ทฤษฎีของร่างทรง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กที่เจือจางอยู่ในอากาศ ไม่ได้มาจากเลือดที่นองบนพื้นกระเบื้องยางสีหม่นแห่งนี้ครับ แต่มันคือกลิ่นของออกซิเดชัน—ปฏิกิริยาเคมีที่เกิดจากการสลายตัวของฮีโมโกลบินอย่างรวดเร็วจนผิดธรรมชาติ รวินท์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าศพของเหยื่อรายล่าสุด ตำรวจพิสูจน์หลักฐานในชุดคลุมสีขาวกำลังงละเว้นพื้นที่รอบเตียงนอนขนาดสามฟุตในอพาร์ตเมนต์คับแคบย่านชานเมือง ร่างไร้วิญญาณของชายหนุ่มวัยกลางคนนอนเหยียดตรง ดวงตาเบิกโพลงค้างอย่างไร้โฟกัส ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาอันแหลมคมของนักสืบหนุ่มผู้ยึดมั่นในตรรกะ กลับไม่ใช่ร่องรอยการต่อสู้ที่ไร้ซึ่งรอยขีดข่วน หากแต่เป็นผิวหนังบริเวณหน้าอกที่ยุบตัวลงไปราวกับถูกแรงดันอากาศมหาศาลดูดทึ้งจากภายใน "อุณหภูมิห้องในรัศมีหนึ่งเมตรต่ำลงสามจุดห้าองศาเซลเซียส... ไร้ร่องรอยการวางยาพิษในกระเพาะอาหาร และสภาพศพแห้งกรังราวกับสูญเสียน้ำในเซลล์ไปร้อยละแปดสิบภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง" รวินท์พึมพำกับตัวเองขณะไล่สายตามองผ่านเลนส์แว่นกรองแสง บันทึกข้อมูลทั้งหมดลงในแท็บเล็ตคู่ใจด้วยความเร็วสูง สมองของเขาพยายามประมวลผลหา "ความเป็นไปได้ทางฟิสิกส์" ที่จะทำให้มนุษย์คนหนึ่งแห้งเหือดลงได้ทั้งเป็นเช่นนี้ "คุณกำลังพยายามหาตัวแปรทางอุณหพลศาสตร์มาอธิบายเรื่องที่กฎทาง thermodynamics กำลังปฏิเสธอยู่หรือครับ, คุณนักสืบ?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ลอยละล่องมาจากกรอบประตูห้องนอนที่เปิดอ้าซ่า ทำให้รวินท์ต้องชะงักมือที่กำลังพิมพ์ข้อมูล เขาหันขวับไปมองด้วยแววตาตำหนิเล็กน้อย ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแจ็กเกตกันหนาวสีดำสนิทก้าวเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง ธาวินปรายตามองศพเบื้องหน้าแวบหนึ่ง ก่อนจะย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะที่พื้นกระเบื้องใกล้กับศีรษะของศพ ท่าทางของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวต่อความตายเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งสงบราวกับกำลังตรวจสอบชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ในห้องทดลอง "นายเข้ามาในเขตกั้นของตำรวจได้อย่างไร ธาวิน? ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และคดีนี้เป็นฆาตกรรมอำพราง ไม่ใช่เรื่องงมงายที่คุณจะมาเดินตรวจสนามพลังงานอะไรนั่น" รวินท์เอ่ยเสียงเรียบ พยายามกดความหงุดหงิดที่มักจะเกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับร่างทรงหนุ่มผู้นี้ ธาวินค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคู่คมหลังกรอบแว่นใสสะท้อนแสงไฟนีออนกะพริบจากเพดาน "ผมไม่ได้ใช้ไสยเวทพเนจรแบบที่พวกหมอผีตามข้างถนนทำหรอกนะครับรวินท์... ลองดูนี่สิ" ร่างทรงหนุ่มหยิบอุปกรณ์ชิ้นเล็กหน้าตาประหลาดคล้ายเครื่องวัดคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าผสมผสานกับแท่งผลึกควอตซ์ออกAมาจากกระเป๋าเสื้อ หน้าจอขนาดเล็กบนเครื่องปรากฏกราฟเส้นหยักที่พุ่งสูงจนน่าตกใจ "สนามแม่เหล็กชีวภาพของเหยื่อรายนี้ไม่ได้ถูกทำลายด้วยของมีคมหรือสารเคมี... แต่มันถูก 'ดึง' ออกไป" ธาวินก้าวเข้ามาใกล้รวินท์มากขึ้น กลิ่นจางๆ ของธูปหอมผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าลอยแตะจมูก "คุณจำสมการคลื่นความถี่ของสนามควอนตัมที่เราเคยถกเถียงกันเมื่อสัปดาห์ก่อนได้ไหมครับ? วิญญาณก็คือข้อมูลพลังงานรูปแบบหนึ่ง เมื่อข้อมูลนั้นถูกกระชากออกจากฮาร์ดแวร์ซึ่งก็คือร่างกายมนุษย์อย่างกะทันหัน อุณหภูมิรอบตัวจึงร่วงลงเพราะพลังงานความร้อนถูกใช้ไปในการแปลงสภาพสถานะ (State Transition)" รวินท์ขมวดคิ้วแน่น สมองส่วนเหตุผลต่อต้านทฤษฎีนั้นทันที "เหลวไหล! วิญญาณเป็นแค่ความเชื่อทางศาสนาและวัฒนธรรม มันไม่มีตัวตนทางกายภาพที่จะมาดึงพลังงานอะไรได้ขนาดนั้น นี่คือฆาตกรรม! คนร้ายต้องใช้เครื่องมือบางอย่างที่พวกเรายังไม่ค้นพบ..." "คุณกำลังยึดติดกับกรอบความคิดที่ว่า 'สิ่งที่มองไม่เห็นคือสิ่งไม่มีจริง' เกินไปแล้วนะครับรวินท์" ธาวินขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังจนรวินท์ต้องเงียบเสียงลง แววตาของร่างทรงหนุ่มเปลี่ยนเป็นความจริงจังและเคร่งขรึมอย่างที่หาดูได้ยาก "ผมไม่ได้บอกว่านี่คือฆาตกรรม เพราะในทางนิติวิทยาศาสตร์ คุณอาจจะหาลายนิ้วมือหรือดีเอ็นเอไม่พบเลย... เพราะนี่ไม่ใช่ฆาตกรรม" ธาวินหันกลับไปมองศพบนเตียง ชั่วขณะนั้น แสงไฟนีออนเหนือศีรษะกระพริบถี่รัวจนเกิดเสียงฮัมต่ำๆ ในลำคอ บรรยากาศภายในห้องแคบๆ กลับเย็นเยียบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ **"แต่นี่คือการสูบวิญญาณ... และคนที่ทำกำลังยืนมองเราอยู่จากมิติที่พวกเรามองไม่เห็นครับ"** ทันทีที่สิ้นคำพูดของธาวิน หน้าจอแท็บเล็ตในมือของรวินท์ก็เกิดอาการรวนอย่างหนัก ตัวอักษรบนหน้าจอกระพริบสลับไปมาราวกับมีไวรัสโจมตี ก่อนที่หน้าจอทั้งหมดจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิท ทว่าในความมืดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังวิ่งกรูเข้ามาทางบันไดหนีไฟด้านนอกห้อง พร้อมกับเสียงตะโกนเอะอะของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ดังขึ้นแทรกความเงียบ "เฮ้ย! ใครอยู่ข้างนอกนั่น! หยุดนะ!" เสียงตะโกนของสารวัตรประจำท้องที่ดูแลคดีดังลั่น ตามด้วยเสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวหนึ่งนัดจนกระจกหน้าต่างห้องสั่นสะเทือน รวินท์และธาวินหันขวับไปมองที่ประตูห้องพร้อมกันด้วยความตกใจ ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทางเดินแคบๆ กลับไม่ใช่ตำรวจหนุ่มที่ควรจะยืนรักษาความปลอดภัย แต่เป็นเงาร่างสูงใหญ่ในชุดฮู้ดสีดำที่ก้าวทะลุกำแพงปูนเข้ามาในห้องต่อต่อหน้าต่อตา โดยมีละอองแสงสีฟ้าครามลอยฟุ้งกระจายอยู่รอบตัวร่างนั้นราวกับฝุ่นผงแห่งความตาย! [CLIFFHANGER HOOK]: เงาดำปริศนาหันมาสบตากับรวินท์ผ่านฮู้ดสีดำ พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าไร้โครงสร้าง ก่อนที่มันจะยกมือขึ้นทำสัญลักษณ์ประหลาด และกระซิบชื่อของรวินท์ออกมาด้วยเสียงก้องกังวานในหัวราวกับรู้จักเขามานานนับชาติ... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาระหว่างวิทยาศาสตร์กับไสยเวทไปพร้อมกันนะครับ