การปรากฏตัวของหัวหน้าแผนกจอมโหด

"ช่วยอธิบายสิ่งที่นายเพิ่งทำลงไป... ให้เหตุผลที่ฟังขึ้นภายในสิบวินาทีนี้ด้วย ลีโอ" น้ำเสียงที่กดต่ำจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบนั้นเย็นเยียบราวกับไนโตรเจนเหลว มันไม่ใช่เสียงตะคอกด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือคลื่นความถี่ของนักล่าที่ล็อกเป้าหมายไว้ในระยะหวังผลเรียบร้อยแล้ว กลิ่นอายของสนามรบและกลิ่นโอโซนจางๆ จากเครื่องมือปรับแต่งสนามแม่เหล็กไฟฟ้าลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องซ่อมบำรุงคับแคบแห่งนี้ ลีโอ (Leo) กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้ายังคงกระพริบเตือนสีแดงฉาน ข้อความสั้นๆ จากระบบส่วนกลางที่เพิ่งเด้งขึ้นมาเมื่อครู่ยังคงค้างเติ่งอยู่บนเรติน่าของเขา—*[ แจ้งเตือนจากส่วนกลาง: ตรวจพบรหัสพันธุกรรมของ ‘เป้าหมายทดลองหมายเลข 00’ ภายในยานลำนี้... และเขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ]*—แต่ปัญหานั้นดูจะกลายเป็นเรื่องรองไปเสียแล้ว เมื่อเทียบกับเจ้าของรองเท้าบูทหนังคอมแบตขัดเงาวับที่หยุดยืนอยู่เหนือพื้นเหล็กตารางหมากรุกเบื้องหลังเขาในตอนนี้ ชายหนุ่มอดีตโปรแกรมพึ่งพาระบบสมองกล ค่อยๆ หมุนเก้าอี้วิศวกรตัวโปรดของเขาหันกลับไปช้าๆ อย่างระมัดระวังที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดการกระชากความเร็วที่อาจถูกตีความว่าเป็นภัยคุกคามในยามวิกฤตเช่นนี้ เซราฟินา (Seraphina) หัวหน้าแผนกยุทธการสุดโหดแห่งกองยานสำรวจอวกาศ ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาที่คมกริบราวกับใบมีดเลเซอร์ เส้นผมสีเงินยวงถูกรวบเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบภายใต้หมวกสนาม ชุดยูนิฟอร์มสีเทาเข้มเข้ารูปประดับด้วยอินทรธนูแสดงยศระดับสูงแนบสนิทไปกับเรือนร่างที่เปี่ยมด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการฝึกฝนยุทธวิธีขั้นสูง ดวงตาสีฟ้าอมเทาของเธอกวาดมองรอยไหม้บนแผงควบคุมระบบระบายความร้อนที่เขาเพิ่งซ่อมแซมเสร็จหมาดๆ สลับกับประแจนาโนในมือของลีโอ สำหรับลีโอแล้ว งานซ่อมบำรุงคือศิลปะแห่งการประหยัดพลังงานและการหลีกเลี่ยงความยุ่งยาก แต่สำหรับเซราฟินา ทุกตารางนิ้วของยานลำนี้ต้องสมบูรณ์แบบตามคู่มือยุทธการร้อยเปอร์เซ็นต์ และรอยเชื่อมตะกั่วที่ไม่เนียนตาเมื่อครู่ คงไปสะดุดตาเธอดั่งเศษกรวดในรองเท้าบูท "สวัสดีครับ หัวหน้าเซราฟินา..." ลีโอฝืนยิ้มแห้งๆ ส่งไปให้ พร้อมกับวางประแจนาโนลงบนโต๊ะด้วยความนุ่มนวลที่สุด "อากาศในห้องเครื่องวันนี้ค่อนข้าง... เอ่อ ร้อนชื้นเป็นพิเศษว่าไหมครับ ระบบระบายความร้อนของเครื่องยนต์ควอนตัมมันเกเรนิดหน่อย ผมก็เลยแค่... ช่วยมันปรับสมดุลเชิงความร้อนตามหลักอุณหพลศาสตร์พื้นฐานเท่านั้นเองครับ" "หลักอุณหพลศาสตร์?" เซราฟินาเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นอย่างเยียบเย็น เธอ้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเขาอีกก้าวหนึ่ง จนลีโอได้กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาทำความสะอาดเกราะสนามพลังผสมกับกลิ่นโลหะ "นายใช้ประแจแรงบิดต่ำขันน็อตไทเทเนียมเกรดทหารเนี่ยนะ ลีโอ? นายคิดว่าฉันตาบอด หรือนายคิดว่าระบบวินิจฉัยความเสียหายของยานมันรายงานผลโกหก?" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงหึ่งๆ ของเครื่องยนต์หลักในชั้นใต้ท้องยานดังก้องสะท้อนผ่านโครงสร้างเหล็กกล้าเข้ามาถึงโสตประสาท ลีโอแอบคำนวณความน่าจะเป็นในใจอย่างรวดเร็ว—อัตราการรอดพ้นจากการถูกทำทัณฑ์บนด้วยการวิ่งรอบสถานีอวกาศในแรงโน้มถ่วงต่ำคือ 14.2 เปอร์เซ็นต์ แต่อัตราการที่เธอจะสังเกตเห็นหน้าต่างแจ้งเตือนระบบส่วนกลางที่ซ่อนอยู่หลังโปรแกรมจำลองหน้าจอ... มีค่าเข้าใกล้ศูนย์ หากเขาปิดมันทันที แต่นิ้วมือของเขายังไม่ทันได้ขยับไปที่แป้นพิมพ์ลัด เซราฟินา1 ก็โน้มตัวลงมาใช้มือเรียวยาวกดทับลงบนขอบโต๊ะเหล็กเบื้องหน้าเขา ดวงตาสีฟ้าอมเทานั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา