พื้นที่ปลอดภัยในใจ

กลิ่นไอน้ำฝนจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอายกาแฟดำคั่วเข้ม ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางของสำนักงานสถาปนิกใจกลางเมือง บรรยากาศยามวิกาลเช่นนี้ให้ความรู้สึกสงบเงียบผิดคาด ตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอกอย่างสิ้นเชิง รินรดากวาดสายตามองเอกสารแปลนก่อสร้างโบราณที่แผ่หลาอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สักแท้ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้อยู่ตรงกระจกบานใหญ่ อาคเนย์ในยามนี้ไม่มีมาความสุขุมเยือกเย็นเหมือนตอนที่เผชิญหน้ากับศوત્રทางธุรกิจ ไหล่กว้างที่เคยตั้งตรงสง่างามกลับห่อเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับกำลังแบกรับน้ำหนักของกาลเวลาและบาปอดีตที่ไม่อาจลบเลือน "คุณยังติดอยู่ตรงนั้นสินะครับ" รินรดารบเร้าทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอไม่ได้มีแววประชดประชันอย่างเคย หากแต่เจือด้วยความนุ่มนวลอย่างประหลาด อาคเนย์ไม่หันกลับมาทันที เขายังคงทอดสายตามองแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่เบื้องล่าง ผ่านกระจกสะท้อนเงาใบหน้าคมคายที่ฉายแววความเจ็บปวดลึกซึ้ง นิ้วเรียวยาวของสถาปนิกหนุ่มยกขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ความวิตกกังวลที่เขาพยายามซ่อนเร้นมาตลอด บัดนี้กำลังปริแตกออกภายใต้แรงกดดันและความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเขากับหญิงสาว "คุณไม่เข้าใจหรอก รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ราวกับกระซิบกับตัวเอง "เสียงโครงสร้างเหล็กบิดตัว เสียงคอนกรีตลั่นไกก่อนจะพังครืนลงมา... มันไม่ได้จบลงในวันนั้นครับ มันยังคงดังซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวของผม ทุกครั้งที่ผมจรดปากกาลงบนกระดาษ ทุกครั้งที่ผมคำนวณโครงสร้าง ผมไม่ได้ยินเสียงอื่นใดนอกจากเสียงกรีดร้องของผู้คนที่ต้องสูญเสีย... เพราะความผิดพลาดของผมเอง" รินรดาลุกขึ้นยืน ช้าๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้แผ่นหลังกว้างนั้นทีละนิด เธอรู้ดีว่านี่คือจุดอ่อนที่สุดในหัวใจของสถาปนิกหนุ่มผู้หยิ่งผยอง ปมด้อยที่เขาไม่เคยยอมปริปากเล่าให้ใครฟัง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกผิดที่กัดกินวิญญาณเขามาเนิ่นนาน "แต่คุณไม่ได้ตั้งใจให้อมตะสถาปัตย์แห่งนั้นพังลงมาเสียหน่อยนี่ครับ... เอ๊ย ไม่ใช่สิ ฉันหมายถึง... คุณทำดีที่สุดแล้วในตอนนั้น" รินรดาเกือบเผลอหลุดปากใช้สรรพนามคุ้นเคย แต่ความเห็นอกเห็นใจทำให้เธอเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงจริงจัง "ความผิดพลาดครั้งเดียว ไม่ได้หมายความว่าชีวิตที่เหลือของคุณไร้ค่า คุณกำลังลงโทษตัวเองด้วยการจำคุกตัวเองไว้ในห้องทำงานสถาปนิกคนนี้... คุณแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวไม่ไหวหรอกนะ อาคเนย์" อาคเนย์หันขวับกลับมา ดวงตาคมกราบกรานคู่นั้นไหวระริกอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน ความเย็นชาที่เคยใช้เป็นเกราะกำบังถูกละลายจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเปราะบางของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ต้องการพื้นที่ปลอดภัยในใจอย่างสิ้นเชิง "ถ้าผมบอกคุณว่า... คืนนั้น ผมยืนมองตึกหลังนั้นพังลงมาต่อหน้าต่อตา โดยที่ผมช่วยอะไรไม่ได้เลยล่ะครับ" อาคเนย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในความเงียบงัน "คุณยังจะกล้า... ยืนอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้อีกเหรอ รินรดา" หัวใจของนักเขียนสาวกระตุกวูบ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความเจ็บปวดที่สะท้อนออกมาจากแววตาของเขา เธอยื่นมือออกไปอย่างไร้การลังเล วางฝ่ามือลงบนอกเสื้อเชิ้ตของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วและหนักหน่วง "ถ้าฉันกลัว... ฉันคงไม่มานั่งสืบเรื่องนี้เคียงข้างคุณหรอกครับ... เอ่อ ฉันหมายถึง... ฉันคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้หรอกนะ" รินรดาแก้คำพูดตัวเองด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมด้วยความจริงใจ ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาคู่คมอย่างไม่หลบเลี่ยง "เลิกแบกมันไว้คนเดียวเถอะอาคเนย์ ให้ฉันช่วยแบกมันบ้าง... ถึงปากฉันจะร้าย แต่ไหล่ฉันกว้างพอจะให้คุณพักพิงนะ" คำพูดนั้นทำให้อาคเนย์ถึงกับนิ่งงัน ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอก ความมืดมนที่กัดกินจิตใจมาหลายปีคล้ายถูกเจาะด้วยแสงสว่างสายหนึ่ง มุมปากหยักระบายรอยยิ้มจางๆ ออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเยือกเย็น หรือเย้ยหยัน แต่เป็นรอยยิ้มที่แท้จริงจากหัวใจ มือหนารั้งเอวบางเข้ามาประชิดตัวโดยอัตโนมัติ แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งคู่รุนแรงเสียจนลมหายใจขาดห้วง อาคเนย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกันและกันในค่ำคืนที่เหน็บหนาว บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหากันเพื่อปิดระยะห่างที่เหลืออยู่ เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ตามมาด้วยเสียงผลักประตูดังปัง พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว โดยไม่รอให้อาคเนย์อนุญาตแม้แต่น้อย "ขอโทษทีครับท่านสถาปนิก... ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานหรอกนะ แต่ดูเหมือนว่า 'หลักฐานชิ้นสำคัญ' ที่คุณตามหาอยู่ จะส่งตรงมาถึงมือเราเร็วกว่าที่คิดแล้วล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ" มาโดยตลอดนะครับ