การจับกุมหนอนกระเทือน

เสียงปลดล็อกแม่เหล็กไฟฟ้าของประตูห้องควบคุมยุทธการดังขึ้นอย่างเฉียบคม ท่ามกลางบรรยากาศที่อัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตและความตึงเครียดจนแทบจะคว้ามาปั้นเป็นก้อนได้ แสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์สาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเซราฟินา ดวงตาคู่คมกริบของเธอกวาดมองชุดข้อมูลที่วิ่งผ่านรวดเร็วดั่งสายน้ำ ก่อนที่เรียวปากจะได้รูปจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่กดดัน "ผลการวิเคราะห์สเปกตรัมของคลื่นวิทยุควอนตัมที่ส่งออกไปนอกสถานีเมื่อสามชั่วโมงก่อน... เสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ, ลีโอ?" ลีโอ ซึ่งกำลังยืนพิงสะโพกกับแผงควบคุมระบบระบายความร้อน พลางใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ บนขอบโต๊ะเหล็กกล้าไร้สนิมอย่างใจเย็น เขายกยอุมมุมปากขึ้นเล็กน้อยในแบบฉบับของวิศวกรผู้รักความสบายแต่รอบคอบเสมอ ดวงตาสสีนิลภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนโค้ดลับนับพันบรรทัดที่เขากำลังซ่อนไว้ในระบบสำรอง "เสร็จนานแล้วครับ หัวหน้า... เพียงแต่ผมกำลังคิดว่า เราควรจะให้เกียรติ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' คนนี้ ด้วยการเสิร์ฟกาแฟดำเข้มข้น หรือจะให้ระบบล็อกอัตโนมัติบดขยี้วงจรประสาทของเขาในคราวเดียวดีล่ะครับ?" คำพูดทีเล่นทีจริงแต่วิเคราะห์ความเสี่ยงมาอย่างแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ ทำให้เซราฟินาหันขวับมามอง เขาไม่เคยคาดเดาอะไรพลาดเลยสักครั้ง ตั้งแต่วันแรกที่ชายหนุ่มผู้นี้ก้าวเข้ามาในฐานะวิศวกรฝึกหัด ทักษะการเขียนโปรแกรมและการอ่านโครงสร้างโครงข่ายสถานีอวกาศของลีโอกลับเหนือกว่าวิศวกรอาวุโสที่มีประสบการณ์มาเป็นสิบปีเสียอีก เบื้องหลังความขี้เกียจที่เจ้าตัวชอบแสดงออก แท้จริงแล้วคือการคำนวณทรัพยากรพลังงานและเวลาอย่างคุ้มค่าที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดความสูญเสียโดยใช่เหตุ "คุณมั่นใจแค่ไหน?" เซราฟินาเดินเข้ามาประชิด ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำมันเครื่องผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของชุดเกราะยุทธการลอยเข้ามาแตะจมูก เธอกดดันด้วยสายตาที่เฉียบคมราวกับใบมีด "เก้าдцатьเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์ครับ" ลีโอตอบด้วยรอยยิ้มละมุนแบบเด็กดี ไม่มีแววตาหวาดหวั่นแม้แต่น้อย "อีกศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์เผื่อไว้ให้ความผิดพลาดของจักรวาลก็พอครับ... เอาล่ะครับ ผู้กอง, เชิญทอดสายตาไปที่หน้าจอเซกเตอร์ C-7 ได้เลยครับ" ปลายนิ้วเรียวยาวของลีโอแตะลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมเพียงครั้งเดียว ภาพจากกล้องวงจรปิดภายในสถานีก็ถูกดึงขึ้นมาแสดงผลตรงกลางห้อง ภาพนั้นปรากฏร่างของ 'มาร์ค' เจ้าหน้าที่ควบคุมระบบสื่อสารมือหนึ่งผู้มีท่าทีสุภาพเรียบร้อยมาโดยตลอด เขากำลังยืนอยู่หน้าแผงส่งสัญญาณลับ มือข้างหนึ่งสั่นเทาขณะป้อนชุดคำสั่งเข้ารหัสแบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง (One-Time Pad) ซึ่งเป็นรหัสทหารระดับสูงที่ใช้สำหรับส่งพิกัดความหนาแน่นของเกราะป้องกันสถานีให้กับกองกำลังโจรสลัดภายนอก "มาร์ค..." เซราฟินาพึมพำออกมาเบาๆ น้ำเสียงของเธอมีความผิดหวังเจืออยู่เพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเด็ดขาดเยือกเย็นตามสัญชาตญาณของทหารผ่านศึก "ส่งพิกัดให้พวกมันเพื่อแลกกับคริสตัลพลังงานเถื่อนสินะ... ช่างเป็นการหักหลังที่ราคาถูกเสียจริง" "คนเรามักจะประเมินค่าความปลอดภัยของตัวเองต่ำเกินไปเสมอ เมื่อเผชิญหน้ากับความโลภครับ" ลีโอเอ่ยเสริมพลางยักไหล่เบาๆ "เขาคิดว่าระบบความปลอดภัยระดับมาตรฐานของสถานีจะซ่อนร่องรอยการส่งข้อมูลได้ แต่เขาลืมไปว่า... ผมเป็นคนเขียนอัลกอริทึมตรวจสอบความหนาแน่นของแพ็กเก็ตข้อมูลชุดนั้นขึ้นมาเองกับมือ ตั้งแต่เมื่อวานตอนบ่ายที่คุณสั่งให้ผมตรวจเช็กท่อระบายความร้อนนั่นแหละครับ" เซราฟินาเหลือบมองชายหนุ่มข้างกายด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนขึ้นทุกที ความฉลาดล้ำลึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเอื่อยเฉื่อย ช่างเป็นอาวุธที่น่ากลัวและน่าอุ่นใจในเวลาเดียวกัน "จัดการเลยไหมครับ?" ลีโอถามพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มสุภาพยังคงประดับอยู่บนใบหน้า "ปล่อยให้เขาส่งข้อมูลให้เสร็จอีกสวินาทีเดียว โจรสลัดกลุ่มนั้นจะคำนวณมุมยิงปืนใหญ่ไอออนเข้ามาทะลวงห้องนอนของเราพอดิบพอดี ซึ่งนั่น... รบกวนเวลาพักผ่อนอันมีค่าของผมมากทีเดียวครับ" "จัดการได้เลยครับ, วิศวกรลีโอ" เซราฟินาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงทรงพลัง เพียงแค่ปลายนิ้วของลีโอเคาะลงไปบนปุ่ม Enter ครั้งสุดท้าย ระบบล็อกนิรภัยทั่วทั้งสถานีก็ทำงานพร้อมเพรียง เสียงกลไกไฮดรอลิกดังสนั่นหวั่นไหว ประตูนิรภัยเหล็กกล้าหนาครึ่งเมตรสี่ด้านพุ่งลงมาปิดตายเส้นทางหลบหนีของมาร์คในทันที แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงประกาศอัตโนมัติที่ดังสะท้อนไปทั่วโถงทางเดิน [ตรวจพบการละเมิดความปลอดภัยระดับวิกฤต: ทำการล็อกดาวน์เซกเตอร์ C-7 เรียบร้อยแล้ว] ภาพในจอมอนิเตอร์แสดงให้เห็นมาร์คที่สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ โทรศัพท์มือถือและอุปกรณ์เข้ารหัสในมือร่วงหล่นลงพื้น เสียงโวยวายผ่านระบบสื่อสารดังเล็ดลอดเข้ามาในห้องควบคุม "เฮ้! เกิดอะไรขึ้น! ทำไมประตูถึงปิด! เปิดให้ผมเดี๋ยวนี้!" เซราฟินาหมุนตัวเดินออกจากห้องควบคุมอย่างสง่างาม โดยมีลีโอก้าวเดินตามหลังด้วยฝีเท้าสบายๆ เหมือนชายหนุ่มที่กำลังเดินเล่นในสวนสาธารณะยามเย็น มากกว่าการไปจับกุมหนอนบ่อนไส้ที่อาจนำความตายมาสู่ทุกคนในสถานี ทว่า... ในขณะที่ลีโอกำลังจะก้าวพ้นธรณีประตูห้องควบคุม ระบบภายในสมองกลของเขากลับส่งเสียงเตือนแหลมสูงขึ้นมาอย่างกะทันหัน—เสียงแจ้งเตือนที่ไม่ได้มาจากระบบสถานี แต่มันมาจาก 'ระบบซ่อมใจ' ลึกลับที่ติดตัวเขามาตั้งแต่ข้ามมิติ [แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบรหัสคำสั่งแปลกปลอมระดับ SSS กำลังแทรกซึมเข้าสู่โครงข่ายหลักของสถานีจากภายนอก... แหล่งที่มาไม่ใช่กองกำลังโจรสลัด... แต่เป็น 'ศูนย์บัญชาการกลาง' ของสหพันธ์] ลีโอนิ่งงันไปชั่วขณะ รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา ดวงตาสีนิลหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ความเงียบงันแผ่ซ่านรอบตัวเขาจนเซราฟินาต้องหยุดเดินและหันกลับมามองด้วยความสงสัย "มีอะไรหรือเปล่าครับ, ลีโอ? สีหน้าของคุณดูไม่ค่อยดีเลย" ลีโองัดแว่นตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะมองตรงไปยังเซราฟินาด้วยแว่นตาที่สะท้อนแสงสีแดงวาบจากระบบเตือนภัยภายนอก "ดูเหมือนว่า... เรากำลังเล่นเกมที่ใหญ่กว่าที่คิดไว้มากเลยล่ะครับ, ผู้กอง" — โปรดติดตามตอนต่อไป — ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับลีโอและเซราฟินาในความจริงที่ซับซ้อนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099