ราวกับจะสแกนทะลุผ่านม่านตาเข้าไปอ่านความคิดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มขี้เก๊กนั้น "นายมีความลับ, ลีโอ" เสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย แต่นั่นกลับทำให้ความดันโลหิตของวิศวกรหนุ่มพุ่งสูงปรี๊ด "ตั้งแต่การซ่อมแซมตัวถังด้วยวิธีประหลาดเมื่อสัปดาห์ก่อน จนถึงค่าพลังงานแปลกปลอมที่เซนเซอร์ตรวจจับได้รอบๆ ตัวนายตอนที่สัญญาณเตือนภัยระดับแดงดังขึ้นเมื่อสิบนาทีที่แล้ว นายไม่ได้เป็นแค่วิศวกรฝึกหัดธรรมดา... นายคือใครกันแน่?" คำถามนั้นไม่ใช่คำถามเชิงชู้สาว หรือการหยั่งเชิงแบบเพื่อนร่วมงาน แต่มันคือการสอบสวนจากผู้บังคับบัญชาสายยุทธการที่กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายบนยานลำนี้ ลีโอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ สมองส่วนวิเคราะห์ประมวลผลสถานการณ์อย่างบ้าคลั่ง หากเขาโกหก เซราฟินาที่มีโปรไฟล์การตรวจสอบระดับปรมาจารย์ย่อมจับพิรุธได้ในพริบตา แต่ถ้าเขาบอกความจริงเรื่อง "ระบบซ่อมใจ" และ "เป้าหมายทดลองหมายเลข 00" ที่สิงสถิตอยู่ในพันธุกรรมของเขา... เขาอาจจะถูกจับไปผ่าตัดสมองเพื่อศึกษาโครงสร้างทางชีววิทยาตั้งแต่วันนี้เลยก็ได้ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก, รักษารอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาไว้ แล้วเงยหน้าสบตากับหัวหน้าสาวจอมโหดตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าผมบอกว่าผมเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่แค่อยากนอนหลับให้ครบแปดชั่วโมงในห้องพักเงียบๆ โดยไม่มีเสียงระเบิดหรือเสียงไซเรนปลุกตอนตีสาม... หัวหน้าจะเชื่อไหมครับ?" ลีโอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและจริงใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ เซราฟินาจ้องมองเขาอยู่นาน สรรพสิ่งรอบตัวคล้ายหยุดนิ่ง นิ้วมือเรียวที่วางบนขอบโต๊ะขยับเข้าหาด้ามปืนพกเลเซอร์ข้างเอวเล็กน้อยตามสัญชาตญาณการระแวดระวังภัย ทว่า ก่อนที่เซราฟินาจะได้เอ่ยปากคาดคั้นต่อ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดของยานก็กรีดร้องขึ้นอีกครั้ง—ไม่ใช่เสียงเตือนจากระบบเครื่องยนต์ แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยจากการบุกรุกภายนอก! *กริ๊งงงงงงง!* หน้าจอโฮโลแกรมทั่วทั้งห้องซ่อมบำรุงเปลี่ยนจากสีแดงเดือดเป็นสีม่วงเข้ม พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนตัวโตที่เด้งขึ้นมาทับหน้าจอของลีโอและเซราฟินาพร้อมกัน: *[ แจ้งเตือนด่วนจากระบบป้องกันภัย: ตรวจพบยานรบไม่ทราบฝ่ายจำนวน 12 ลำ กำลังหลุดออกจากไฮเปอร์สเปซเข้าสู่พิกัดโจมตี... และรหัสการเข้ารหัสของยานเหล่านั้น ตรงกับ ‘โครงการไซเรน’ ที่ถูกสั่งปิดตายไปเมื่อสิบปีก่อน ]* เซราฟินาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอลุกพรวดขึ้นจากโต๊ะทันที หันขวับไปมองหน้าจอหลักด้วยสีหน้าเคร่งเครียดถึงขีดสุด "โครงการไซเรน...? เป็นไปไม่ได้ พวกมันถูกกวาดล้างไปหมดแล้วในสงครามวงแหวนดาวเคราะห์!" ลีโอรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนตาม เขาเหลือบมองไปที่หน้าจอของตัวเอง ซึ่งตอนนี้ข้อความจากระบบส่วนกลางได้เปลี่ยนรูปร่างไปเป็นเควสภารกิจใหม่ที่ส่องแสงเรืองรองด้วยอักษรสีทองอร่าม: *[ ภารกิจลับระดับ SSS ปลดล็อก: เผชิญหน้ากับอดีตของคุณเอง ]* *[ เงื่อนไข: ปกป้องหัวหน้าแผนกเซราฟินาจากการลอบสังหารของ ‘เป้าหมายทดลองหมายเลข 01’ ที่กำลังจะพุ่งชนห้องควบคุมในอีก 30 วินาทีนี้ ]* หัวใจของลีโอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อประตูห้องซ่อมบำรุงด้านหลังเซราฟินาเกิดระเบิดขึ้นด้วยแรงอัดมหาศาล ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับเงาร่างของมนุษย์สวมชุดเกราะรบสีดำสนิทที่ถือปืนพลาสมาลำแสงคู่ก้าวทะลุเปลวไฟเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังก้องผ่านระบบสื่อสารภายในยาน "เจอตัวแล้ว... น้องชายผู้ทรยศ" โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของลีโอนะครับ ไซเบอร์พังค์2099