การลอบสังหาร

“หากท่านยังไม่ลดดาบลงในจังหวะที่ข้าหายใจเข้า ข้าเกรงว่าเลือดของท่านจะแปดเปื้อนผืนพรมราคาแพงของฝ่าบาทไปเสียเปล่าๆ นะเจ้าคะ” เสียงของข้าเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่กรีดลึกลงไปในโสตประสาทของมือสังหารที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านไหมพรมในห้องทรงอักษรแห่งนี้ ข้าไม่ได้หันไปมองมัน แต่กลับจิบชาอุ่นที่เริ่มเย็นชืดอย่างใจเย็น สายตาจับจ้องเพียงบันทึกรายจ่ายแผ่นดินที่ข้าเพิ่งจะตรวจสอบเสร็จ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วตำหนัก ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบขาดใจ เยี่ยนซีผู้นี้ไม่ใช่สตรีในหอคอยงาช้างที่รอคอยการปกป้อง ข้าล่วงรู้มานานแล้วว่าใต้เงาของบัลลังก์ที่เฟยหลงนั่งอยู่นั้น มีหนอนบ่อนไส้ที่อัครมหาเสนาบดีหยางส่งเข้ามา แต่ไม่คิดว่ามันจะกล้าลงมือในเขตพระราชฐานชั้นในเช่นนี้ *พรึ่บ!* ประกายเหล็กเย็นเยียบพุ่งผ่านอากาศมายังลำคอของข้าโดยปราศจากเสียงเตือน ข้าเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก ร่างของข้าหมุนตัวหลบไปอีกด้านอย่างสง่างาม ดาบยาวของมันฟาดฟันลงบนโต๊ะไม้จันทน์จนเกิดรอยแยก “คนของหยางเฟิ่งงั้นหรือ? ฝีมือต่ำช้ากว่าที่ข้าคิดไว้นะคะ” ข้าแสยะยิ้มที่มุมปาก ในมือของข้าไม่มีอาวุธ มีเพียงพัดจีบที่เพิ่งได้รับมาจากฮ่องเต้เมื่อเช้า ข้าอาศัยความชำนาญในการเคลื่อนที่พุ่งเข้าไปประชิดตัวมัน ก่อนจะใช้โครงพัดที่แข็งแกร่งกระแทกเข้าที่จุดตายบนต้นคอของมันจนทรุดลง ทว่า... นั่นเป็นเพียงกลลวง! มือสังหารอีกสองคนพุ่งทะลุผนังไม้เข้ามาจากด้านหลัง ข้าคว้าเชิงเทียนทองเหลืองขึ้นรับคมดาบจนเกิดประกายไฟสว่างวาบ แรงปะทะทำให้ข้าถอยกรูดไปชนกับชั้นวางตำรา ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วแผ่นหลังจากการถูกกระแทก แต่ข้าไม่มีเวลาให้ความเจ็บปวดมาครอบงำ หัวใจของข้าเต้นรัวดั่งกลองรบ ข้าต้องรอด... เพื่อเฟยหลง เพื่อแผนการที่จะดึงอำนาจกลับคืนมา! “เป้าหมายคือข้า ไม่ใช่ฮ่องเต้สินะ?” ข้าเอ่ยถามขณะปัดป้องคมดาบที่หมายจะปลิดชีพ ดวงตาของข้ากวาดมองทางหนีทีไล่ ข้าสังเกตเห็นรอยเปื้อนสีดำบนดาบของพวกมัน—ยาพิษชนิดร้ายแรงที่ไม่มีทางรักษา การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ข้าใช้ทุกสิ่งรอบตัวเป็นอาวุธ หมึกจากแท่นเขียนกระจายตัวเป็นสีนิลลวงตาคนร้าย ข้าอาศัยจังหวะที่พวกมันชะงัก พุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างชั้นสอง ร่างของข้าร่วงหล่นลงสู่สวนหินด้านล่าง ความเจ็บปวดจากการกระแทกพื้นรุนแรงจนข้าแทบสำลักเลือด แต่ข้าไม่หยุดวิ่ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของพวกมันไล่ตามมาติดๆ ข้าวิ่งลัดเลาะไปตามทางเดินลับที่เฟยหลงเคยบอกกล่าว ข้าหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เหงื่อเม็ดโตไหลซึมผ่านใบหน้า ข้าล้มลงที่มุมมืดหลังก้อนหินใหญ่ในอุทยานหลวง ข้าหยิบมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในรองเท้าออกมา มือที่สั่นเทาพยายามบังคับให้คงที่ที่สุด ในความมืดสลัว สายตาของข้าเห็นเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของพุ่มไม้ดาริกา ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้ข้าอย่างมั่นคง กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาที่ข้าคุ้นเคยนักหนาทำเอาข้าต้องกลั้นหายใจ “เยี่ยนซี... เจ้ามาทำอะไรที่นี่ในเวลาเช่นนี้?” เสียงนั้น... เสียงของฮ่องเต้เฟยหลง ทว่าในยามที่เขาก้าวเข้ามาในแสงจันทร์ สิ่งที่ข้าเห็นไม่ใช่ความห่วงใยในแววตา แต่กลับเป็นความเรียบเฉยดุจน้ำแข็งที่ข้าไม่เคยสัมผัสมาก่อน และที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือ... ในมือของเขาไม่ได้ถือดาบ แต่กลับถือตราประทับสีทองที่เป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่มือสังหารเมื่อครู่ทิ้งไว้! เขาก้มลงมองข้าที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ก่อนจะยื่นมือมาข้างหน้า ใบหน้าหล่อเหลานั้นโน้มต่ำลงมาจนข้ารู้สึกถึงลมหายใจที่เย็นเยียบ “เจ้าก้าวล่วงแผนการของข้ามากเกินไปแล้วนะ เยี่ยนซี” ข้าเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจยิ่งกว่ายาพิษบนดาบเล่มนั้น นี่ข้า... ตกหลุมพรางของผู้ที่ข้ารักสุดหัวใจมาโดยตลอดอย่างนั้นหรือ? ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามเรื่องราวที่แสนบีบคั้นของเยี่ยนซีนะคะ แล้วพบกันในตอนหน้าค่ะ