แผนการรบฉบับช่างซ่อม

กลิ่นควันโอโซนจางๆ จากการอาร์กโลหะด้วยความร้อนสูงยังคงลอยอวลอยู่ใต้โครงสร้างเหล็กกล้าคาร์บอนผสมของโรงเก็บยานหมายเลข 7 "ถ้าคุณยังคำนวณมุมองศาของตัวขับดันผิดพลาดไปอีกแค่ศูนย์จุดสองมิลลิเมตร ผมรับรองได้เลยว่าแรงขับในย่านความถี่เรโซแนนซ์ครั้งหน้า จะไม่ได้แค่ทำให้แผงวงจรไหม้เกรียมเหมือนเมื่อกี้หรอกนะครับ แต่อาจจะส่งร่างของเราสองคนขึ้นไปโคจรรอบดาวเคราะห์ดวงนี้ในฐานะขยะอวกาศชิ้นใหม่โดยไม่ต้องพึ่งพาจรวดขับดันเลยทีเดียว" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววหยอกเย้าของลีโอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เขาใช้หลังมือปาดคราบเขม่าสีดำที่เปื้อนอยู่ข้างแก้มออกลวกๆ ขณะที่ดวงตาสีเข้มยังคงจดจ่ออยู่กับการไล่สายตาตรวจสอบค่าพารามิเตอร์บนหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ นิ้วเรียวยาวขยับพิมพ์คำสั่งแก้โค้ดระบบระบายความร้อนด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ เซราฟินาซึ่งยืนกอดอกพิงโครงเหล็กอยู่ไม่ไกลนัก ปรายตามองร่างสูงของวิศวกรฝึกหัดที่แต่งกายด้วยชุดหมีช่างซ่อมเปรอะเปื้อนฝุ่นผง เธอพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ เป็นเชิงหมั่นไส้ แต่หากสังเกตให้ดีจะเห็นรอยยืดหยุ่นที่มุมปากของหญิงสาวที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยอันเป็นเอกลักษณ์ "ปากเก่งเสียจริงนะลีโอ หวังว่าฝีมือในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของคุณจะคมกริบเหมือนคารมที่คุณใช้ต่อปากต่อคำกับฉันก็แล้วกัน" เซราฟินาเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาสีไพลินกวาดมองไปรอบโรงเก็บยานที่มีร่องรอยการต่อสู้และความเสียหายจากการบุกรุกเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน "กองกำลังลาดตระเวนของฝ่ายตรงข้ามกำลังเคลื่อนพลเข้ามาใกล้เขตเซกเตอร์ B มากขึ้นทุกที ระบบตรวจจับภาคพื้นดินรายงานว่าพวกมันใช้โดรนลาดตระเวนรุ่น 'ฮาวน์ด' (Hound) ติดตั้งกระสุนเจาะเกราะ ถ้าเรายังซ่อมแซมตัวขับดันของยานลำเลียงนี้ไม่เสร็จภายในสิบห้านาทีนี้ เราคงต้องเตรียมตัวต้อนรับแขกไม่เชิญด้วยกระสุนปืนพกกระบอกเดียวที่มีอยู่" ลีโอไม่ได้ตอบคำเขากลับทันที เขายังคงมีสมาธิอยู่กับการปรับแต่งฮาร์ดแวร์ชิ้นสุดท้าย รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม "ใครบอกว่าเรามีแค่ปืนพกกระบอกเดียวล่ะครับ หัวหน้าเซราฟินา... วิศวกรที่ดีจะไม่ยอมเอาชีวิตไปเสี่ยงกับอัตราความสำเร็จที่มีค่าน้อยกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผมมี 'ผู้ช่วย' ชั้นยอดเตรียมไว้รอท่าอยู่แล้ว" พูดจบลีโอก็ดีดนิ้วมือข้างขวาเบาๆ หนึ่งครั้ง *กริ๊กล็อก!