ศพที่ไม่มีความร้อน

เทอร์โมมิเตอร์อินฟราเรดในมือของรวินท์ส่งเสียงเตือนเบาหวิว ตัวเลขสีแดงสดบนหน้าจอดิจิทัลไม่ได้กำลังลดลงสู่ระดับปกติของห้องพักในอุณหภูมิห้อง แต่มันดิ่งทะลุจุดเยือกแข็งลงไปหยุดนิ่งอยู่ที่ลบสิบสององศาเซลเซียส กลิ่นหอมหวานเอียนของดอกราตรีสวรรค์ลอยอวลปะปนกับกลิ่นคาวสนิมเหล็ก ทั้งที่ห้องชุดหรูใจกลางกรุงเทพฯ แห่งนี้ไม่มีแจกันดอกไม้แม้แต่ดอกเดียว ปลายรองเท้าหนังขัดเงาของเขาย่ำลงบนพื้นลามิเนตที่เริ่มมีเกล็ดน้ำค้างบางเบาเกาะพราว รวินท์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมปิดทึบ ไร้ร่องรอยการงัดแงะ ไร้ช่องลมแอร์ขนาดใหญ่ และที่สำคัญที่สุด... ระบบปรับอากาศส่วนกลางถูกตัดกระแสไฟไปตั้งแต่สามวันก่อน ตามบันทึกการซ่อมบำรุงของคอนโดมิเนียม แต่ใจกลางห้องนั้น... ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสากลกำลังนั่งพับเพียบอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ศีรษะฟุบลงแนบกับแผ่นกระจกใส ไร้ซึ่งลมหายใจ "อุณหภูมิภายนอกสามสิบสี่องศา แต่ภายในรัศมีสามเมตรจากตัวศพกลับมีค่าความร้อนติดลบ... น่าสนใจดีนี่ครับคุณรวินท์" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นจากมุมมืดใกล้ระเบียง ธาวินยืนกอดอกพิงผนัง ในมือถือแผ่นยันต์กระดาษสีเหลืองหมึกจีนที่ตอนนี้ขอบกระดาษเริ่มไหม้เกรียมเป็นสีดำ ทั้งที่ไม่มีเปลวไฟ ร่างทรงหนุ่มปรายตามองศพสลับกับหน้าจอแท็บเล็ตในมือซึ่งรันโค้ดสมการควอนตัมยุ่งเหยิง รวินท์ไม่ตอบคำดึงดันของสหายร่วมงาน เขาเลือกที่จะเดินเข้าไปใกล้ร่างนั้น ปลายนิ้วสวมถุงมือยางยื่นออกไปสัมผัสผิวแก้มของคนตาย ความเย็นเยียบระดับไนโตรเจนเหลวพุ่งทะลุถุงมือเข้ามาจนชาดิ่ง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของนักสืบหนุ่มกระตุกวาบ ดวงตาของศพที่ควรจะปิดสนิทตามปรกติของคนตาย กลับเบิกโพรงกว้าง รูม่านตาขยายค้าง และที่น่ากลัวที่สุดคือ... ผิวหนังบริเวณลำคอมีรอยนิ้วมือสีดำประทับไว้ราวกับถูกเหล็กร้อนจี้ แต่แปลกประหลาดเหลือเกินที่รอยแผลนั้นกลับปล่อยไอเย็นยะเยือกออกมาแทนที่จะเป็นไอความร้อน "วิญญาณไม่ได้หลุดออกไปไหนหรอกครับ" ธาวินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ พร้อมกับสะบัดยันต์ในมือเบาๆ กระดาษแผ่นนั้นร่วงลงสู่พื้นและสลายกลายเป็นผุยผงสีเทา "มันถูกบีบอัด... ถูกฟรีซให้อยู่ในสภาวะสถานะซ้อนทับ (Superposition) ทางวิญญาณ พลังงานความแค้นระดับนี้ไม่ได้เกิดจากมนุษย์ปุถุชน แต่มันคือร่องรอยของ 'อาคมสายดิ่งมรณะ' ที่สูญหายไปเมื่อสิบปีก่อน" รวินท์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ใบหน้าคมคายฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง เขาไม่เชื่อเรื่องไสยศาสตร์งมงาย แต่ทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ฟิสิกส์เชิงอนุภาคที่ธาวินยกมาอธิบายเมื่อครู่ กลับสอดคล้องกับหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ตรงหน้าที่เขาถืออยู่พอดิบพอดี ศพที่ไม่มีความร้อน... ร่องรอยการตายที่ท้าทายทุกกฎเกณฑ์ทางธรรมชาติ ก่อนที่รวินท์จะทันได้เปิดปากวิเคราะห์สมมติฐานข้อถัดไป หน้าจอสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็สั่นสะเทือนขึ้นมาพร้อมกันถึงสามครั้ง เสียงแจ้งเตือนข้อความอัตโนมัติจากระบบฐานข้อมูลคลับลับของตำรวจนครบาลเด้งขึ้นมาขัดจังหวะ รวินท์หยิบมันขึ้นมามอง แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนนัยน์ตาที่หรี่แคบลงเมื่ออ่านข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงมาจากสารวัตรผู้รับผิดชอบคดี *[แจ้งเตือนด่วน: ตรวจสอบกล้องวงจรปิดชั้น 14 ไม่พบร่องรอยการเข้า-ออกของเหยื่อและผู้ต้องสงสัย แต่ในเวลาเดียวกัน... ระบบตรวจจับความร้อนทั่วทั้งตึกกลับบันทึกภาพ 'เงาปริศนา' กำลังเดินขึ้นลิฟต์มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องนี้... ในเวลาเที่ยงคืนตรงของเมื่อวานนี้ ซึ่งเป็นเวลาที่คุณหมอชันสูตรยืนยันว่า... เหยื่อเสียชีวิตไปแล้วกว่าแปดชั่วโมงก่อนหน้านั้น]* รวินท์ชะงักค้าง สัญชาตญาณนักสืบกรีดร้องเตือนภัยในวินาทีที่บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงอีกสิบองศาอย่างไร้สาเหตุ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นแผ่วเบาจากฝั่งระเบียงห้อง ทั้งที่นี่คือชั้นสิบสี่ และด้านนอกไม่มีระเบียงเชื่อมต่อกับห้องอื่นเลยแม้แต่น้อย! ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ --- เข็มทิศมองวิญญาณ ---