ความจริงที่น่าสะพรึง

กระดาษแผ่นนั้นสั่นไหวอยู่ในมือของชายปริศนา เหมือนใบมีดที่พร้อมจะกรีดลงบนเส้นประสาทของอาคเนย์และรินรดา ความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวที่เคยดูขลังและมั่นคง กลับกลายเป็นกรงขังที่บีบอัดจนอากาศเริ่มเบาบาง "คุณกำลังเล่นตลกอะไร" รินรดาแค่นหัวเราะ แม้ดวงตาจะวูบไหวแต่เธอไม่ยอมปล่อยให้ความกลัวได้ชัยชนะ เธอขยับกายเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวชายคนนั้น "ถ้าคิดจะขู่กันด้วยกระดาษถ่ายเอกสารงี่เง่าพวกนี้ คุณเลือกเหยื่อผิดคนแล้วครับ" อาคเนย์ยังคงนิ่ง สายตาคู่คมกริบของเขากวาดผ่านตัวเลขและรายการวัสดุบนเอกสารแผ่นนั้นอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขากระตุกวูบ ทุกตัวเลขที่ระบุในรายงานการสั่งซื้อเมื่อห้าปีก่อนมันไม่ใช่แค่ความผิดพลาด... มันคือการฆาตกรรมที่วางแผนมาอย่างเลือดเย็น "งี่เง่าเหรอครับ?" ชายคนนั้นเหยียดยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นฟันที่เรียงตัวสวยแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "ลองดูบรรทัดที่สิบห้าสิคุณนักเขียน... ปริมาณเหล็กเสริมในโครงสร้างอาคารที่ถูกลดสเปกไปกว่าครึ่ง เพื่อแลกกับส่วนต่างที่ตกเข้ากระเป๋าใครบางคนในบริษัทคุณ" อาคเนย์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดนูน ความทรงจำเกี่ยวกับตึกเก่าที่พังทลายในอดีตหวนกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง มันไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มันคือผลพวงจากการคอร์รัปชันที่เขาสาบานว่าจะต้องหาตัวคนผิดมาลงโทษให้ได้ "คุณต้องการอะไร" อาคเนย์ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา แฝงไปด้วยความกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง "ผมต้องการให้คุณ 'หยุด' ครับอาคเนย์" ชายคนนั้นวางเอกสารลงบนโต๊ะไม้สักตัวหรู ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ "หยุดสืบเรื่องโครงการเก่า หยุดขุดคุ้ยความเน่าเฟะที่ตายไปแล้ว ถ้าไม่อยากให้ชื่อเสียงที่คุณเพียรสร้างมาตลอดชีวิตพังพินาศลงด้วยเอกสารชุดนี้ ที่มีชื่อคุณเซ็นกำกับอยู่ด้านล่าง" รินรดาคว้าเอกสารนั้นมาดูทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นลายเซ็นที่คุ้นตา "ไม่จริง... ลายเซ็นนี้มันถูกปลอมแปลง อาคเนย์เขาไม่ได้ทำ!" "ใครจะเชื่อคุณล่ะครับ?" เขาเลิกคิ้วถาม "ในสายตาคนอื่น อาคเนย์คือสถาปนิกที่จมอยู่กับปมด้อยเรื่องความผิดพลาดในอดีต การที่เขาจะยอมทำอะไรบ้าบิ่นเพื่อเงินหรือเพื่อชดเชยสิ่งที่เสียไป... มันก็ดูเป็นเหตุผลที่สมเหตุสมผลดีไม่ใช่หรือครับ?" ความรู้สึกถูกทรยศพุ่งพล่านอยู่ในอกของรินรดา เธอหันไปมองอาคเนย์ที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ความเจ็บปวดในแววตาของเขาไม่ได้บ่งบอกถึงความผิด แต่บ่งบอกถึงความแค้นที่สุมอกจนแทบระเบิด "ถ้าคุณคิดว่าผมจะกลัวจนถอยล่ะก็ คุณคิดผิด" อาคเนย์ก้าวไปข้างหน้า ประจันหน้ากับชายคนนั้นในระยะประชิดจนได้ยินเสียงลมหายใจ "เพราะถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผย คนที่จะไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด ไม่ใช่แค่ผม... แต่คือไอ้พวกสารเลวที่สั่งการอยู่เบื้องหลังทั้งหมด รวมถึงคุณด้วย" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึง เคมีระหว่างคนทั้งสามปะทะกันอย่างรุนแรง รินรดาคว้าแขนของอาคเนย์ไว้แน่น สื่อสารผ่านสายตาว่าเธอเชื่อใจเขา แต่สถานการณ์นี้มันเกินกว่าที่ใครจะควบคุมได้ "งั้นเรามาดูสิครับว่า ระหว่างความจริงที่น่าสะพรึงนี้ กับอนาคตของพวกคุณ... อะไรจะแตกสลายก่อนกัน" ชายคนนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดส่งข้อความบางอย่าง ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน บานประตูไม้โอ๊คถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทที่ดูไม่เหมือนพนักงานบริษัททั่วไป "เชิญครับ... แขกผู้มีเกียรติของผมมาถึงแล้ว" ชายคนนั้นยิ้มกว้าง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตร มันคือรอยยิ้มของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้ อาคเนย์ดึงรินรดาเข้ามาหลบด้านหลังของเขาตามสัญชาตญาณ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความดุดันที่พร้อมจะปะทะทุกรูปแบบ รินรดากระซิบด้วยเสียงที่สั่นเครือแต่ยังคงความเด็ดเดี่ยว "เราต้องออกไปจากที่นี่... เดี๋ยวนี้" แต่เมื่อชายฉกรรจ์คนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้และวางแฟ้มเอกสารอีกเล่มลงบนโต๊ะ พร้อมกับภาพถ่ายใบหนึ่งที่หลุดออกมาจากแฟ้ม... อาคเนย์ถึงกับชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัดทันที ในภาพถ่ายนั้น... คือรินรดาที่กำลังยืนสนทนากับใครบางคนที่อาคเนย์ไม่มีวันให้อภัยได้ตลอดกาล "ดูเหมือนว่า... เรื่องราวความจริงที่น่าสะพรึง จะไม่ได้มีแค่เรื่องตึกพังนะครับคุณสถาปนิก" ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ "คุณรินรดาเอง ก็มีความลับที่น่าสนใจไม่แพ้กัน... จริงไหมครับ?" รินรดาหน้าซีดเผือด เธอมองหน้าอาคเนย์ที่ค่อยๆ หันมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความร้าวฉานที่เพิ่งก่อตัวขึ้น ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