ภารกิจแรกของช่างซ่อมตัวประกอบ

เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตโทนสีแดงฉานสาดส่องกระทบกับแผงวงจรหลักของห้องเครื่องยนต์ชั้นสาม จนเงาของร่างโปร่งในชุดช่างสีซีดทอดตัวยาวบิดเบี้ยวไปตามจังหวะกะพริบ ลีโอกำลังยืนจ้องหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่แสดงกราฟิกสถานะความร้อนพุ่งทะยานผ่านจุดวิกฤตที่หนึ่งพันสองร้อยองศาเซลเซียสอย่างใจเย็น แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายซึมตามไรผม แต่ชายหนุ่มกลับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างคนขี้เกียจจะเผชิญปัญหาโลกแตก "ให้ตายสิ... ระบบระบายความร้อนไครโอเจนิกส์ดันมาพังเอาตอนที่กำลังจะได้งีบหลับสิบนาทีพอดี ช่างเป็นตารางเวลายอดเยี่ยมอะไรขนาดนี้" ลีโอพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางใช้นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนคีย์บอร์ดแสงเพื่อเรียกดูผังโครงสร้างภายในของท่อส่งสารทำความเย็น ติ๊ด... ติ๊ด... เสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนายังคงดังตอกย้ำถึง "สิ่งแปลกปลอม" ระดับ SSS ที่กำลังเชื่อมต่อเข้ากับแกนกลางของยานอย่างต่อเนื่อง ทว่าในสถานการณ์ที่อุณหภูมิในห้องเครื่องกำลังจะหลอมละลายทุกอย่างให้กลายเป็นจุล ลีโอกลับเลือกที่จะโยนความกังวลเรื่องสิ่งแปลกปลอมนั้นทิ้งไปชั่วคราว เพราะถ้าหากเครื่องยนต์หลักระเบิดเสียก่อน ต่อให้มีสัตว์ประหลาดระดับจักรวาลโผล่มา พวกเขาก็คงได้กลายเป็นผุยผงล่องลอยอยู่ในอวกาศด้วยกันทั้งหมดอยู่ดี ปัง! ประตูห้องเครื่องเลื่อนเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างเพรียวระหงของเซราฟินาที่ก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคู่คมกริบกวาดตามองสถานการณ์ภายในห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่วิศวกรฝึกหัดผู้กำลังยืนกอดอกพิงคอนโซลควบคุมด้วยท่าทางสบายๆ จนน่าหมั่นไส้ "ลีโอ! สถานการณ์ข้างหน้าคืออะไรทำไมเซ็นเซอร์เตือนภัยถึงดังลั่นยานแบบนี้? คุณยังยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น! อยากให้พวกเรากลายเป็นดาวเคราะห์น้อยดวงใหม่หรือไง!" เสียงหวานทรงอำนาจเอ่ยตวาดก้อง ทว่าแฝงไปด้วยความร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด เซราฟินาขยับเข้าประชิดแผงควบคุม เตรียมจะลงมือแก้ไขด้วยตนเองหากลูกน้องคนนี้ยังคงแสดงท่าทีเอ้อระเหย "ใจเย็นก่อนครับ หัวหน้าเซราฟินา..." ลีโอยื่นมือไปแตะแขนเรียวของเธอเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วทำให้หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสองคู่ประสานกันท่ามกลางแสงสีแดงฉาน "ถ้าคุณกระโตกกระตากแล้วไปกดรีเซ็ตระบบตอนนี้ วาล์วแรงดันจะปิดตายและเราจะระเบิดภายในสามวินาที... ผมว่าเรายังมีเวลาคุยกันอีกสักสวินาทีนะ" "คุณ..." เซราฟินากัดริมฝีปากแน่นด้วยความคับแค้นใจ แต่เธอก็รู้ดีว่าความเชี่ยวชาญด้านตรรกะของลีโอนั้นเชื่อถือได้เสมอ "แล้วตอนนี้เราเหลือเวลาเท่าไหร่ และคุณมีแผนอะไร หรือว่าจะยอมนั่งรอความตายอย่างสงบ?" "ผมไม่ชอบความตายครับ มันไม่มีเตียงนอนนุ่มๆ ให้เอนหลัง" ลีโอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจแบบเด็กดีที่มักจะทำให้คนรอบข้างทั้งหมั่นไส้และอุ่นใจในเวลาเดียวกัน "ปัญหาตอนนี้คือ ท่อส่งความร้อนหลักเกิดการอุดตันจากคราบออกไซด์สะสม แถมตัวปั๊มสารทำความเย็นหลักยังไหม้เกรียมจนซ่อมไม่ได้ วิธีการปกติคือต้องเปลี่ยนอะไหล่ใหม่ ซึ่งเราไม่มี... แต่ในฐานะที่ผมเป็นอดีตโปรแกรมเมอร์ผู้เชี่ยวชาญการรีไซเคิลขยะอวกาศ ผมมีวิธีที่ดีกว่านั้น" ชายหนุ่มหันหลังกลับไปรื้อค้นกล่องเครื่องมือเก่าๆ ที่กองอยู่มุมห้อง เขากวาดสายตาสำรวจชิ้นส่วนโลหะระเกะระกะ หยิบเอาแผ่นโลหะไทเทเนียมอัลลอยด์ที่เหลือจากการซ่อมแซมตัวถังเมื่อวานขึ้นมาพิจารณา ตามด้วยท่อทองแดงนำความร้อนเก่า และมอเตอร์กระแสตรงขนาดเล็กที่ถอดมาจากเครื่องชงกาแฟอัตโนมัติ เซราฟินายืนกอดอกมองการกระทำของชายหนุ่มด้วยความสงสัยระคนทึ่ง "คุณจะเอาเศษขยะพวกนั้นมาทำอะไร? อย่าบอกนะว่าคุณจะประดิษฐ์เครื่องทำกาแฟแก้ขัดในยามวิกฤตแบบนี้" "เกือบถูกครับ แต่เราจะเอามาชง 'ทางออก' ต่างหาก" ลีโอตอบโดยไม่ละสายตา มือทั้งสองข้างทำงานอย่างคล่องแคล่วว่องไว เขาใช้คบเพลิงพลาสม่าตัดแผ่นไทเทเนียมให้เข้ารูปอย่างแม่นยำรากับใช้เลเซอร์จากคอมพิวเตอร์ คำนวณองศาและความต้านทานความร้อนในหัวสมองอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องพึ่งพาเครื่องคิดเลข ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องยนต์ที่ใกล้จะน็อคและเสียงโลหะกระทบกันเป็นจังหวะ ลีโอทุ่มเทสมาธิทั้งหมดลงไปที่การเชื่อมต่อวงจรชั่วคราว เขาใช้เศษสายไฟมาถักทอเป็นโครงข่ายนำสัญญาณแบบประยุกต์ เพื่อดึงกระแสไฟฟ้าส่วนเกินจากระบบสำรองมาใช้ขับเคลื่อนมอเตอร์เครื่องชงกาแฟที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นปั๊มระบายความร้อนเฉพาะกิจ นี่ไม่ใช่แค่การซ่อมแซมด้วยดวง แต่มันคือการคำนวณความน่าจะเป็นนับล้านครั้งในเสี้ยววินาที เพื่อหาจุดสมดุลที่เปราะบางที่สุดระหว่างฟิสิกส์และเครื่องจักร "เซราฟินาครับ... อีกหวินาทีข้างหน้า เมื่อผมสับคันโยกนี้ อุณหภูมิจะลดลงอย่างฮวบฮวบ แต่แรงดันตีกลับอาจจะทำให้ท่อตรงนี้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ผมต้องการให้คุณช่วยใช้พลังจิต... อ้อ ไม่ใช่... ใช้แรงแขนอันทรงพลังของคุณช่วยประคองรอยต่อตรงนั้นไว้ให้ผมหน่อย ไม่งั้นมันจะหลุดออกมาก่อนที่ระบบสำรองจะทำงาน" ลีโอหันไปส่งยิ้มแห้งๆ ให้หัวหน้าสาว เซราฟินาถลึงตาใส่เล็กน้อยแต่ก็พยักหน้ารับอย่างรู้หน้าที่ เธอขยับเข้าไปยืนชิดแผ่นหลังของชายหนุ่ม มือเรียวทั้งสองข้างวางทาบลงบนท่อโลหะสั่นระรัวเพื่อช่วยรับแรงกระแทก กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนร่างของหญิงสาวโชว์เข้ามาแตะจมูกของลีโอท่ามกลางกลิ่นไหม้ของฉนวนไฟฟ้า แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเขินอาย "พร้อมนะ... สาม... สอง... หนึ่ง... สับ!" กริ๊ก! ลีโอตบ คันโยกตัวใหญ่อย่างเต็มแรง แรงสั่นสะเทือนมหาศาลตีกลับจนมือของเซราฟินาชาหนึบ ทว่าด้วยการประคับประคองอันยอดเยี่ยมและไหวพริบในการออกแบบท่อทางเดินไอเสียฉุกเฉินจากเศษเหล็ก ทำให้กระแสความเย็นพุ่งทะลักผ่านท่อไทเทเนียมที่เพิ่งสร้างขึ้นสดๆ ร้อนๆ ไปยังแกนกลางได้อย่างเฉียดฉิว ฟู่ววว! กลุ่มควันสีขาวพวยพุ่งออกมาพร้อมกับเสียงอุณหภูมิที่ร่วงหล่นลงอย่างรวดเร็วจากหนึ่งพันสองรองศา กลับคืนสู่ระดับปกติที่ปลอดภัย หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีเขียวมรกตอันสงบเงียบ เสียงสัญญาณเตือนภัยดับลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยของคนทั้งสองที่ยืนแนบชิดกันในพื้นที่แคบๆ เซราฟินาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เธอยังคงวางมือไว้บนท่อโลหะสัมผัสได้ถึงความเย็นที่แผ่ซ่าน ก่อนจะหันมามองหน้าลีโอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความชื่นชมและความประหลาดใจฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวยนั้น "คุณ... ทำได้ยังไงเนี่ย? ใช้เศษเหล็กพวกนี้เนี่ยนะ?" เธอเอמהเสียงแผ่วเบา "ก็บอกแล้วไงครับว่าผมเป็นคนรักความสบาย ถ้าไม่อยากเหนื่อยเปลี่ยนอะไหล่แพงๆ ก็ต้องใช้สมองแก้ปัญหาเอาตัวรอดเฉพาะหน้าสิครับ" ลีโอฉีกยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี พลางปาดเหงื่อที่หน้าผากออกลวกๆ ติ๊ด... ติ๊ด... ทันทีที่สถานการณ์ปรกติ เสียงแจ้งเตือนลึกลับจากระบบที่ถูกมองข้ามไปก่อนหน้านี้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดังชัดเจนและก้องกังวานกว่าเดิม หน้าจอโฮโลแกรมหลักดับวูบลงโดยไร้สาเหตุ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความสีแดงฉานชุดใหม่ที่ปรากฏขึ้นทีละตัวอักษรอย่างช้าๆ [ภารกิจแรกสำเร็จ: ซ่อมแซมระบบระบายความร้อนด้วยเศษเหล็ก (เกรด A)] [ได้รับรางวัล: แต้มทักษะ x500, สิทธิ์ปลดล็อก 'เนตรวิศวกรขั้นสูง'] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงแกนกลางสำเร็จ... 'สิ่งแปลกปลอม' ระดับ SSS ได้ทำการดาวน์โหลดข้อมูลตัวตนของคุณเรียบร้อยแล้ว] [เป้าหมาย: เริ่มต้นนับถอยหลังสู่การตื่น 03:00:00] ลีโอยืนนิ่งรอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดนอกห้องเครื่องยนต์... เสียงฝีเท้าที่ไม่ได้มาจากมนุษย์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความป่วนชวนลุ้นระทึกนี้นะครับ