ก่อนพายุใหญ่

โลหิตสีชาดรินไหลอาบฝ่ามือข้าที่สั่นเทา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วตำหนักลับที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่ขาดห้วงของบุรุษตรงหน้า “เหตุใด... ท่านจึงยอมแลกด้วยชีวิตเพียงเพื่อพิสูจน์ความจงรักภักดีที่ไม่มีใครมองเห็น” ข้าเค้นเสียงถาม ทั้งที่รู้ดีว่าคำตอบนั้นคือคำสาปแช่งที่พรากเขาไปจากอ้อมกอดของข้าตลอดกาล แม่ทัพหลินกระอักเลือดออกมาคำโต แววตาคมกริบที่เคยเป็นดั่งโล่กำบังให้ข้าในยามศึก บัดนี้กลับเลือนรางดั่งแสงเทียนใกล้ดับ เขาคว้าข้อมือข้าไว้แน่น แรงบีบนั้นแฝงไปด้วยความเจ็บปวดและปริศนา “เยี่ยนซี... อย่าได้เชื่อสิ่งที่เจ้าเห็นด้วยตา... จงฟังเสียงหัวใจที่เต้นอยู่ใต้เบื้องลึกของหมากกระดานนี้... ฮ่องเต้ไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าคิด และข้า... ก็ไม่ใช่ผู้ทรยศ” ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงกับพื้นหินเย็นเยียบ ทิ้งให้ข้ายืนเคว้งคว้างท่ามกลางความมืดมิดของโชคชะตา นี่คือกับดัก! ข้าตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้น อัครมหาเสนาบดีหยางไม่ได้ต้องการเพียงชีวิตของแม่ทัพผู้จงรักภักดี แต่เขากำลังทำให้ข้ากลายเป็นฆาตกรในสายตาของฝ่าบาท! ประตูกลหนักอึ้งถูกผลักออกอย่างแรง แสงคบเพลิงสาดส่องเข้ามาจับใบหน้าข้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของชายคนรัก “หึ... ข้าคิดไว้ไม่ผิดจริงๆ ว่าเจ้าคือสายลับที่ถูกส่งมาทำลายบัลลังก์จากภายใน” สุ้มเสียงเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกของฮ่องเต้เฟยหลงดังขึ้นจากเงามืด เขาเดินก้าวเข้ามาในห้องด้วยอาภรณ์มังกรสีนิล สายตาที่เคยอ่อนโยนและมีให้ข้าเพียงผู้เดียว บัดนี้กลับเหลือเพียงความเหยียดหยามและเย็นชา ข้าพยายามก้าวถอยหลัง แต่ขาของข้ากลับหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวน “ฝ่าบาท... หม่อมฉันไม่ได้ทำ... ท่านต้องฟังหม่อมฉันก่อน!” “ฟังงั้นหรือ?” เฟยหลงแค่นหัวเราะ เหยียดยิ้มที่ทำให้ใจข้าสั่นสะท้าน “ข้าฟังคำลวงของเจ้ามานานเกินไปแล้ว หลิวเยี่ยนซี ในเมื่อเจ้าปรารถนาจะสังหารแม่ทัพคู่ใจของข้าเพื่อปูทางให้ตระกูลหลิวที่ล่มสลายกลับมาผงาด... เช่นนั้น ข้าจะสนองให้เจ้าในฐานะนักโทษกบฏ!” เขาปัดมือเพียงครั้งเดียว เหล่าองครักษ์นับสิบกรูเข้ามาล้อมรอบข้า ดาบนับสิบเล่มจ่อเข้าที่ลำคอระหง ข้าไม่ได้สู้กลับ ไม่ใช่เพราะข้ากลัวตาย แต่เพราะแววตาของเฟยหลงที่สั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อมองไปที่ร่างของแม่ทัพหลิน มันคือความลังเล... หรือความเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียขุนนางที่จงรักภักดีที่สุดไปกันแน่? ความอึดอัดดั่งพายุที่กำลังก่อตัวอบอวลไปทั่วห้อง ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นแผนการที่แยบยลของอัครมหาเสนาบดีหยางที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง