เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคย

โลหะผสมไทเทเนียมเกรดสามสั่นพับๆ ใต้ฝ่าเท้า เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ก-แคร็ก* เป็นจังหวะที่ถูกควบคุมด้วยกลไกไฮดรอลิกแรงดันสูง ความมืดมิดในทางเดินนอกห้องเครื่องยนต์ไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันเต็มไปด้วยกลิ่นฉุนของน้ำมันไฮดรอลิกไหม้เกรียมและไอออนประจุไฟฟ้าที่เสียดสีกับอากาศจนเกิดประจุโอโซนจางๆ ลีโอยืนนิ่งโดยอัตโนมัติ ร่างกายของวิศวกรหนุ่มเกร็งค้างอย่างระแวดระวัง ดวงตาคู่คมกวาดมองไปเบื้องหน้าผ่านแสงเรืองรองสีฟ้าอมเขียวของหน้าจอโฮโลแกรมที่ยังคงลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ *ตึง... ตึง... ตึง...* น้ำหนักที่กดทับลงบนพื้นทางเดินเหล็กนั้นหนักหน่วงเกินกว่าจะเป็นฝ่าเท้าของมนุษย์ สิ่งที่กำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ทุกขณะมีมวลความหนาแน่นสูงอย่างเห็นได้ชัด มันคือเสียงของโครงสร้างจักรกลหนัก—เครื่องจักรสังหารรุ่นลาดตระเวนอัตโนมัติ “ให้ตายสิ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเหล็กกล้าพวกนี้นี่ขยันขันแข็งเกินเวลาทำการเสียจริง” ลีโอพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางขยับแว่นตากรอบโลหะบนสันจมูก รอยยิ้มเจื่อนๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับพิจารณาโครงสร้างรอบตัวด้วยสัญชาตญาณของอดีตโปรแกรมเมอร์ที่มองเห็นทุกอย่างเป็นระบบตรรกะ สำหรับคนอื่น สถานการณ์นี้คงเป็นวิกฤตที่ต้องวิ่งหนีสุดชีวิต แต่สำหรับลีโอ ผู้ซึ่งใช้ชีวิตอยู่กับการดีบั๊กโค้ดนับล้านบรรทัดภายใต้เดดไลน์ที่กระชั้นชิด ความผิดพลาดของระบบคือช่องโหว่ และช่องโหว่คือโอกาส *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับหน้าต่างอินเทอร์เฟซสีฟ้าเข้มที่พุ่งทะยานขึ้นมาบังทัศนียภาพเบื้องหน้าจนมิด มันไม่ใช่ระบบความปลอดภัยของยาน แต่เป็นหน้าต่างสถานะส่วนตัวที่เขาเพิ่งได้รับมาหมาดๆ [ ตรวจพบวัตถุดิบรีไซเคิลระดับต่ำ: เศษชิ้นส่วนโครงสร้างเครื่องจักรกลสงครามรุ่น A-42 ] [ ระบบอัปเกรดขยะทองคำ ทำงานสมบูรณ์แบบ ] [ กำลังวิเคราะห์องค์ประกอบโลหะ... พบแร่ไทเทเนียมบริสุทธิ์ 82% และสารประกอบคาร์บอนไฟเบอร์ 18% ] [ ยินดีด้วยครับผู้ใช้ ท่านได้รับ 'แต้มทักษะแรกเริ่ม' จำนวน 500 แต้ม! ] ตัวเลขสีทองอร่ามกะพริบเด่นชัดอยู่กลางอากาศ ลีโอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ระบบนี้ไม่ได้แค่ประเมินขยะ แต่มันให้แต้มที่สามารถนำไปใช้อัพเกรดความสามารถทางวิศวกรรมได้ทันทีโดยไม่ต้องผ่านกระบวนการฝึกฝนแรมปี ช่างเป็นระบบที่ถูกออกแบบมาเพื่อคนขี้เกียจอย่างแท้จริง—ช่างสะใจเสียนี่กระไร ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เงาทะมึนขนาดมหึมาก็ก้าวพ้นขอบความมืดเข้ามาในรัศมีแสงไฟฉุกเฉิน มันคือโดรนรักษาความปลอดภัยติดอาวุธหนักรุ่น ‘เซนทินอล-เค’ (Sentinel-K) ลำตัวเป็นโลหะสีดำด้านไร้เงสะท้อน ดวงטาสีแดงฉานกวาดลำแสงสแกนกวาดไปทั่วห้องเครื่องยนต์ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของลีโอ [ ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมในเขตหวงห้าม: บุคลากรระดับฝึกหัด 'ลีโอ' ] [ คำสั่งฉุกเฉิน: กำจัดหรือควบคุมตัวทันที ] กระบอกปืนกลอัตโนมัติขนาด 20 มิลลิเมตรที่ติดตั้งอยู่ใต้ลำตัวของเซนทินอล-เคหมุนวนด้วยความเร็วสูง เสียงมอเตอร์ขับเคลื่อนดัง *วีดดด* แหลมสูงบาดแก้วหู ปากกระบอกปืนหันตรงมาที่หน้าอกของลีโอราวกับจะเจาะรูให้พรุนในนัดเดียว ทว่า ลีโอกลับไม่มีทีท่าว่าจะตื่นตระหนก มือเรียวยาวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายของวิศวกรยกขึ้นแตะหน้าจอโฮโลแกรมอย่างรวดเร็ว