แผนซ้อนแผน

ความเงียบงันภายในห้องทำงานสถาปัตยกรรมเก่าแก่ยามวิกาล ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเงาร่างของบุคคลที่เพิ่งก้าวเข้ามาขัดจังหวะการสืบสวน ปลายปากกาในมือรินรดาหยุดชะงักลงทันที นัยน์ตาสีเข้มหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง ขณะที่อาคเนย์ขยับตัวยืนบังเอกสารแปลนอาคารชุดสำคัญไว้โดยสัญชาตญาณ ร่างสูงสง่าในสูทเข้ารูปของ "คุณชายธนา" ผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นผู้กุมชะตากรรมโครงการรีโนเวททั้งหมด ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่เคลือบยาพิษ "ขอโทษที่รบกวนเวลาส่วนตัวนะครับ... คุณอาคเนย์ และคุณนักเขียนคนเก่ง ดูท่าทางพวกคุณกำลังสนุกกับการไขปริศนาเก่าๆ กันอยู่สินะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับลดอุณหภูมิลดฮวบลงจนน่าขนลุก ธนากวาดสายตามองกระดาษโน้ตและแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานด้วยความสนใจระคนเย้ยหยัน เขารู้ดีว่าสองคนนี้กำลังขุดคุ้ยเรื่องราวใต้พรมที่เขาจงใจกวาดซ่อนไว้เมื่อหลายปีก่อน อาคเนย์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรูปนูน ความทรงจำอันเลวร้ายเกี่ยวกับตึกถล่มที่เคยเกือบทำลายชีวิตเขาผุดวาบขึ้นมาในหัว สัญชาตญาณการปกป้องเตือนให้เขาต้องนิ่งและเยือกเย็นที่สุด "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ทางโครงการคงไม่มีธุระด่วนอะไรกับสถาปนิกฟรีแลนซ์อย่างผมหรอกมั้งครับ คุณธนา" รินรดาไม่ปล่อยให้บรรยากาศตกเป็นรอง เธอแกล้งหัวנסในลำคอเบาๆ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายใจเฉิบ ทั้งที่หัวใจเต้นรัวเร็วดั่งกลองเพล "นั่นสิคะ... เอ้ย นั่นสินะคะ... เอ่อ ครับ! คุณธนานี่มีความพยายามสูงเสียจริง เดินทางมาตรวจงานถึงห้องสكَตช์ดึกดื่นแบบนี้ หรือว่ากลัวว่าความลับที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานรากตึกเก่าจะถูกขุดขึ้นมาให้แสงสว่างมันส่องถึงกันแน่ล่ะครับ" ธนาหันมามองนักเขียนสาวนัยน์ตาคมกริบ รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปเล็กน้อยเหลือเพียงความกดดันระดับสูงสุด "คุณรินรดานี่จินตนาการสมกับเป็นนักเขียนมืออาชีพจริงๆ นะครับ แต่บางครั้ง... การรู้มากเกินไปในสิ่งที่คนอื่นเขาปิดตายเอาไว้ มันอาจจะทำให้คุณไม่มีโอกาสได้เขียนต้นฉบับตอนต่อไปเอาได้ง่ายๆ นะครับ" คำขู่คุกคามนั้นชัดเจนเสียจนอาคเนย์ก้าวขาเข้าไปยืนขวางหน้าหญิงสาวโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของสถาปัตยกรรมหนุ่มลอยเข้าแตะจมูกรินรดาในระยะประชิด หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแผ่นหลังกว้างที่กำลังปกป้องเธอจากภัยคุกคามตรงหน้า "อย่ามาขู่คนของผม" อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลึก ทรงพลัง และเยือกเย็นจนน่ากลัว ดวงตาคมกราบกวาดมองผู้มีอิทธิพลอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณธนามีปัญหาเรื่องแบบแปลน หรือมีปมอะไรที่ยังไม่ได้เคลียร์กับอดีต เชิญไปคุยกันที่สถานีตำรวจหรือชั้นศาลจะดีกว่าครับ การบุกรุกเข้ามาข่มขู่ยามวิกาลแบบนี้ มันแสดงถึงความจนตรอกเสียมากกว่า" ธนาหัวเราะร่วนออกมาเสียงดัง ก้องกังวานไปทั่วห้องสเก็ตช์ "ปากดีนี่ครับ คุณอาคเนย์... คิดว่ามีเอกสารชิ้นนั้นอยู่ในมือแล้วจะพลิกเกมได้งั้นเหรอครับ? คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าใครกันแน่ที่เป็นคนเซ็นอนุมัติงบ และใครกันแน่ที่เป็นแพะรับบาปในเหตุการณ์เมื่อสี่ปีก่อน" ประโยคนั้นทำให้รินรดาตาโต เธอรีบส่งสัญญาณทางสายตาให้อาคเนย์ทันที ทั้งสองคนซ้อนแผนขั้นแรกไว้แล้ว เอกสารตัวจริงไม่ได้อยู่บนโต๊ะ แต่ถูกส่งไปถึงมือตำรวจกองปราบตั้งแต่วิแรกที่ได้ยินเสียงฝีเท้าหน้าห้อง "ผมไม่ได้ลืมอะไรทั้งนั้นครับ..." อาคเนย์หยิบแฟ้มเปล่าขึ้นมาสะบัดเบาๆ ก่อนจะโยนลงบนโต๊ะด้วยท่าทีเยือกเย็น "และผมก็รอวันนี้มานานพอที่จะให้อำนาจมืดอย่างคุณได้ตายใจแล้วเหมือนกัน" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณไซเรนรถตำรวจก็ดังแว่วมาจากด้านล่างตึก ตามด้วยฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังวิ่งกรูขึ้นมาตามบันได สีหน้าของธนาเปลี่ยนสีทันทีจากความมั่นใจกลายเป็นความตื่นตระหนก เขากัดฟันกรอดด้วยความโกรธเกรี้ยว ปรี่เข้ามาหมายจะคว้าปกเสื้อของอาคเนย์ แต่สถาปนิกหนุ่มไวตัวกว่า คว้าข้อมือหนาบิดล็อกไว้ด้วยความเชี่ยวชาญในพริบตาเดียว "เกมของคุณจบแล้วครับ คุณธนา" รินรดาเอ่ยทับด้วยน้ำเสียงเฉียบคม รอยยิ้มเย้ายวนปรากฏบนเรียวปากสวย "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของแผนซ้อนแผนนะครับ" ประIตูห้องถูกผลักเปิดผางออกอย่างแรงพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบหลายนายที่กรูเข้ามาล้อมวง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ความชุลมุนจะเริ่มขึ้น ธนากลับยิ้มเหี้ยมเกรียมส่งท้าย เขากระซิบเบาๆ ข้างหูอาคเนย์ด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของสถาปนิกหนุ่มเย็นเฉียบลงในพริบตา "แกคิดว่าตำรวจพวกนี้... เป็นของแกจริงๆ งั้นเหรอ... นายสถาปนิกโง่เง่า?" รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นนายตำรวจยศใหญ่ที่เดินนำหน้ากลุ่มเจ้าหน้าที่เข้ามา หาใช่สารวัตรมือสะอาดที่พวกเขาประสานงานไว้ไม่ แต่กลับเป็นนายตำรวจคนสนิทของธนาที่ยิ้มรับให้อีกฝ่ายอย่างรู้กัน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าดงกระสุนและแผนลวงมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