การอัปเกรดครั้งใหญ่ของระบบ

เสียงโลหะสะท้อนก้องกังวานในห้องปฏิบัติการใต้ดินของเขตอุตสาหกรรมเก่า ระดับความร้อนจากเตาหลอมนาโนเวกเตอร์พุ่งสูงจนอากาศรอบตัวบิดเบือนเป็นคลื่น ลีโอยืนอยู่หน้าแท่นควบคุมหลัก สองตาจดจ้องตัวเลขค่าความเสถียรที่กำลังไต่ระดับขึ้นอย่างดุดันบนหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าคราม "ถ้าค่าพารามิเตอร์นี้ทะลุ 85% เมื่อไหร่ ระบบระบายความร้อนสำรองจะพังทลายลงในสามวินาที... แต่ถ้าผมลดกระแสไฟตอนนี้ อัตราการซิงโครไนซ์กับแกนปฏิกรณ์จะตกฮวบจนเสียเปล่า" ลีโอพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่นิ้วมือทั้งสิบบนแป้นพิมพ์แสงกลับรัวระนาดด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา ความรอบคอบคือเกราะคุ้มภัยที่ดีที่สุดสำหรับอดีตโปรแกรมพนักงานออฟฟิศผู้รักความสบายอย่างเขา การคำนวณความเสี่ยงทุกย่างก้าวไม่ใช่ความขี้ขลาด แต่เป็นการรับประกันว่าเขาจะไม่ต้องมานั่งแก้ไขบั๊กหน้าตาประหลาดในเวลาตีสามอีกรอบ "นายกำลังเล่นกับไฟ ลีโอ" เสียงทุ้มห้วนที่เจือด้วยความกังวลดังขึ้นจากมุมห้อง เซราฟินายืนกอดอกพิงกรอบประตู ชุดเครื่องแบบยุทธการสีเข้มของเธอยังคงมีร่องรอยเขม่าดินจากการปะทะเมื่อวาน ดวงตาคู่คมจ้องมองแผ่นหลังของวิศวกรหนุ่มเขม็ง แม้ภายนอกเธอจะรักษาท่าทีเย็นชาไว้ได้เป็นอย่างดี แต่ปลายนิ้วเรียวที่เคาะเบาๆ บนต้นแขนก็ฟ้องชัดเจนว่าเธอพร้อมจะพุ่งเข้ามาฉุดเขากระเด็นออกนอกรัศมีอันตรายได้ทุกเมื่อหากสถานการณ์เลวร้ายลง "ไม่ใช่เล่นกับไฟหรอกครับหัวหน้า... เรียกว่าเป็นการต้มกาแฟด้วยพลังงานความร้อนสูงต่างหาก กาแฟแก้วนี้ถ้าชงสำเร็จ รสชาติมันจะหอมหวานคุ้มค่ากับการรอคอยแน่นอนครับ" ลีโอตอบกลับด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เจืออารมณ์ขันแบบเด็กดี พร้อมกับหันมายิ้มตาหยีให้หนึ่งทีเพื่อลดทอนบรรยากาศตึงเครียด เซราฟินาถอนหายใจยาวเหยียดอย่างจนปัญญา เธอเดินเข้ามาใกล้แท่นควบคุมมากขึ้น กลิ่นอายเฉพาะตัวของฝุ่นควันและน้ำมันเครื่องผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของดอกไม้ป่าลึกลับที่เธอพกติดตัว เคลลี่ขยับเข้ามาจนยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับลีโอ สายตาของเธอจับจ้องที่หน้าจอหลักเช่นกัน "ฉันไม่สนเรื่องกาแฟของนาย ฉันสนแค่ว่าถ้าเตานั่นระเบิด หัวนายจะหลุดออกจากบ่าก่อนที่ฉันจะได้อนุมัติเบี้ยเลี้ยงเสบียงเดือนนี้หรือเปล่า" น้ำเสียงของเธอดุดันแต่มือข้างขวา1ข้างกลับเอื้อมไปกดสวิตช์เบรกเกอร์นิรภัยระดับสองไว้หลวมๆ เป็นการเตรียมพร้อมขั้นสุด "วางใจได้เลยครับ ผมไม่ยอมให้หัวหลุดก่อนได้กินมื้อค่ำแน่นอน" ลีโอสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อคำนวณจังหวะสุดท้าย ปลายนิ้วกดปุ่มเอ็นเทอร์ (Enter) ครั้งสุดท้ายด้วยน้ำหนักที่พอเหมาะพอเจาะ *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยเปลี่ยนโทนจากเสียงแหลมสูงเป็นเสียงทุ้มกังวานราบเรียบ แสงสีฟ้าครามบนหน้าจอโฮโลแกรมดับวูบลงชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดแสงสว่างวาบเป็นสีทองอร่ามจนทั่วทั้งห้องสว่างไสว แผงควบคุมสั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนจะสงบลงอย่างไร้รอยต่อ [ติ๊ง! ตรวจพบการบูรณาการพลังงานเสร็จสิ้น 100%] [ระบบปฏิบัติการหลักทำการประเมินผลสำเร็จ...] [ยินดีด้วย! ท่านปลดล็อก "หน้าต่างสถานะขั้นที่สอง" และทักษะเฉพาะตัวระดับสูง: "การมองเห็นโครงสร้างนาโน" (Nano-Structure Vision)] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาทของลีโอ พร้อมกับตัวอักษรสีทองที่ปรากฏขึ้นลอยเด่นในอากาศเบื้องหน้า เขากะพริบตาถี่ๆ ปรับโฟกัสใหม่ ทันใดนั้นโลกทัศน์รอบตัวก็แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง โครงสร้างผนังคอนกรีตเสริมเหล็กของห้องปฏิบัติการไม่ได้ดูทึบตันอีกต่อไป แต่กลับโปร่งใสจนมองเห็นเส้นใยนาโนคาร์บอนที่ถักทอเข้าด้วยกันอย่างเป็นระเบียบ ท่อส่งน้ำมันหล่อเย็นกลายเป็นกระแสของเหลวสีฟ้าใสที่ไหลเวียนด้วยความเร็วสูง และแม้กระทั่งละอองฝุ่นในอากาศก็ยังปรากฏเป็นรูปทรงเรขาคณิตสามมิติที่หมุนวนอย่างน่าทึ่ง "นี่มัน..." ลีโอพึมพำด้วยความทึ่ง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย การมองเห็นโครงสร้างนาโนไม่ได้ให้แค่ภาพที่ชัดเจน แต่มันมอบความเข้าใจในระดับรากเหง้าของสสาร เขาสามารถมองเห็นจุดอ่อน รอยร้าวระดับไมครอน และความหนาแน่นของวัสดุทุกชิ้นในรัศมีสิบเมตรได้ทันทีโดยไม่ต้องใช้เครื่องมือวัดใดๆ เซราฟินาหันมามองเขาด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไป "ลีโอ? นายเห็นอะไร สีหน้าแบบนั้นมันหมายความว่ายังไง หรือว่าสารเคมีรั่วไหลเข้าสมองนายแล้ว?" ลีโอหันกลับมาส่งยิ้มกว้างให้เธอ ดวงตาของเขาสعสะท้อนแสงสีทองจางๆ จากหน้าต่างสถานะที่เปิดค้างไว้ "เปล่าเลยครับหัวหน้า... แค่รู้สึกว่าโลกใบนี้มันมีรายละเอียดปลีกย่อยที่น่าสนใจกว่าที่เคยคิดไว้เยอะเลยล่ะครับ" เขากวาดสายตามองไปที่เซราฟินาผ่านทักษะใหม่ และภาพที่ปรากฏทำเอาลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ โครงสร้างนาโนภายในชุดเกราะยุทธการของเธอเปิดเผยจุดเชื่อมต่อพลังงานที่เสียหายเล็กน้อยบริเวณหัวไหล่ขวา ซึ่งเป็นจุดบอดที่เธอมักจะขยับตัวติดขัดเวลาใช้ดาบยาว—จุดที่แม้แต่แพทย์สนามระดับสูงก็ยังตรวจไม่พบ แต่เขากลับมองเห็นมันได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง "หัวหน้าครับ..." ลีโอก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิดโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่เคยขี้เล่นกลับเปลี่ยนเป็นความจริงจังและนุ่มนวลอย่างประหลาด "ไหล่ขวานั่น... เจ็บมานานเท่าไหร่แล้วครับ?" เซราฟินาชะงักไป ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติมือของเธอเผลียวกุมด้ามปืนพกข้างเอวตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "นาย... พูดเรื่องอะไร?" เสียงของเธอเย็นเยียบลงทันที แต่แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่ลีโอจะได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยส่วนกลางของฐานทัพก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสลับกะพริบสาดส่องไปทั่วทางเดินภายนอกห้อง เสียงระเบิดตูมสนั่นสะเทือนเลื่อนลั่นจนฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน [เตือนภัยระดับวิกฤต!] [ตรวจพบรหัสผ่านบุกรุกที่ไม่รู้จักจากชั้นใต้ดินระดับ -5: เครือข่ายชีวภาพ "โปรเจกต์โอเมก้า" กำลังตอบสนอง] หน้าต่างสถานะของลีโอกะพริบเตือนเป็นสีแดงฉาด พร้อมกับข้อความปริศนาที่เด้งขึ้นมาทับซ้อนหน้าจอเดิมทันที [ภารกิจลับพิเศษ: ตรวจพบร่องรอยของ "ผู้สร้าง" คนก่อนหน้าในรัศมี 300 เมตร] [คำเตือน: สิ่งที่กำลังตื่นขึ้น ไม่ใช่มนุษย์... และมันกำลังจำลองรูปแบบพลังงานของท่านอยู่] ลีโอนิ่งงันไป มือที่กำลังจะเอื้อมไปจับแขนเซราฟินาชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อหน้าต่างสถานะแสดงภาพจำลองสามมิติของบางสิ่งที่กำลังเคลื่อนตัวขึ้นมาจากความมืดเบื้องล่าง—สิ่งที่มีโครงสร้างนาโนซับซ้อนยิ่งกว่าเขาหลายร้อยเท่า และมันกำลังจ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองผ่านกำแพงหนาเตอะ แล้วขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับลีโอและเซราฟินาในความจริงที่ซับซ้อนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099