การเตรียมการครั้งประวัติศาสตร์

"ถ้าพวกคุณยังคำนวณอัตราส่วนการไหลเวียนพลังงานสนามแม่เหล็กควอนตัมพลาดอีกแม้แต่ทศนิยมตำแหน่งเดียว ผมรับรองว่าพวกเราจะได้กลายเป็นสเต๊กเนื้อนุ่มที่ถูกอบด้วยคลื่นความถี่สูงในพริบตาเดียวนะครับ" น้ำเสียงเรียบเรื่อยเจือรอยยิ้มบางๆ ของลีโอ ดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามต่ำของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ขนาดพกพาที่สั่นสะเทือนไปถึงพื้นรองเท้า บรรยากาศภายในห้องควบคุมหลักของสถานีอวกาศรกร้างแห่งนี้เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความตึงเครียด วิศวกรฝึกหัดนับสิบชีวิตต่างก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่สะท้อนลงบนแว่นตานิรภัย ไม่มีใครกล้าส่งเสียงคัดค้าน แม้ว่าคำพูดของเขาจะฟังดูเหมือนการขู่ขวัญมากกว่าการสอนงานก็ตาม นี่คือ "การเตรียมการครั้งประวัติศาสตร์" อย่างแท้จริง ในเมื่อกองยานลาดตระเวนไร้คนขับของศัตรูถูกตรวจพบว่ากำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดนี้ด้วยความเร็วกระชั้นชิด การสร้างแนวป้องกันแบบเดิมๆ ด้วยโลหะผสมไทเทเนียมจึงกลายเป็นเรื่องล้าสมัยไปในทันที ลีโอในฐานะอดีตโปรแกรมเมอร์ผู้รอบคอบ จึงต้องงัดเอาทฤษฎีกลศาสตร์สนามพลังขั้นสูงมาประยุกต์ใช้ร่วมกับระบบแกนกลางที่เขาเพิ่งซ่อมแซมเสร็จสิ้นไปหมาดๆ "หัวหน้าลีโอครับ! โหนดกระจายพลังงานโซนสามอุณหภูมิพุ่งสูงเกินขีดจำกัดความปลอดภัยแล้วครับ!" เสียงตะโกนของวิศวกรหนุ่มรุ่นน้องคนหนึ่งดังแทรกเสียงเครื่องจักรขึ้นมา สีหน้าของเขาซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด ลีโอไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าจอหลัก มือเรียวยาวของเขายังคงรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์แสงเพื่อปรับแต่งค่าอัลกอริทึมการกระจายโหลดอย่างใจเย็น เขารู้ดีว่าความตื่นตระหนกคือศัตรูตัวฉกาจที่สุดของงานวิศวกรรม "ใจเย็นๆ ครับคุณมาร์ค ไม่ใช่ว่ามันจะระเบิดเสียหน่อย แค่กระแสไฟมันไหลวนผิดทิศทางเพราะคาปาซิเตอร์ตัวที่สี่มันรับภาระเกินไป... ไปหยประแจทอร์กเบอร์แปดแล้วไขตัวล็อกเกลียวกลับด้านซ้ายครึ่งรอบสิครับ เดี๋ยวอุณหภูมิก็ลดลงเอง" ลีโอตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับกำลังแนะนำวิธีทำอาหารในครัวมากกว่าการกู้วิกฤตินิวเคลียร์ มาร์คกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง แต่ก็รีบทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด และปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นจริงเมื่อกราฟอุณหภูมิบนหน้าจอค่อยๆ ลดระดับลงสู่สีเขียวอย่างน่าอัศจรรย์ สายตาที่วิศวกรคนอื่นๆ มองมายังลีโอนั้นเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและทึ่งในความเฉียบขาด ทว่า ในมุมมืดของประตูทางเข้าห้องควบคุม ร่างเพรียวระหงในชุดเกราะรบกระชับสัดส่วนกลับยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบของเซราฟินาหรี่ลงเล็กน้อยขณะจด "นายทำตัวสบายเกินไปหรือเปล่า ลีโอ" เสียงเย็นเยียบแต่ทรงพลังเอ่ยแทรกขึ้นมา ทันทีที่เซราฟินาก้าวเข้ามาในรัศมีแสงโฮโลแกรม อุณหภูมิรอบตัวราวกับลดต่ำลงไปอีกหลายองศา "กองยานระลอกแรกอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามหน่วยดาราศาสตร์แล้ว และสนามพลังป้องกันรอบสถานีของนาย... เพิ่งจะเสร็จไปแค่เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น" ลีโอหยุดมือจากการพิมพ์ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับหัวหน้าแผนกยุทธการผู้เข้มงวด ส่งยิ้มสุภาพตามแบบฉบับสุภาพบุรุษไปให้เหมือนเคย "ความเร่งรีบไม่ได้ช่วยให้รอยเชื่อมโลหะเหนียวขึ้นหรอกนะครับผู้กองเซราฟินา