ความลับในหอตำรา

กลิ่นอับของกระดาษโบราณและหมึกจีนชั้นดีคละคลุ้งอยู่ในความมืดสลัวของหอตำราหลวงยามวิกาล แสงจากตะเกียงน้ำมันหอมกฤษณาไหววูบตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างแกะสลัก ประหนึ่งดวงจิตของผู้คนในราชสำนักที่กำลังหวาดผวา "พี่หญิง... ข้าไม่ได้มาเพื่อช่วยท่าน แต่ข้ามาเพื่อทวงคืนบัลลังก์ที่ควรจะเป็นของตระกูลเรา!" เสียงกระซิบอันเย็นเยียบของหลิวอวี้ น้องชายแท้ๆ ของนางยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับมีคมมีดกรีดซ้ำลงบนบาดแผลเก่าที่ยังไม่ทันตกสะเก็ด หลิวเยี่ยนซี (Liu Yianxi) ยืนนิ่งอยู่หน้าชั้นตำราไม้จันทน์หอม มือเรียวที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดแผ่ซ่าน แต่ไม่เท่าความริษยาและทะเยอทะยานที่นางเพิ่งได้เห็นในแววตาของน้องชาย สายเลือดเดียวกันกำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่อัครมหาเสนาบดีหยางขุดล่อไว้ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาอาลัยอาวรณ์ เยี่ยนซีสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กลิ่นอายความเยือกเย็นอันเป็นเกราะคุ้มกายถูกสวมกลับคืนมา นางกวาดสายตาคมปลาบไปยังเป้าหมายหลักของการลอบเข้ามาในคืนนี้—หีบเหล็กโบราณที่ซ่อนอยู่หลังตำราประวัติศาสตร์ราชวงศ์หยวน หีบใบนี้... คือหัวใจของแผนการทั้งหมด นางหยิบกิ่งสำริดชิ้นเล็กที่ถอดมาจากปิ่นปักผม ไขกลไกที่ซับซ้อนได้อย่างแม่นยำ *คลิก* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เยี่ยนซีเปิดฝาหีบออก เผยให้เห็นม้วนกระดาษสาเคลือบไขผึ้งนับสิบฉบับ แสงจากตะเกียงส่องกระทบตราประทับสีชาดที่คุ้นตา ตราประทับพยัคฆ์คำรามของกองทัพพิทักษ์เมืองหลวง... และลายมืออันเป็นเอกลักษณ์ของอัครมหาเสนาบดีหยาง เยี่ยนซีกางม้วนกระดาษฉบับแรกออกอ่าน นัยน์ตาดำขลับหรี่ลงทีละน้อย ความหนาวเหน็บไม่ได้มาจากลมค่ำ แต่มาจากแผนการอันเหี้ยมเกรียมที่ถูกจารCลงบนแผ่นกระดาษเหล่านี้ ในเอกสารระบุชัดเจนถึงกำหนดการเคลื่อนพลของกองกำลังทหารรับจ้างจากแดนเหนือ ภายในคืนวันเพ็ญเดือนสิบสอง—ซึ่งตรงกับงานฉลองพระชนมายุของฮ่องเต้เฟยหลง (Fei Long)—เสนาบดีหยางมิได้เพียงต้องการแค่ควบคุมอำนาจเบื้องหลังบัลลังก์อีกต่อไป แต่เป้าหมายคือการปลงพระชนม์และสถาปนาตนเองขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินสูงสุด ก่อนจะก้าวขึ้นสู่บัลลังก์มังกรอย่างสมบูรณ์แบบ *ช่างยโสตายนկ...* เยี่ยนซีกัดริมฝีปากจนห่อเลือด นางรู้ดีว่าฮ่องเต้เฟยหลงทรงโดดเดี่ยวเพียงใดในวังวนแห่งอำนาจนี้ รอบตัวพระองค์มีแต่ขุนนางกังฉินที่คอยจ้องจะแทงข้างหลัง แม้แต่ตระกูลหลิวของนางก็ยังถูกลากเข้าไปเป็นเครื่องมือในเกมการเมืองสกปรกนี้ หากนางเก็บหลักฐานนี้ไว้เพียงลำพัง หรือนำมันไปยื่นให้ขุนนางฝ่ายกลาง คงมีแต่จะนำภัยมาสู่ตัวและทำให้หลักฐานถูกทำลาย "เจ้ากำลังหาอะไรอยู่หรือ... เยี่ยนซี" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นตำรา ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเข้มก้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟวับแวมเผยให้เห็นพระพักตร์คมคายที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่พระเนตรกลับเปล่งประกายคมกริบดั่งพญามังกรยามล่าเหยื่อ ฮ่องเต้เฟยหลง! เยี่ยนซีสะดุ้งเล็กน้อย นางรีบซ่อนม้วนกระดาษไว้ด้านหลังตามสัญชาตญาณ ก่อนจะย่อกายลงถวายพระพรอย่างรวดเร็ว "ฝ่าบาท... เหตุใดพระองค์จึงเสด็จมาที่นี่ในยามวิกาลเพคะ ที่นี่อันตรายเกินไป" เสียงของนางราบเรียบ พยายามปกปิดความตื่นตระหนก เฟยหลงไม่ตอบคำถาม พระองค์สาวพระบาทเข้ามาใกล้ทีละก้าว กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นจันทร์หอมจางๆ ลอยปะทะนาสิก พระหัตถ์หนายื่นออกไปแตะปลายคางมนของนางอย่างแผ่วเบa บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบพระเนตร "อันตรายงั้นหรือ?" มุมพระโอษฐ์หยักยิ้มเยาะหยัน "ในราชสำนักนี้ มีที่ใดบ้างที่ไม่ใช่อันตรายสำหรับเรา? เจ้าลอบเข้าหอตำราหลวงกลางดึก... เจ้าก็รู้ดีไม่ใช่หรือว่าที่นี่มีบางสิ่งที่ตระกูลหยางต้องการซ่อนไว้จากสายตาเรา" เยี่ยนซีเม้มปากแน่น นางรู้ว่าไม่อาจปิดบังชายผู้ฉลาดเป็นกรดผู้นี้ได้อีกต่อไป นางจึงตัดสินใจตัดสินใจเด็ดขาด ดึงม้วนกระดาษหลักฐานชิ้นสำคัญออกมาจากด้านหลัง แล้วคุกเข่าลงยื่นถวายสองมือ "หม่อมฉันสมควรตายที่บังอาจล่วงเกิน... แต่หลักฐานชิ้นนี้ จะทำให้พระองค์ทรงตระหนักว่า ภัยที่แท้จริงไม่ได้อยู่แค่ภายนอกกำแพงวังเพคะ" เฟยหลงรับม้วนกระดาษมาคลี่ออกอ่าน สายพระเนตรที่ทอดมองตัวอักษรแต่ละบรรทัดค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยว เส้นพระโลหิตที่ขมับปูดโปน พระหัตถ์ที่ถือม้วนกระดาษสั่นเทาเล็กน้อยด้วยแรงโทสะ "หยางเทียน1... เจ้าสุนัขรับใช้ที่บังอาจคิดการใหญ่ถึงเพียงนี้!" พระองค์ตรัสลอดไรพระโอษฐ์ น้ำเสียงเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ยากจะระงับ ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าฝีรองเท้าหนังจำนวนมากและเสียงโลหะกระทบกันก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากเบื้องล่างของหอตำรา—เสียงฝีเท้าที่มุ่งตรงมายังชั้นบนสุดที่พวกเขายืนอยู่! *ตึง! ตึง! ตึง!* "ใต้เท้าหยางมีคำสั่ง! ค้นทุกซอกทุกมุมของหอตำราหลวง ผู้ใดขัดขวาง... ฆ่าไม่เว้น!" เสียงตะโกนก้องขององครักษ์เสื้อแพรดังทะลุกำแพงเข้ามา เฟยหลงหันขวับมาสบตาเยี่ยนซีทันที ในแววตาของฮ่องเต้หนุ่มฉายแววเด็ดเดี่ยวปนความห่วงใยที่ยากจะเห็น "ทางหนีถูกปิดตายแล้ว..." เฟยหลงตรัสเสียงต่ำ พร้อมกับชักกระบี่ประจำพระองค์ออกจากฝัก ประกายคมกลาบสะท้อนแสงไฟวับวาว "เจ้ากล้าพอที่จะเดิมพันชีวิตเคียงข้างมังกรผู้ตกอับตัวนี้... ไปพร้อมกับเราหรือไม่, หลิวเยี่ยนซี?" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเดิมพันไปกับเกมการเมืองอันเชือดเฉือดนี้ด้วยกันค่ะ - หลิวเยี่ยนซี