* เสียงกลไกภายในซอกมุมมืดของโรงเก็บยานดังขึ้นตามมาด้วยเสียงฮัมเบาๆ ของมอเตอร์กระแสตรง หุ่นยนต์สำรวจอเนกประสงค์รุ่นเก่าแก่อายุเกือบทศวรรษ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกถอดชิ้นส่วนกองไว้เป็นเศษเหล็กหลังร้านซ่อม ร่างของมันถูกดัดแปลงใหม่จนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ ลีโอตั้งชื่อเล่นให้มันอย่างอารมณ์ดีว่า 'เจ้าก้อนเหล็ก' ด้านบนโครงสร้างของหุ่นยนต์สำรวจตัวนั้น ถูกสวมทับด้วยชุดเกราะต่อสู้จำลองที่ประกอบขึ้นจากโครงโลหะเบาและแผ่นฉนวนกันความร้อนเหลือใช้ มือกลทั้งสองข้างของมันถูกเชื่อมต่อเข้ากับปืนกลหนักไร้แรงสะท้อนที่ถอดมาจากป้อมปืนอัตโนมัติที่เสียหาย และที่สำคัญที่สุด... บริเวณส่วนหัวของมันถูกคาดไว้ด้วยหน้ากากเชื่อมโลหะเก่าๆ ที่พ่นสีสเปรย์เป็นรูปหน้ายิ้มกวนประสาท "นั่น... คุณเอาหุ่นยนต์ขยะพวกนั้นมาทำเป็นกองกำลังหลอกล่ออย่างงั้นหรือ?" เซราฟินาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ แม้เธอจะผ่านสนามรบมาโชกโชน แต่ความคิดสร้างสรรค์นอกกรอบของลีโอมักจะทำให้เธอคาดไม่ถึงอยู่เสมอ "ไม่ใช่แค่หลอกล่อหนะครับ แต่มันคือ 'แผนการรบฉบับช่างซ่อม' ต่างหาก" ลีโอหันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอ แววตาเป็นประกายด้วยความมั่นใจ "ในเมื่อพวกมันชอบใช้ระบบสแกนความร้อนและสัญญาณชีพในการค้นหาเป้าหมาย เราก็แค่สร้างเป้าลวงที่มีความร้อนสูงพอๆ กับเครื่องยนต์ขับดันระดับสิบมาล่อให้พวกมันไขว้เขว จากนั้นก็..." ลีโอแตะปลายนิ้วลงบนแผงควบคุมหลัก เสียงแจ้งเตือนจากระบบปฏิบัติการภายในหัวของเขาก็ดังขึ้นทันที *[ระบบซ่อมใจ] ตรวจพบการประยุกต์ใช้ทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดเพื่อสร้างกลยุทธ์ทางยุทธวิธี:* *- คะแนนความคิดสร้างสรรค์: +500 แต้ม* *- สถานะเครื่องยนต์ยานลำเลียง: เสร็จสมบูรณ์ 98% (กำลังเร่งความเร็ว)* *- ความเสี่ยงในการเผชิญหน้า: ลดลงเหลือ 12%* ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบไปทั่วทั้งโรงเก็บยาน เสียงโลหะบด เบียดกันดังสนั่นมาจากประตูทางเข้าทิศตะวันตก แรงสั่นสะเทือนสะท้อนผ่านพื้นคอนกรีตจนรู้สึกได้ถึงฝ่าเท้า โดรนลาดตระเวนรุ่นฮาวน์ดจำนวนสี่เครื่องพุ่งทะยานผ่านกลุ่มควันเข้ามาด้วยความเร็วสูง ลำตัวสีดำสนิทของพวกมันติดตั้งเซนเซอร์อินฟราเรดกวาดหาเป้าหมายอย่างบ้าคลั่ง เลเซอร์สีแดงจากปากกระบอกปืนกลอัตโนมัติกวาดไปทั่วทุกตารางนิ้ว "มาแล้วสินะครับ" ลีโอกระซิบเบาๆ พลางดึงแขนของเซราฟินาให้ก้าวถอยหลังเข้าไปในเงาอับของตัวยานลำเลียงอย่างนุ่มนวล "รบกวนคุณช่วยยืนนิ่งๆ เป็นผู้ชมแถวหน้าสักครู่เดียวนะครับหัวหน้า เดี๋ยวผมจะแสดงโชว์พิเศษให้ดู" เซราฟินายอมปล่อยให้ลีโอดึงตัวถอยหลบไปโดยง่าย แม้ว่าสัญชาตญาณนักรบจะบอกให้เธอชักปืนออกมายิงสวนกลับไปทันที แต่แววตาที่สงบนิ่งและมั่นอกมั่นใจของชายหนุ่มกลับสร้างความรู้สึกไว้วางใจอย่างประหลาดจนเธอเองก็อธิบายไม่ถูก กลางโรงเก็บยาน... หุ่นยนต์สำรวจที่สวมชุดเกราะกำมะลอและหน้ากากรูปหน้ายิ้มกวนประสาทถูกปล่อยออกไปยืนตระหง่านอยู่กลางลาน มันปล่อยไอความร้อนระอุออกมาจากท่อไอเสียจำลองที่ลีโอต่อพ่วงเข้ากับถังแก๊สแรงดันสูง *ฟู่บบบบบ—!