ความจริงที่เปิดเผยครึ่งหนึ่ง

"กระสุนนัดนั้นไม่ได้ยิงมาที่ผนัง แต่มันเล็งมาที่จุดบอดของระบบระบายอากาศที่คุณกำลังยืนพิงอยู่พอดี... คุณก้มหัวลงทำไมครับเซราฟินา? หรือว่าคุณแค่ปวดต้นคอ?" ลีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะที่เขายังคงหมุนน็อตตัวสุดท้ายบนแผงวงจรควบคุมสถานีอวกาศชั้นนอก เสียงโลหะกระทบกันดังกริ๊กเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าจากการปะทะเมื่อครู่ เซราฟินายืนนิ่ง ดวงตาสีไพลินของเธอจ้องเขม็งไปที่รอยบุบเล็กๆ บนผนังโลหะ ซึ่งหากลีโอไม่กระชากคอเสื้อเธอให้ทรุดลงไปเมื่อสามวินาทีก่อน ตำแหน่งนั้นคงเป็นจุดที่กระสุนพลังงานความร้อนสูงเจาะทะลุผ่านกะโหลกศีรษะของเธอไปแล้ว "คุณรู้ได้อย่างไร" เซราฟินาสวนกลับ เสียงของเธอเรียบเฉยแต่แฝงด้วยกระแสสั่นไหวที่พยายามควบคุมไว้ "กระสุนนัดนั้นมาจากระยะสามกิโลเมตรผ่านช่องเวนทิเลชันที่ปิดล็อกอยู่ เรดาร์ตรวจจับวิถีของเราไม่ขึ้นสัญญาณด้วยซ้ำ แต่คุณกลับคว้าตัวฉันไว้เหมือนกับว่าคุณเห็นมันวิ่งผ่านอากาศเข้ามา" ลีโอยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง เขาปัดเศษฝุ่นออกจากชุดช่างสีหม่น พลางหยิบแท็บเล็ตคู่ใจขึ้นมาตรวจสอบค่าสเตตัสที่แสดงผลรวนเรอยู่บนหน้าจอโฮโลแกรม "ความบังเอิญทางสถิติไงครับหัวหน้า หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะผมมีโชคลางที่แม่นยำเกินไปจนน่ารำคาญ" คำตอบของเขานั้นช่างกำกวมและน่าหงุดหงิดเหมือนเช่นเคย เซราฟินาก้าวเข้ามาประชิดตัวเขา กลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและโอโซนจากตัวลีโอทำให้เธอรู้สึกประหม่าอย่างประหลาด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขารู้ตัวก่อนอันตรายจะมาถึง ในฐานะหัวหน้าแผนกยุทธการที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน เธอไม่เชื่อเรื่องสัญชาตญาณหรือดวงชะตา เธอเชื่อในข้อมูลและระบบ แต่ลีโอนั้น... เขาเหมือนกับมีระบบนำทางล่วงหน้าที่เธอไม่มี "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน ลีโอ" เธอเอ่ยเสียงต่ำพลางคว้าข้อมือเขาไว้ "คนปกติไม่มีทางคำนวณวิถีกระสุนที่ไร้เสียงได้ในเสี้ยววินาที คุณซ่อนอะไรไว้ใต้ท่าทางขี้เก๊กของคุณกันแน่ ระบบของคุณ? หรือว่า... ตัวตนจริงๆ ของคุณ?" ลีโอหยุดชะงัก สายตาที่เคยดูเฉื่อยชาและรักสบายของเขาเปลี่ยนไปเพียงชั่ววูบ กลายเป็นดวงตาที่คมกริบราวกับใบมีดที่ถูกซ่อนไว้ในฝัก ก่อนจะกลับมาเป็นคนขี้เก๊กผู้น่ารำคาญคนเดิม เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ถ้าผมบอกว่าผมแค่ไม่อยากให้ 'คนคุมงาน' ของผมตายก่อนจะจ่ายค่าจ้างงวดสุดท้าย คุณจะเชื่อไหมครับ?" เขาสะบัดข้อมือออกเบาๆ อย่างสุภาพ แล้วเดินไปยังแผงควบคุมหลักที่เขากำลังซ่อมอยู่ เซราฟินามองตามแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความกังขาในตัวชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับเพิ่มมากขึ้นจนน่ากลัว