ทางเลือกสุดท้ายที่มีความเสี่ยง 99%

“อัตราการสูญเสียโครงสร้างนาโนคาร์บอนแตะระดับร้อยละเก้าสิบแปดจุดเจ็ดแล้วครับ หัวหน้าเซราฟินา!” เสียงรายงานของเจ้าหน้าที่ควบคุมระบบดังก้องปะปนกับเสียงหวาดวิตกของสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กระพริบวาบไปทั่วศูนย์บัญชาการใต้ดิน หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่แสดงภาพของเครื่องปฏิกรณ์ควอนตัมขนาดยักษ์ที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยแรงดันมหาศาล ใจกลางของมันคือจุดเอกฐานที่พร้อมจะระเบิดทำลายล้างทุกสิ่งในรัศมีร้อยกิโลเมตรให้กลายเป็นจุล ลีโอยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแผงควบคุมหลัก นิ้วมือเรียวยาวของเขาขยับรัวบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วสูง แม้เม็ดเหงื่อจะผุดพรายเต็มหน้าผากจนเส้นผมสีดำลู่ลงแนบกรอบหน้า แต่แววตาหลังกรอบแว่นเลนส์ใสกลับปรากฏความนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด เขากำลังคำนวณ ความน่าจะเป็น และมันช่างเป็นตัวเลขที่โหดร้ายเสียเหลือเกิน *“ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบซ่อมใจ: ตรวจพบสภาวะวิกฤตระดับความเสี่ยงสูงยิ่ง ผู้ใช้บริการจำเป็นต้องตัดสินใจครั้งสำคัญเพื่อความอยู่รอดของส่วนรวม”* เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างสีฟ้าใสที่เด้งขึ้นมาขวางสายตา ลีโอแอบถอนหายใจยาวเหยียดในใจ... รักความสบายคือวิถีชีวิตของเขา การนอนเอกเขนกจิบกาแฟอุ่นๆ ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใบหญ้าคือเป้าหมายสูงสุดของการทะลุมิติมายังโลกไซไฟอันบ้าคลั่งแห่งนี้ แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะมีอารมณ์ขันที่ร้ายกาจเหลือเกินในการส่งเขามาเผชิญหน้ากับสถานการณ์ "ไม่มีทางรอด" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ลีโอ ถอยออกมาเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนอันทรงพลังแต่เจือความสั่นเครือเล็กน้อยดังขึ้น เซราฟินาก้าวเข้ามาประชิดแผงควบคุม มือเรียวบางในถุงมือเกราะทหารคว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่น ดวงตาสีฟ้าคมกริบของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าที่เคยเย็นชาและเยือกเย็นเสมอมาบัดนี้ซีดเผือด เธอรู้ดีกว่าใครว่าพลังงานความร้อนระอุระดับนั้นหมายถึงอะไร หากใครก็ตามเข้าไปในเขตสนามพลังแม่เหล็กเวลานี้ โมเลกุลในร่างกายจะถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนที่จะทันได้รู้สึกเจ็บปวดเสียด้วยซ้ำ “ผมถอยไม่ได้หรอกครับ หัวหน้า” ลีโอหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ เป็นรอยยิ้มแบบเด็กดีที่มักจะใช้กลบเกลื่อนความดื้อรั้นอยู่เสมอ “ถ้าผมถอย แผนการซ่อมแซมจุดศูนย์กลางนี้ก็จะล้มเหลว และพวกเราทุกคน... รวมถึงคุณ ก็จะกลายเป็นเศษฝุ่นลอยล่องไปในอวกาศ” “แต่นั่นมันหมายถึงความตายนะ! ความเสี่ยงที่คุณคำนวณเมื่อครู่มันคือร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้า!” เซราฟินาบีบแขนเขาแน่นขึ้น แรงบิดจากถุงมือเกราะเกือบจะทำให้กระดูกของลีโอแหลกสลาย แต่เธอกลับไม่สนใจความเจ็บปวดทางกายแม้แต่น้อย “ปล่อยให้ระบบอัตโนมัติจัดการเถอะ ถึงเปอร์เซ็นต์ความสำเร็จจะริบหรี่ แต่มันก็ยังดีกว่าที่คุณต้องเอาชีวิตเข้าไปแลกด้วยตัวเอง!” “ระบบอัตโนมัติฉลาดน้อยเกินไปครับ หัวหน้า” ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่นั้นมองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว “มันไม่มีความรู้สึก ไม่มีสัญชาตญาณ และที่สำคัญ... มันคำนวณไม่เก่งเท่าผมหรอกครับ” เขายกมืออีกข้างขึ้นสัมผัสหลังมือของเซราฟินาเบาๆ เป็นการปลอบประโยคที่อบอุ่นและนุ่มนวล ท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวที่ร้อนระอุราวกับเตาหลอมเหล็ก “ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมเอาแต่บ่นว่าอยากพักผ่อน อยากขี้เกียจ อยากใช้ชีวิตแบบสงบสุข... แต่พอเอาเข้าจริงแล้ว การได้เห็นรอยยิ้มของทุกคนในทีมหลังจากภารกิจสำเร็จ มันก็คุ้มค่าที่จะเสี่ยงไม่ใช่หรือครับ?” เซราฟินาชะงักงัน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความรู้สึกอัดอั้นบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ ผู้หญิงที่แข็งกระด้างและผ่านสนามรบมาอย่างโชกโชนอย่างเธอ ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องมาใจสลายให้กับวิศวกรหนุ่มจอมกวนคนนี้ “ลีโอ... ฉันสั่งคุณในฐานะผู้บังคับบัญชา...” เสียงของเธอสั่นพร่าอย่างไม่อาจควบคุม “คำสั่งนี้ ผมขออนุญาตขัดคำสั่งเป็นครั้งสุดท้ายนะครับ” ลีโอพูดจบก็กดปุ่มปลดล็อกประตูนิรภัยโซนวิกฤตด้วยมือข้างที่ว่าง เสียงกลไกไฮดรอลิกขนาดมหึมาปลดสลักดัง *“คลิก”* กังวานท่ามกลางความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะใช้สะโพกดันร่างของเซราฟินาถอยออกไปนอกเขตอันตรายอย่างนุ่มนวล พร้อมกับประตูกลั้นพลังงานสีฟ้าเข้มที่จะเลื่อนปิดลงมาแยกระหว่างพวกเขาทั้งสอง “ลีโอ—!” เสียงกรีดร้องของเซราฟินาขาดหายไป เมื่อบานประตูโลหะหนาพิเศษปิดสนิทลงอย่างสมบูรณ์ ลีโอยืนอยู่ลำพังในห้องควบคุมเครื่องปฏิกรณ์ขนาดยักษ์ ความร้อนระอุแผ่ซ่านเข้ามาจนผิวหนังแสบร้อน แผงหน้าปัดรอบตัวส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเสียหายขั้นวิกฤต ลีโอสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงเครื่องมือซ่อมแซมนาโนออกจากกระเป๋าคาดเอว เขารู้ดีว่าความเสี่ยงร้อยละเก้าдцатьเก้าจุดเก้าเก้านั้นหมายถึงอะไร แต่ในเศษเสี้ยวของเปอร์เซ็นต์ที่เหลือนั้น เขามีแผนการลับบางอย่างที่คำนวณไว้ในสมองเรียบร้อยแล้ว นิ้วเรียวตวัดไขควงพลังงานเข้ากับจุดเชื่อมต่อหลักของแกนควอนตัม แสงสว่างจ้าสีขาวโพลนพวยพุ่งขึ้นกลืนกินร่างของเขาทั้งร่าง ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของเครื่องจักรที่สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งฐานทัพ ในวินาทีที่สติสัมปชัญญะกำลังจะเลือนหายไปและความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูเซลล์ หน้าต่างสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นในมโนสำนึกของเขาโดยปราศจากการควบคุม *“ติ๊ง! ตรวจพบการกระตุ้นระบบลับขั้นสูงสุด: [โปรโตคอลผู้สร้างนิรนาม] สำเร็จ... กำลังทำการรีเซ็ตเงื่อนไขเวลาของจักรวาล... ตรวจพบตัวตนปริศนาเข้าสู่พื้นที่เขตหวงห้าม... คำเตือน: ผู้บุกรุกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังก้าวเข้ามาในรัศมี 0 เมตรจากจุดที่คุณยืนอยู่—”* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับลีโอนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099