แต่สิ่งที่ข้าสงสัยมากกว่านั้นคือ... ทำไมเฟยหลงถึงยอมแสดงละครบทนี้อย่างสมบูรณ์แบบ? “คุมตัวนางไปไว้ที่คุกหลวง ห้ามใครเข้าพบโดยไม่ได้รับอนุญาต หากขัดขืน... ให้ตัดมือทิ้งเสีย” เฟยหลงสั่งการด้วยเสียงเรียบเฉย ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองข้าเป็นครั้งที่สอง ข้าถูกลากตัวออกไปท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาดั่งห่าธนู ในความเงียบงันของคุกหลวงที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและความตาย ข้าหยิบเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่แม่ทัพหลินยัดใส่มือข้าในวินาทีสุดท้ายขึ้นมาดู ลายมือที่คุ้นเคยปรากฏอยู่บนนั้นไม่ใช่ลายมือของเขา... แต่เป็นลายมือของบิดาข้าที่ควรจะตายไปนานแล้ว ‘จันทร์ดับคือเวลาที่มังกรจะเผยเขี้ยวเล็บ อย่าไว้ใจผู้ใด แม้แต่เงาของเจ้าเอง’ หัวใจข้ากระตุกวูบ พายุใหญ่ที่ทุกคนเกรงกลัวอาจไม่ใช่การกบฏของอัครมหาเสนาบดีหยาง แต่มันคือการหักหลังครั้งยิ่งใหญ่ภายในรั้ววังหลวงที่ข้าเพิ่งจะเริ่มมองเห็นร่องรอย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนผู้หนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าห้องขัง ข้าเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวังว่าจะเป็นเฟยหลง แต่ทว่า... บุคคลที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังลูกกรงเหล็กกลับเป็นหญิงสาวในชุดอาภรณ์สีแดงสด ใบหน้าที่งดงามดั่งปีศาจจำแลงที่ข้าจำได้แม่นยำว่าเป็นคนสนิทของอัครมหาเสนาบดีหยาง “เจ้าคงคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอยู่สินะ หลิวเยี่ยนซี?” นางแสยะยิ้มพลางโยนกุญแจมือมาที่เท้าข้า “เจ้าเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่ง... ที่นี่ไม่ใช่สนามรบของเจ้าและฮ่องเต้ แต่มันคือลานประหารที่พวกเราจัดไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ และรู้ไหมว่าใครเป็นคนเซ็นคำสั่งประหารคนแรก?” นางโน้มตัวเข้ามาใกล้จนลมหายใจเย็นเฉียบปะทะใบหน้าข้า “ฮ่องเต้เฟยหลงยังไงล่ะ เขาเป็นคนขอร้องท่านเสนาบดีให้รีบจบชีวิตเจ้า ก่อนที่ความลับที่ว่า ‘เจ้าคือสายเลือดกษัตริย์ที่แท้จริง’ จะถูกเปิดเผยออกมา!” ความจริงที่เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจทำให้ข้าชาไปทั้งร่าง หากข้าคือสายเลือดกษัตริย์... แล้วเขาคือใคร? และการที่เขาพยายามฆ่าข้า... ก็เพราะเขากลัวบัลลังก์จะสั่นคลอนอย่างนั้นหรือ? ข้ากัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความรักที่เคยมีแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นที่สุมอยู่ในอก ข้าจะไม่มีวันตายในคุกนรกแห่งนี้เป็นอันขาด ในเมื่อพายุใหญ่กำลังจะพัดถล่ม ข้าจะเป็นคนกางปีกหงส์นี้ลากทุกคนลงสู่นรกไปพร้อมกับข้าเอง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านมรสุมชีวิตไปกับเยี่ยนซีนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ท่านวางไม่ลงยิ่งกว่าเดิมค่ะ