เธอมั่นใจว่าเขารู้จักโครงสร้างสถานีนี้ดีกว่าวิศวกรผู้สร้างมันเสียอีก "คุณลีโอ..." เธอเรียกชื่อเขาอีกครั้ง "เรากำลังถูกจับตามองอยู่ใช่ไหม" ลีโอไม่ได้หันกลับมา เขากำลังพิมพ์คำสั่งชุดสุดท้ายลงไปบนแผงควบคุม เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแว่วมาจากโซนควบคุมส่วนกลางเริ่มเปลี่ยนจังหวะเป็นเสียงสัญญาณแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูง ซึ่งเป็นจังหวะที่เซราฟินาไม่เคยได้ยินมาก่อน "หัวหน้าครับ" ลีโอเอ่ยขึ้นโดยไม่มีอาการตื่นตระหนก "ถ้าผมบอกว่าความจริงมีแค่ครึ่งเดียว คุณอยากจะรู้เรื่องไหนก่อน ระหว่าง 'ความลับที่ศัตรูซ่อนไว้ในกำแพงนี้' หรือ 'ความลับว่าทำไมผมถึงรู้จักทางหนีไฟที่ไม่มีในแผนที่ของกองทัพ'?" เซราฟินายังไม่ทันได้เอ่ยปากถามกลับ สัญญาณเตือนภายในแผงควบคุมที่ลีโอกำลังสัมผัสอยู่ก็เปลี่ยนสีจากสีฟ้าอ่อนเป็นสีแดงฉาน ความร้อนพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนระบบทำความเย็นภายในห้องส่งเสียงหวีดหวิว ลีโอหันกลับมามองเธอ ใบหน้าที่เคยขี้เล่นตอนนี้ดูจริงจังจนน่าขนลุก "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะใจร้อนกว่าที่ผมคำนวณไว้" เขากดปุ่มสีเงินบนข้อมือซ้าย แสงเลเซอร์สีม่วงพุ่งออกมาจากแผงควบคุม ก่อตัวเป็นโดมพลังงานล้อมรอบตัวเขากับเซราฟินาเอาไว้ ในขณะเดียวกัน ผนังด้านหลังของห้องโถงที่ดูเหมือนจะเป็นเหล็กกล้าธรรมดากลับแยกตัวออกเผยให้เห็นห้องลับที่ซ่อนอยู่ภายใน... ห้องที่เต็มไปด้วยร่างของเหล่าไซบอร์กที่หยุดการทำงานไปนานนับปี แต่วินาทีนี้ ทุกร่างกำลังค่อยๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับแสงสีแดงที่ส่องสว่างในดวงตาเลนส์กล้อง "ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์ 'เนเมซิส' นะครับหัวหน้า" ลีโอยิ้มให้เธอ เป็นยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความขี้เก๊ก แต่มันคือยิ้มของผู้ที่เตรียมพร้อมสำหรับหายนะที่เขาเป็นคนเลือกเวลาให้มันเริ่มเอง "และนี่คือเหตุผลว่าทำไมผมถึงต้องให้คุณมาที่นี่... เพื่อมาดูความผิดพลาดของมนุษยชาติด้วยตาตัวเอง" ทว่าก่อนที่เซราฟินาจะได้ตั้งคำถาม เสียงสังเคราะห์จากระบบส่วนกลางของสถานีก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่คุ้นเคย [ระบบ: ตรวจพบตัวตนของผู้บุกรุกที่มีรหัสผ่านสูงสุด... ยืนยันรหัสประจำตัว: ลีโอ... สถานะปัจจุบัน: ผู้ร่วมขบวนการระดับสูง... ยินดีต้อนรับกลับสู่ฐานบัญชาการครับ นายท่าน] เซราฟินาถอยหลังกรูดไปชนกับเกราะพลังงาน สายตาของเธอเบิกกว้างเมื่อตระหนักว่าปืนในมือของเธอไม่ได้สั่นเพราะความกลัวจากศัตรู แต่สั่นเพราะคนที่เธอไว้ใจที่สุด กำลังยืนอยู่ท่ามกลางกองทัพที่ตั้งใจจะกวาดล้างเธอทิ้งในไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับลีโอและเซราฟินาในความจริงที่ซับซ้อนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ไซเบอร์พังค์2099