ฟื้นคืนความหวัง

"หากเจ้ายังไม่ยอมลืมตาขึ้นมาดูผลงานที่ข้าสร้างไว้ ข้าจะเผาตำหนักหย่งเหอแห่งนี้ให้วอดวายไปพร้อมกับคำสัญญาของเราเสียเดี๋ยวนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครือด้วยความอัดอั้นดังขึ้นชิดข้างหู พร้อมกับความรู้สึกอุ่นวาบจากหยาดน้ำใสที่หยดลงบนหลังมือที่ไร้เรี่ยวแรง หลิวเยี่ยนซีรู้สึกเหมือนร่างกายถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวนนับพันชั่ง ความมืดมิดที่โอบล้อมมาเนิ่นนานเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นกำยานจันทน์หอมที่คุ้นเคย กลิ่นที่นางรู้ดีว่าเป็นของฮ่องเต้เฟยหลง "ฝ่าบาท..." นางเค้นเสียงที่แห้งผากออกจากลำคอ แม้จะรู้สึกเหมือนถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่าง แต่ความกังวลต่อสถานการณ์บ้านเมืองกลับรุนแรงยิ่งกว่า เฟยหลงชะงักไป ดวงตาที่เคยคมปลาบดุจพญาอินทรีบัดนี้มีเพียงร่องรอยของความอ่อนล้าและขอบตาที่แดงก่ำ เขาประคองร่างนางขึ้นจากเตียงอย่างทะนุถนอมราวกับนางเป็นเครื่องแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ "เยี่ยนซี... เจ้ากลับมาแล้วจริงๆ" เขาไม่สนใจกฎเกณฑ์หรือความสง่างามของโอรสสวรรค์อีกต่อไป สองแขนรวบร่างนางเข้ามากอดแน่นราวกับจะหลอมรวมนางให้เป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจ นางกวาดสายตามองไปรอบห้อง บรรยากาศเงียบเชียบผิดปกติไม่มีเสียงฝีเท้าของนางกำนัล หรือเสียงถกเถียงเรื่องราชการที่เคยได้ยินเป็นกิจวัตร นางขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอ่ยถามด้วยเสียงที่เริ่มคงความเยือกเย็น "อัครมหาเสนาบดีหยางเล่า? และเหล่าแม่ทัพที่วางแผนก่อกบฏ... พวกเขาอยู่ที่ใด" เฟยหลงคลายอ้อมกอดออกช้าๆ รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากของเขามิใช่ความรื่นเริง แต่เป็นความสะใจที่ซ่อนเร้นความเด็ดขาด "หยางฉีถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินที่มืดมิดที่สุดที่เขาเคยสร้างขึ้นเพื่อผู้อื่น ข้าไม่ต้องใช้กำลังทหารแม้แต่นายเดียว เพียงแค่เอกสารลับที่เจ้าทิ้งไว้ก่อนจะหมดสติไป... ก็เพียงพอแล้วที่จะลากคอเขาและพรรคพวกออกมาประจานต่อหน้าเหล่าขุนนาง" เยี่ยนซีหลับตาลงนิ่งงัน พลังงานในร่างกายเริ่มกลับมาหมุนเวียน นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของแผ่นดินที่เริ่มสงบลง ฮ่องเต้เฟยหลงได้กอบกู้บัลลังก์คืนมาด้วยสติปัญญาที่นางช่วยขัดเกลา แต่นางรู้ดีว่าในเกมการเมืองที่คาวเลือดเช่นนี้ ทุกอย่างย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย "ท่านไม่ได้ฆ่าเขาในทันที" นางพูดขึ้นเป็นประโยคบอกเล่า "ท่านต้องการให้เขารับรู้ถึงความพ่ายแพ้ในทุกย่างก้าว" "เขาพรากเจ้าไปจากข้าเกือบเดือน" เฟยหลงกุมมือนางไว้แน่น ความเย็นเยียบในแววตาของเขาบ่งบอกถึงความแค้นที่ฝังลึก "คนแบบนั้น การตายคือการปลดปล่อย แต่การมีชีวิตอยู่เพื่อเห็นอาณาจักรที่เขาวางแผนยึดครองกลับมาเจริญรุ่งเรืองภายใต้การปกครองของข้า... นั่นคือบทลงโทษที่สาสมที่สุด" ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขช่างดูเปราะบางนัก เมื่อนางมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเหล่าชาวบ้านที่เริ่มออกมาใช้ชีวิตตามปกติ เสียงเพลงจากตลาดล่างดังแว่วมาตามลม แผ่นดินที่เคยสั่นคลอนบัดนี้กลับมามั่นคงดุจภูผา แต่ลึกๆ ในใจของเยี่ยนซียังคงมีสังหรณ์บางอย่างที่ไม่อาจสลัดทิ้ง "ฝ่าบาท เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่า... การจบสิ้นของหยางฉี มิใช่จุดสิ้นสุดของเรื่องราวทั้งหมด" เฟยหลงนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาลุกขึ้นยืนเดินไปที่โต๊ะทรงงาน หยิบม้วนคัมภีร์ที่ปิดผนึกด้วยตราประทับสีดำสนิทซึ่งนางไม่เคยเห็นมาก่อนวางลงตรงหน้า "เจ้าพูดถูก เยี่ยนซี" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "ข้าพบสิ่งนี้ในห้องลับของหยางฉี มันไม่ใช่แผนการยึดบัลลังก์... แต่มันคือรายชื่อของคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่เบื้องหลังเขามาตลอด พวกเขาไม่ใช่ขุนนาง และไม่ใช่กบฏในแผ่นดินนี้" มือของนางสั่นเล็กน้อยขณะเอื้อมไปแตะม้วนคัมภีร์นั้น ความเย็นจากเนื้อกระดาษแผ่ซ่านเข้าสู่ปลายนิ้ว ทันใดนั้น เสียงประตูห้องโถงใหญ่ก็ถูกผลักออกอย่างแรง โดยไม่มีการขออนุญาตจากองครักษ์ประจำวังหลวง หญิงสาวในชุดสีดำสนิทใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง นางผู้นั้นถือกระบี่ที่อาบไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง และที่สำคัญที่สุด... บนลำคอของนางมีรอยสักรูปจันทร์เสี้ยวที่สลักไว้ด้วยหมึกสีเลือดแบบเดียวกับที่ปรากฏในตราประทับบนโต๊ะ "ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่อัครมหาเสนาบดีหยางติดค้างไว้กับสำนักเงาจันทร์" หญิงแปลกหน้ากล่าวพลางตวัดสายตามองมาที่เยี่ยนซี "และดูเหมือนว่า... สิ่งที่ข้าต้องการ จะรวมถึงชีวิตของพระสนมด้วย" เฟยหลงชักกระบี่ออกจากฝักในพริบตา แต่นางกำนัลที่เคยเฝ้าอยู่หน้าห้องกลับทรุดลงกับพื้นสิ้นใจด้วยเข็มพิษที่ปักอยู่กลางหน้าผาก ความเงียบงันมรณะเข้าปกคลุมทั่วทั้งตำหนัก เยี่ยนซีตระหนักได้ทันทีว่าหายนะครั้งใหม่ไม่ได้มาจากภายนอก แต่มาจากเงื้อมมือของโชคชะตาที่กำลังจะพรากทุกอย่างไปอีกครั้ง หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นและติดตามบทสรุปในตอนสุดท้ายไปด้วยกันนะคะ หลิวเยี่ยนซีจะตั้งใจเขียนตอนจบให้ตราตรึงใจที่สุดค่ะ