งานวิศวกรรมที่ดีต้องอาศัยความประณีต เหมือนงานศิลปะ... ถ้าเราเร่งรีบเกินไป โลหะมันจะเกิดความเค้นภายใน และนั่นแหละคือจุดอ่อนที่จะทำให้สนามพลังแตกสลายภายใต้การโจมตีครั้งแรก" ลีโออธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ "อีกอย่าง ผมคำนวณเวลาไว้หมดแล้ว ทุกอย่างอยู่ในแผน... ถึงแม้ว่าแผนนั้นจะเพิ่งถูกแก้สดเมื่อหนาวที่แล้วก็เถอะนะ" เซราฟินาถอนหายใจเบาๆ เธอก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและโอโซนจากตัวเขา "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังนายบรรยายโวหาร นายก็รู้ว่าถ้าสนามพลังนี้ต้านทานการยิงระลอกแรกไม่ไหว ชีวิตของคนนับร้อยในสถานีนี้รวมถึงตัวนายเองก็จะสลายกลายเป็นฝุ่นผงในอวกาศ" "ผมทราบดีครับ และเพราะผมรักชีวิตอันแสนสงบสุขของตัวเองมากนี่แหละครับ ผมถึงไม่มีทางปล่อยให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด" แววตาของลีโอเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง ความอบอุ่นและขี้เล่นหายวับไป เหลือเพียงประกายความเฉียบคมของนักคำนวณผู้กุมชะตากรรมของทุกคนไว้ในกำมือ "ทุกคน ฟังทางนี้!" ลีโอหันไปประกาศกร้าวต่อหน้าทีมงานวิศวกรทั้งหมด "ปรับค่าความหนาแน่นของสนามพลังเฟสสองให้ซิงกับความถี่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของดาวเคราะห์น้อยเบื้องล่าง เราจะใช้สนามโน้มถ่วงธรรมชาติของมันเป็นฐานรองรับแรงกระแทก เริ่มปฏิบัติการพร้อมกันที่... สาม... สอง... หนึ่ง... เริ่ม!" พริบตานั้น เสียงคำรามของเครื่องจักรทั้งหมดก็เงียบลงไปชั่วขณะ ก่อนที่คลื่นแสงสีฟ้าครามจะแผ่ขยายออกไปจากแกนกลางสถานีอวกาศ ราวกับม่านพลังงานโปร่งใสขนาดยักษ์ที่ห่อหุ้มตัวสถานีเอาไว้ทั้งหมด มันส่องประกายระยิบระยับตัดกับความมืดมิดของห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง เป็นภาพที่งดงามและทรงพลังจนแทบหยุดหายใจ เซราฟินาจ้องมองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ด้วยความตะลึง แม้แต่เธอก็ยังต้องยอมรับในความสามารถอันเหลือเชื่อของชายหนุ่มผู้นี้ เขาสามารถเนรมิตเกราะป้องกันระดับกองทัพขึ้นมาจากเศษซากเทคโนโลยีเก่าๆ ได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง [ติ๊ง! ตรวจพบการสำเร็จภารกิจระดับ SSS: "สถาปนาเกราะเหล็กไร้พ่าย" สำเร็จลุล่วง 100%] [ระบบกำลังประเมินประสิทธิภาพสนามพลัง... ประเมินผล: ยอดเยี่ยมเหนือความคาดหมาย (120% จากมาตรฐาน)] [ของรางวัลพิเศษ: ปลดล็อกผังวงจรกาล-อวกาศระดับโบราณ และแต้มประสบการณ์วิศวกร +5,000 แต้ม] [คำเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบสัญญาณรบกวนปริศนาจากนอกขอบเขตเรดาร์... พลังงานที่ไม่รู้จักกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้แกนกลางสนามพลัง... โปรดระวังตัว] เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของลีโอทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อยๆ เลือนหายไป ความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมห้องควบคุมอีกครั้ง เมื่อหน้าจอโฮโลแกรมหลักจู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับจุดสีดำปริศนาที่ปรากฏขึ้นกลางจอ... ไม่ใช่จากกองยานศัตรูที่กำลังมาด้านหน้า แต่มันมาจาก "ข้างใน" ห้องเครื่องยนต์ใต้ดินที่ควรจะปิดตาย เซราฟินาหันขวับมามองลีโอทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่แผ่พุ่งขึ้นมาจากพื้นเบื้องล่าง "ลีโอ... นั่นเสียงอะไร?" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับลีโอและเซราฟินาในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099