นิ้วมือรัวพิมพ์คำสั่งชุดย่อลงไปบนแป้นพิมพ์เสมือนจริงด้วยความเร็วแสง—ทักษะติดตัวสมัยเป็นโปรแกรมเมอร์มือฉมังที่ไม่เคยเสื่อมคลาย [ ใช้แต้มทักษะแรกเริ่ม 500 แต้ม ซื้อทักษะ: ‘การแทรกแซงโครงข่ายฮาร์ดแวร์ระดับกลาง’ ] [ ยืนยันการซื้อสำเร็จ! แต้มคงเหลือ: 0 ] [ ทักษะทำงาน: ทำการเชื่อมต่อเข้าสู่พอร์ตสื่อสารสำรองของเป้าหมายในรัศมี 3 เมตร ] สายตาของลีโอเป็นประกายวาบ ทันทีที่ระบบทักษะทำงาน กระแสข้อมูลดิจิทัลสีฟ้าสายหนึ่งก็พุ่งทะยานออกจากปลายนิ้วของเขา ราวกับงูพิษโปร่งแสงที่เลื้อยผ่านอากาศไปเสียบเข้ากับช่องเชื่อมต่อใต้ฐานของโดรนเซนทินอล-เคอย่างแม่นยำ เสียงคำรามของมอเตอร์ปืนกลหยุดชะงักลงทันที ดวงตาสีกุหลาบของหุ่นยนต์กะพริบถี่ๆ จากสีแดงฉานกลายเป็นสีเหลืองอำพัน แล้วเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตในที่สุด [ แฮกสำเร็จ! ควบคุมระบบการเคลื่อนไหวของเป้าหมาย 45 วินาที ] ลีโอถอนหายใจออกมาเบาๆ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง พลางปัดฝุ่นที่หัวไหล่เสื้อกาวน์สีขาวของตนเองอย่างใจเย็น เขามองหน้าจอสถานะที่อัป1เกรดขึ้นอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหันไปมองโดรนยักษ์ที่บัดนี้กลายเป็นลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ชั่วคราว “เอาล่ะ เจ้าเพื่อนยาก ไหนๆ ก็มาเยี่ยมกันถึงที่แล้ว ช่วยเคลียร์เส้นทางข้างหน้าให้ฉันหน่อยสิ พอดีว่าหัวหน้าแผนกของฉันค่อนข้างเกลียดคนมาสายเสียด้วย” ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย ทว่า ในจังหวะที่ลีโอกำลังจะออกคำสั่งให้โดรนเดินหน้าเปิดทาง ประตูนิรภัยหนาเตอะที่อยู่สุดปลายทางเดินอีกด้านก็เลื่อนเปิดออกอย่างกะทันหัน เสียงไฮดรอลิกคำรามก้องพร้อมกับลมเย็นเยียบที่พัดกรรโชกเข้ามาในห้องเครื่องยนต์ ร่างระหงในชุดเกيร์ยุทธการสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบและมั่นคง เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟฉุกเฉินจนเกิดประกายระยิบระยับ ใบหน้างดงามคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาสีฟ้าครามราวกับน้ำแข็งขั้วโลกกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าเพียงชั่วพริบตาเดียวก็วิเคราะห์ทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง เซราฟินา หัวหน้าแผนกยุทธการผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและเย็นชา ยืนกอดอกมองลีโอและโดรนเซนทินอล-เคที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา รัศมีกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด “ลีโอ...” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น “นายอธิบายได้ไหม ว่าทำไมวิศวกรฝึกหัด ‘ขี้เกียจๆ’ อย่างนาย ถึงยืนอยู่ท่ามกลางซากหุ่นยนต์รบระดับทหาร พร้อมกับควบคุมโดรนลาดตระเวนรุ่นล่าสุดของกองทัพด้วยมือเปล่า?” ลีโอยิ้มค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สมองเริ่มคำนวณความน่าจะเป็นในการหาข้อแก้ตัวที่ฟังขึ้นที่สุดภายในเวลาสามวินาที... แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้ โค้ดแก้ตัวในหัวของเขาจะเกิดอาการ ‘Buffer Overflow’ เสียแล้ว ทว่า ก่อนที่ลีโอจะได้เอ่ยปากแก้ตัว เซราฟินากลับสะบัดข้อมือเบื้องหน้า หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานขนาดมหึมาก็ดีดขึ้นกลางอากาศ เผยให้เห็นเอกสารลับสุดยอดที่ถูกเปิดอ่านค้างไว้—และข้อความบรรทัดสุดท้ายของเอกสารนั้น ทำให้หัวใจของลีโอหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม [ แจ้งเตือนจากส่วนกลาง: ตรวจพบรหัสพันธุกรรมของ ‘เป้าหมายทดลองหมายเลข 00’ ภายในยานลำนี้... และเขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของวิศวกรสายชิลคนนี้ด้วยกันนะครับ!