รอยร้าวในโครงสร้าง

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษไขโบราณและฝุ่นผงอิฐมอญไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในห้องเก็บแบบแปลนชั้นใต้ดินดูโรแมนติกขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม มันกลับทำให้อากาศรอบตัวอาคเนย์เจือความร้อนระอุราวกับเตาเผาขนาดย่อม "คุณกำลังขุดคุ้ยเรื่องที่ควรฝังกลบไปตั้งแต่ห้าปีก่อน รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของสถาปนิกหนุ่มเต็มไปด้วยความกดดัน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจดจ้องมองร่างบางที่ยืนขวางทางออก รินรดาไม่ได้ถอยหนี เธอยังคงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาคู่สวยฉายความดื้อรั้นที่พร้อมจะท้าทายอำนาจมืดของเขาได้ทุกเมื่อ กระดาษม้วนใหญ่ในมือเรียวถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักเก่าจนเกิดเสียงดังสนั่น "ฝังกลบเหรอคะ อาคเนย์? สิ่งที่คุณเรียกว่าการฝังกลบ มันคือการกวาดความจริงซุกไว้ใต้พรม แล้วปล่อยให้คนอื่นต้องมารับเคราะห์แทนต่างหากล่ะคะ" รินรดาตอกกลับเสียงแข็ง มือบางกอดอกแน่นเพื่อซ่อนปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยจากแรงอารมณ์ "ฉันอ่านรายงานการสอบสวนโครงการดิ เอมเมอรัลด์ รีสอร์ทครบทุกหน้าแล้ว โครงสร้างส่วนฐานรากที่วิศวกรเซ็นอนุมัติ มันมีลายมือย่อของคุณกำกับอยู่ทุกแผ่น!" อาคเนย์ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธออย่างไร้เสียง ช่องว่างระหว่างคนทั้งคู่ถูกบีบอัดจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นสะอาดเจือจางปะปนกับกลิ่นฝุ่นควันและหยาดเหงื่อบางเบา ทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก สถาปนิกหนุ่มก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดัน นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกสะิดสะอาดยาวนาน "คุณรู้อะไรบ้าง รินรดา คุณรู้อะไรเกี่ยวกับความเหนื่อยล้าของคนที่ต้องคำนวณตัวเลขหลักล้านบนความปลอดภัยของชีวิตคนนับร้อยบ้างไหม!" น้ำเสียงของอาคเนย์ยกระดับขึ้นจนกลายเป็นการคำรามต่ำๆ ในลำคอ "อย่ามาทำเป็นอวดฉลาดสืบสวนเรื่องราวในอดีต ถ้าคุณยังไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกที่เห็นตึกทั้งหลังพังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา เพราะความผิดพลาดของตัวเอง!" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง รินรดานิ่งงังไปชั่วขณะเมื่อเห็นประกายความเจ็บปวดร้าวรานที่พาดผ่านดวงตาคู่คมของชายหนุ่มเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยกำแพงความเย็นชาหนาทึบเช่นเดิม แต่เธอก็ไม่ยอมลดราวาศอกให้ง่ายๆ "ถ้ามันคือความผิดพลาดของคุณจริง ทำไมคุณถึงไม่ยอมรับมันในชั้นศาลล่ะคะ? ทำไมคุณถึงเลือกที่จะปิดปากเงียบแล้วปล่อยให้บริษัทรับเหมาต้องกลายเป็นแพะรับบาป!" รินรดาตะโกนใส่หน้าเขา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาหลายวัน "คุณมันขี้ขลาด อาคเนย์! กลัวที่จะเผชิญหน้ากับความจริง กลัวว่าชื่อเสียงสถาปนิกมือหนึ่งของคุณมันจะแปดเปื้อน!" เพล้ง! ฝ่ามือหนาฟาดลงบนโต๊ะไม้ข้างตัวอย่างแรงจนกระดาษและเครื่องเขียนกระจัดกระจาย อาคเนย์ระเบิดอารมณ์ออกมาจนสุดขีด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนสั่นเทาด้วยความโกรธที่พุ่งทะลุขีดจำกัด "คุณรู้อะไรไหม รินรดา..." อาคเนย์ก้าวเข้าประชิดจนร่างของเภาแนบชิดกับชั้นวางแปลนด้านหลัง มือหนาทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะกักตัวเธอไว้ตรงกลาง ไม่เปิดโอกาสให้ขยับหนีไปไหนได้เลย ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ใกล้ชิดจนรับรู้ถึงอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้น "ถ้าวันนั้นฉันไม่เซ็นอนุมัติแบบร่างบ้าๆ นั่น โครงการทั้งหมดก็จะถูกยกเลิก และคนงานนับร้อยชีวิตจะไม่มีงานทำ ไม่มีเงินส่งเสียครอบครัว!" เขากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความหวาดหวั่นแต่วิญญาณนักสู้ยังคงไม่ยอมแพ้ "แล้วคุณคิดว่าการเอาชีวิตคนมาเสี่ยงกับความเห็นอกเห็นใจมันถูกต้องแล้วเหรอคะ?" รินรดากระซิบถามเสียงสั่น ชิดใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา "คุณกำลังใช้อารมณ์ตัดสิน... และคุณก็รู้ดีว่าฉันพูดความจริง" อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนมุมปากหยักลึก "ความจริงงั้นเหรอ? คุณต้องการความจริงขนาดนั้นเลยใช่ไหม รินรดา" ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงจนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสจากลมหายใจร้อนรุ่มที่ปะทะกันทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะ เคมีอันตรายที่คุกกรุ่นมาระหว่างพวกเขากำลังแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่ยากจะควบคุม อาคเนย์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาดุดลึกที่แฝงความปรารถนาอันซับซ้อน "ถ้าอยากรู้ความจริงนัก ก็ลองเข้ามาค้นหาในพื้นที่ส่วนตัวของผมดูสิ... ถ้าคุณคิดว่าคุณเก่งพอที่จะรับมือกับมันไหวนะ" คำพูดท้าทายกระซิบแผ่วเบarอยู่ข้างริมฝีปากของเธอ รินรดาชะงักงาร์ หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนกปนความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง บรรยากาศร้อนระอุระหว่างคนทั้งคู่ดำเนินมาถึงจุดที่เปราะบางที่สุด เส้นกั้นระหว่างความเกลียดชังและความเสน่หาขาดผึ่งลงในความเงียบงัน ทว่า ในวินาทีที่ใบหน้าของอาคเนย์เคลื่อนเข้าไปใกล้จนแทบจะแนบชิดสนิท ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างสูงเงาของบุคคลที่ไม่คาดฝันปรากฏขึ้นผ่านกระจกฝ้า พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ดังแทรกเข้ามาทันที "คุณอาคเนย์ครับ... มีเอกสารด่วนจากสำนักงานใหญ่ส่งมาถึงคุณ... เอえ ขอโทษครับ ผมขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