วิกฤตการณ์แกนพลังงานระเบิด

“สถานะความร้อนเกินขีดจำกัด 98 เปอร์เซ็นต์... ลีโอ! นายยังยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้น!” เสียงตะโกนของเซราฟินาดังแทรกผ่านเสียงหวีดหวิวของระบบระบายความร้อนที่กำลังทำงานหนักจนแทบระเบิด เธอไม่ได้หันมามองผม แต่เธอกำลังคุมสติกำบังร่างจากแรงอัดอากาศที่รั่วไหลออกมาจากรอยร้าวของตัวถังปฏิกรณ์ ร่างสูงโปร่งของหัวหน้าแผนกยุทธการในชุดเกราะที่เต็มไปด้วยรอยถลอกดูตึงเครียดขึ้นกว่าทุกครั้งที่ผมเคยเห็น ผม—ลีโอ—ขยับมือรัวบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมที่สั่นไหวไปมาด้วยแรงสะเทือนจากพื้นฐานโครงสร้างยานที่กำลังบิดเบี้ยว สมองของผมประมวลผลเร็วกว่าปกติถึงสามเท่า พยายามคำนวณความเป็นไปได้ที่จะหยุดยั้งปฏิกิริยาลูกโซ่ที่กำลังจะเกิดขึ้น หากแกนพลังงานหลักหลอมละลาย ยานลำนี้จะไม่ใช่แค่เศษเหล็ก แต่จะกลายเป็นดาวฤกษ์ดวงจิ๋วที่เผาผลาญทุกอย่างในรัศมีห้ากิโลเมตรจนกลายเป็นเถ้าถ่าน “ผมกำลังคำนวณอยู่ครับ!” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด “ระบบระบายความร้อนสำรองถูกทำลายไปแล้ว ถ้าผมจะหยุดมัน มีวิธีเดียวคือการทำ ‘Manual Overload’ โดยการสลับขั้วประจุไฟฟ้าผ่านช่องรับกระแสตรงระดับสูง... แต่นั่นหมายความว่าคนที่จะต้องไปเสียบสายเชื่อมต่อที่หน้าห้องเครื่องนั่น ต้องรับรังสีเข้มข้นขนาดที่ทำลายโครงสร้างระดับอะตอมในตัวได้เลยนะครับ” เซราฟินาชะงักไปครู่หนึ่ง เธอหันมาสบตาผม ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความกลัว มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่สั่นคลอนหัวใจของคนมอง “งั้นนายก็ต้องเป็นคนสั่งการจากตรงนี้ ส่วนฉันจะไปเอง” “อย่าเพิ่งตัดสินใจด้วยอารมณ์แบบนั้นครับหัวหน้า!” ผมสวนกลับทันควัน พร้อมกับกัดฟันกรอด นิ้วมือเปลี่ยนหน้าต่างคำสั่งไปมาจนกลายเป็นเส้นแสงสีฟ้าเบลอ “ถ้าคุณไป แรงโน้มถ่วงที่พุ่งพล่านในห้องเครื่องจะฉีกกระชากชุดเกราะของคุณจนยับเยินก่อนจะถึงจุดนั้นเสียอีก ผมน่ะ... รู้ระบบโครงสร้างนี้ดีที่สุด ผมเป็นคนออกแบบโครงข่ายรักษาเสถียรภาพชุดนี้เอง ถ้าจะให้ใครไปตาย... ผมต้องเป็นคนเลือกครับ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงเตือน ‘Critical Failure’ ที่ดังถี่ขึ้นจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น เซราฟินาก้าวเข้ามาใกล้ผม ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว ผมสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างของเธอและกลิ่นเหล็กที่ผสมปนเปกับความเครียด “ลีโอ...” เธอเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ “ฉันไม่ได้ต้องการให้ใครต้องตายในภารกิจนี้ โดยเฉพาะนาย” ผมแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แม้ในใจจะไม่ได้ขำเลยแม้แต่น้อย “ก็นั่นแหละครับเสน่ห์ของวิศวกร... การแก้ไขสิ่งที่พังทลายไม่ใช่แค่เรื่องของเครื่องจักร แต่มันคือการตัดสินใจว่า ‘ชิ้นส่วน’ ไหนที่ยอมให้เสียไปเพื่อให้ระบบรวมยังคงอยู่ได้ ผมคำนวณแล้ว ถ้าเรายอมสละท่อระบายความร้อนหมายเลขสี่ เพื่อเป็นเส้นทางเดินไฟฟ้าผ่านไปที่แกนกลางโดยตรง ผมอาจจะมีโอกาสรอดอยู่ที่ 12 เปอร์เซ็นต์” “12 เปอร์เซ็นต์งั้นเหรอ? สำหรับวิศวกรขี้เก๊กอย่างนาย มันต่ำเกินไป” เซราฟินาคว้าข้อมือผมไว้แน่น “แต่มันก็มากกว่าศูนย์นะครับ” ผมสะบัดมือออกเบาๆ แล้วหยิบอุปกรณ์ควบคุมฉุกเฉินขึ้นมา “ดูแลเครื่องยนต์ให้ดีครับ ถ้าผมพลาด... ก็ถือว่าคุณได้เลื่อนตำแหน่งโดยไม่ต้องมีผมมาคอยกวนใจแล้ว” ผมวิ่งออกไปจากจุดควบคุมทันทีโดยไม่หันกลับไปมอง สภาพทางเดินที่พังทลายเต็มไปด้วยประกายไฟและควันสีเทา ผมต้องอาศัยทักษะการคำนวณทิศทางแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางเพื่อพุ่งตัวผ่านจุดที่พื้นยานกำลังแยกออกจากกัน ความร้อนเริ่มกัดกินผิวเกราะไหล่ซ้ายของผมจนส่งเสียงร้องเตือน เมื่อมาถึงหน้าห้องเครื่อง ภาพที่เห็นคือแกนพลังงานที่สว่างจ้าจนเป็นสีขาวโพลน พลังงานมหาศาลกำลังบิดเบี้ยวอยู่ในพื้นที่จำกัด มันเหมือนกับสัตว์ร้ายที่กำลังจะหลุดออกจากกรงขัง ผมสูดหายใจลึก เตรียมจะเชื่อมต่อสายนำกระแสไฟฟ้าเข้ากับขั้วบวกหลัก ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบส่วนตัวของผมก็ดังขึ้น... แต่มันไม่ใช่เสียงของยาน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวแปรที่ไม่ระบุแหล่งที่มาเข้าแทรกแซงแกนพลังงาน... ระบบประเมินค่าพลังงาน: ระดับ SSS] [คำเตือน: สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคุณไม่ใช่การหลอมละลายทางกายภาพ แต่เป็น ‘การตื่นขึ้น’ ของแกนพลังงานที่มีชีวิต] ผมชะงักค้าง มือที่ถือสายเชื่อมต่อสั่นเทา แกนพลังงานที่ควรจะปั่นป่วนกลับเริ่มนิ่งสนิท และแสงสีขาวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเงาร่างสีดำมืดมิดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้าผม มันไม่ใช่เครื่องจักร... มันคือสิ่งที่ผมไม่เคยพบเจอมาก่อนในฐานข้อมูลทั้งหมดที่มี ร่างสีดำนั้นค่อยๆ ลืมตาขึ้น—นัยน์ตาสีทองวาวโรจน์จ้องมองมาที่ผมราวกับกำลังอ่านรหัสพันธุกรรมของผมจนทะลุปรุโปร่ง “นาย... คือคนที่จะต้องเป็นกุญแจดอกต่อไปอย่างนั้นหรือ?” เสียงนั้นไม่ได้ออกมาจากปาก แต่ดังก้องเข้ามาในสมองของผมโดยตรง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับลีโอนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099