* กลุ่มควันสีขาวพวยพุ่งกลบเกลื่อนทัศนวิสัย โดรนฮาวน์ดทั้งสี่เครื่องหันขวับมายังจุดกำเนิดความร้อนและสัญญาณรบกวนทันที อัลกอริทึมการโจมตีอัตโนมัติของพวกมันสั่งการให้ระดมยิงกระสุนเจาะเกราะเข้าใส่หุ่นยนต์กำมะลอจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เศษเหล็กและประกายไฟกระจายไปทั่วทิศทาง แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่โดรนทั้้งหมดกำลังมัวแต่สهيเพลินกับการทำลายเป้าลวง ลีโอก็เคาะนิ้วสั่งการครั้งสุดท้าย "จุดระเบิดระบบโอเวอร์โหลดของตัวขับดันยานสำรอง... เดี๋ยวนี้!" *ตูมมมมม!* แรงระเบิดจากการคายพลังงานความร้อนในย่านความถี่สูงพุ่งทะยานออกจากด้านหลังของตัวยานลำเลียง ส่งคลื่นกระแทกแม่เหล็กไฟฟ้า (EMP Pulse) ขนาดเล็กกวาดล้างพื้นที่รัศมีสิบเมตรในพริบตา โดรนฮาวน์ดทั้งสี่เครื่องที่กำลังจดจ่ออยู่กับเป้าลวงไม่ทันได้ตั้งตัว ระบบภายในของพวกมันลัดวงจรและดับสนิทลงพร้อมๆ กัน ร่างสีดำสนิทร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังโครมคราม กลายเป็นเพียงเศษซากโลหะไร้ค่าทันที ความเงียบสงบกลับคืนสู่โรงเก็บยานอีกครั้ง มีเพียงเสียงควันจางๆ ที่ลอยกรุ่นขึ้นมาในอากาศ ลีโอถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เขายืดตัวตรงแล้วหันไปส่งยิ้มสดใสให้หญิงสาวข้างกาย "เห็นไหมครับ? บอกแล้วว่าแผนการของผมไม่เคยพลาด... เอ่อ ว่าแต่หน้าผมเลอะเขม่าขนาดนั้นเลยเหรอครับ ทำไมคุณถึงมองผมด้วยสายตาแบบนั้นล่ะ" เซราฟินายังคงจ้องมองหน้าเขานิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่มุมปากสวยจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและงดงามเสียจนทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอบอุ่นขึ้นมาทันตาเห็น "คุณนี่มัน... เกินความคาดหมายจริงๆ นั่นแหละลีโอ" เธอกล่าวเสียงนุ่มเป็นครั้งแรก แววตาเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความชื่นชมที่ปิดไม่มิด "บางที... ฉันอาจจะต้องเริ่มพิจารณาเพิ่มเงินเดือนให้กับวิศวกรขี้เก๊กอย่างคุณเสียหน่อยแล้วกระมัง" "โอ้ เรื่องเงินเดือนไว้คุยกันทีหลังก็ได้ครับ แต่ตอนนี้..." ลีโอยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับเมื่อหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีทองอร่ามขึ้นมาขัดจังหวะ *[แจ้งเตือนระบบภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS]:* *- พื้นที่เซกเตอร์ A ถูกเจาะทะลวงโดยกองกำลังไม่ทราบฝ่าย* *- ตรวจพบการเข้าถึงรหัสลับระดับสูงสุดจากห้องควบคุมหลัก* *- บุคคลปริศนา: "ผู้มาเยือนจากรอยแยกอวกาศ" ปรากฏตัวขึ้นแล้ว ณ ชั้นใต้ดิน* รอยยิ้มบนใบหน้าของลีโอค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย ขณะที่เซราฟินาเองก็หน้าถอดสีลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่าภัยคุกคามที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับลีโอและเซราฟินาในความจริงที่ซับซ้อนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099