเบียบวินัยอันเคร่งครัด ผู้หญิงคนนี้มักจะซ่อนความใส่ใจผู้อื่นเอาไว้ภายใต้การกระทำอ้อมค้อมเสมอ "ขอบพระคุณมากนะครับ กลิ่นหอมเตะจมูกตั้งแต่ยังไม่ได้ชิมเลยล่ะครับ" ลีโอยื่นมือมารับแก้วกาแฟอย่างระมัดระวัง ไออุ่นจากแก้วเซรามิกถ่ายทอดผ่านฝ่ามือเข้าสู่ร่างกาย ช่วยขับไล่ความเหนื่อยล้าให้จางลงไปได้ถนัดตา "เชิญด้านในก่อนสิครับ ถึงห้องจะรกไปหน่อยตามประสาคนชอบประหยัดพื้นที่ แต่ก็พอมีที่ยืนหายใจอยู่นะครับ" เซราฟินาก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างลังเลเล็กน้อย สายตากวาดมองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ แผงวงจรที่ถูกถอดประกอบอย่างเป็นระเบียบ และหน้าจอโฮโลแกรมที่เปิดหน้าต่างโค้ดคำสั่งค้างไว้ บนโต๊ะทำงานมีแก้วน้ำเปล่าและหนังสือคู่มือวิศวกรรมเล่มหนาวางอยู่ สะท้อนตัวตนของเจ้าของห้องที่เป็นคนรอบคอบและใส่ใจในรายละเอียดทุกกระเบียดนิ้ว เธอนั่งลงบนเก้าอี้เสริมที่ลีโอรีบจัดการเคลียร์เอกสารออกให้ทันทีอย่างมีมารยาท ลีโอเดินไปหยิบแก้วน้ำอีกใบมารินน้ำอุ่นวางไว้ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งของตน พร้อมกับยกแก้วกาแฟขึ้นจิบเบาๆ รสชาติขมอมหวานละมุนลิ้นที่มีกลิ่นอายของช็อกโกแลตและถั่วคั่วจางๆ กระจายไปทั่วโพรงปาก นี่ไม่ใช่กาแฟสำเร็จรูปสังเคราะห์ราคาถูกที่แจกจ่ายตามโรงอาหารของฐานทัพอย่างแน่นอน แต่น่าจะเป็นเมล็ดกาแฟแท้หายากที่ถูกเก็บรักษาไว้ในห้องควบคุมระดับสูงเป็นแน่ "อร่อยมากเลยครับ... รสชาตินุ่มลึกแบบนี้ หาดื่มยากมากเลยนะครับในเขตกักกันนี้น่ะ" ลีโอเอ่ยชมด้วยความจริงใจ ดวงตาเป็นประกายด้วยความซาบซึ้ง "ไม่คิดเลยว่าผู้บังคับบัญชาสายบู๊อย่างผู้กอง จะมีฝีมือในการชงกาแฟที่ละเมียดละไมขนาดนี้" เซราฟินายกมือขึ้นทัดผมที่เคลียแก้มเบาๆ ใบหน้าที่มักจะเคร่งเครียดกับแผนยุทธการผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เธอมองสำรวจลีโอที่กำลังดื่มด่ำกับรสชาติกาแฟด้วยแววตาที่อ่อนโยนขึ้นอย่างไม่รู้ตัว "อย่าเรียกว่าฝีมือเลย... ฉันแค่ทำตามอัตราส่วนที่บันทึกไว้ในคู่มือเครื่องชงกาแฟเก่าเท่านั้นแหละ" เธอกล่าวแก้เก้อ "อีกอย่าง... วันนี้ฉันต้องขอบคุณนายเรื่องการปรับเทียบระบบป้องกันภัยรอบที่สาม ถ้านายไม่ได้คำนวณอัตราการหน่วงเวลาของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในเสี้ยววินาทีสุดท้ายนั้น ป่านนี้ระบบยุทธการของฉันคงพังไม่เป็นท่า และเราคงสูญเสียกำลังพลไปมากกว่านี้... นายทำได้ดีมาก ลีโอ" คำชมที่หลุดออกมาจากปากของหัวหน้าแผนกยุทธการผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและมาตรฐานอันเข้มงวด ถือเป็นเรื่องมหัศจรรย์พันลึกยิ่งกว่าระบบเอไอขัดข้องเสียอีก ลีโอชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี "นั่นคือหน้าที่ที่ผมควรทำอยู่แล้วครับ เพื่อความปลอดภัยของทุกคน... และที่สำคัญ เพื่อให้ผมได้ใช้ชีวิตอยู่มนุษยชาติอย่างสงบสุขและไม่ต้องทำงานหนักเกินไปในอนาคตด้วยครับ" ลีโอตอบด้วยรอยยิ้มขี้เล่นตามสไตล์ของเขา "การทำงานร่วมกับผู้กอง แม้จะมีความเสี่ยงสูงที่จะโดนเฉ่งเรื่องความขี้เกียจอยู่บ่อยๆ แต่ผมก็ยอมรับนะคร้าบว่า... มันทำให้ผมได้เรียนรู้ระบบโครงสร้างที่น่าสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและเข้าใจกันและกันอย่างลึกซึ้ง ความตึงเครียดจากภารกิจอันยาวนานและภัยคุกคามจากโลกภายนอกดูเหมือนจะถูกกันไว้เบื้องหลังประตูกั้นเสียงของห้องนี้ ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งลีโอและเซราฟินาต่างรู้สึกราวกับว่าพวกเขาเป็นเพียงคนธรรมดาสองคนที่ได้พักผ่อนหย่อนใจร่วมกันในค่ำคืนอันเงียบสงบ ไร้ซึ่งภาระหน้าที่ ไร้ซึ่งยศถาบรรดาศักดิ์ และไร้ซึ่งเงื่อนไขของสงคราม เซราฟินาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเบาๆ เธอมองลีโอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่เธอกำลังพยายามทำความเข้าใจ "นายดูเป็นคน... ที่มีความลับซ่อนอยู่เยอะนะ ลีโอ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา ราวกับต้องการค้นหาคำตอบบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มสบายๆ นั้น "บางครั้งนายก็ดูเหมือนเด็กหนุ่มธรรมดาที่รักความสบาย แต่ในยามวิกฤต... นายกลับแสดงความรู้และความเข้าใจในระบบที่แม้แต่ศูนย์วิจัยหลักก็ยังอธิบายไม่ได้ออกมาเสียเฉยๆ... นายเป็นใครกันแน่?" คำถามนั้นไม่ใช่การสอบสวนคาดคั้น ทว่ามันคือความสงสัยใครรู้ที่เจือด้วยความห่วงใยและไว้เนื้อเชื่อใจอย่างแท้จริง ลีโอชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางลง กลายเป็นสีหน้าครุ่นคิดที่จริงจังขึ้นมาบ้าง เขารู้ดีว่าความลับเรื่องการทะลุมิติและระบบช่วยเหลือลึกลับในหัวของเขานั้นเป็นเรื่องที่ยากจะอธิบายให้ใครเข้าใจได้โดยง่าย แต่ก่อนที่ลีโอจะได้อ้าปากเอ่ยคำพูดใดเพื่อตอบคำถามนั้น... ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินสีแดงฉานก็ดังกระหึ่มขึ้นกะทันหัน พร้อมๆ กับแสงไฟในห้องพักที่เปลี่ยนจากสีส้มอบอุ่นเป็นสีแดงกะพริบถี่รัว หน้าจอโฮโลแกรมบนโต๊ะทำงานของลีโอเด้งหน้าต่างข้อความสีแดงฉานขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ข้อมูลการเชื่อมต่อเครือข่ายภายนอกทั้งหมดถูกตัดขาดในเสี้ยววินาที [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับวิกฤต (CRITICAL ALERT)] [ตรวจพบรหัสสัญญาณชีวมิติที่ไม่รู้จักกำลังเจาะเข้าระบบควบคุมหลักของฐานทัพ] [คำเตือน: โปรโตคอลความปลอดภัยถูกแทนที่จากภายนอก... แหล่งกำเนิดสัญญาณ: "โซนศูนย์" (Sector Zero) ที่ถูกปิดตาย] [คำสั่งลับอัตโนมัติถูกเรียกใช้งาน: ผู้ใช้ "ลีโอ" และ "เซราฟินา" ถูกกำหนดให้เป็นเป้าหมายในการกวาดล้างทันที] เซราฟินาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ในเสี้ยววินาที ใบหน้าที่ผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมและดุดันอย่างนักรบผู้พร้อมรบ สีหน้าของเธอซีดเผือดลงเล็กน้อยเมื่อเห็นรหัสสัญญาณที่ปรากฏบนหน้าจอ "โซนศูนย์... เป็นไปไม่ได้ พื้นที่นั้นถูกปิดตายด้วยระบบสุญญากาศมาสามสิบปีแล้ว!" เซราฟินาอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อตระหนักถึงภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามา ในขณะที่ลีโอยังไม่ทันได้ขยับตัว หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีเขียวมรกตสายหนึ่งสลักขึ้นมาบนความมืดด้วยความเร็วสูง พร้อมเสียงหัว로กัลต่ำทุศลลึกที่ดังสะท้อนก้องขึ้นในโสตประสาทของเขาโดยตรง—เสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่มันกลับเรียกชื่อรหัสเดิมของเขาในโลกเก่าได้อย่างแม่นยำ *ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น... ผู้ทดสอบคนที่ 001* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับลีโอและเซราฟินาในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความลับนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099