หมากกระดานแรก

"อย่ามอง!" เสียงคำรามต่ำในลำคอของเฟยหลงดังก้องกังวานสั่นประสาท เขาพุ่งตัวเข้าบังร่างของเยี่ยนซีเอาไว้ทันควัน มือหนาคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของหญิงสาว ดึงรั้งให้เธอหันหลังกลับไปเผชิญกับกำแพงตำหนักที่เปรอะเปื้อนด้วยรอยเลือดแทน เยี่ยนซีชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะน้ำเสียงที่สั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนของบุรุษที่ขึ้นชื่อว่า 'โอรสสวรรค์' หัวใจของเขากำลังเต้นแรงจนเธอสัมผัสได้ผ่านแผ่นหลังที่แนบชิด "ฝ่าบาท..." เยี่ยนซีเอ่ยเรียกแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขา "มือสังหารผู้นั้น... เขามีใบหน้าเหมือนกับอดีตฮ่องเต้พระองค์ก่อนใช่หรือไม่?" เฟยหลงไม่ตอบ แววตาของเขาเหม่อลอยดุจคนตกอยู่ในภวังค์แห่งอดีต มือที่กำดาบไว้แน่นจนขึ้นข้อขาวสั่นเทาเล็กน้อย เขาค่อยๆ หันกลับไปมองศพไร้วิญญาณที่นอนทอดร่างอยู่บนพื้นกระเบื้องเคลือบ ใบหน้านั้น... ราวกับแกะออกมาจากภาพวาดในตำหนักบรรทม ไม่มีผิดเพี้ยนแม้กระทั่งรอยไฝที่มุมปาก "มันคือหมากที่เจ้าวางเอาไว้หรือ เยี่ยนซี?" คำถามนั้นเปลี่ยนทิศทางจากความตกตะลึงกลายเป็นความระแวงที่บาดลึก ฮ่องเต้เฟยหลงหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นหรี่ลง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวราวกับจะควานหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ความนิ่งสงบนั้น เยี่ยนซีเลิกคิ้วเล็กน้อย แม้สถานการณ์จะบีบคั้นถึงขีดสุด แต่เธอยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นได้ดั่งผิวน้ำในยามไร้ลม "หม่อมฉันเพิ่งเคยเห็นใบหน้าของคนผู้นี้เป็นครั้งแรกพร้อมกับฝ่าบาท หากหม่อมฉันมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จริง เหตุใดต้องปล่อยให้มือสังหารบุกเข้ามาถึงพระหัตถ์ของฝ่าบาทเพื่อใช้ใบหน้าของบิดาพระองค์มาทำลายสมาธิด้วยเล่า?" "เพราะเจ้าต้องการทดสอบข้า..." เฟยหลงก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดเหลือเพียงหนึ่งคืบ "หรือเพราะเจ้าต้องการให้ข้าสับสนจนเผยจุดอ่อนต่อหน้าเหล่าขุนนางที่คอยจ้องจะกัดกินบัลลังก์นี้" "ถ้าหม่อมฉันต้องการทำลายฝ่าบาท หม่อมฉันคงไม่ช่วยพระองค์รอดพ้นจากคมดาบของตระกูลหยางมาได้หลายต่อหลายครั้ง" เยี่ยนซีเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอไม่มีความลังเล แต่แฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่ฉาบไว้ด้วยความภักดี "การเมืองในวังหลวงเหมือนการเดินหมากบนหน้าผา ก้าวพลาดเพียงก้าวเดียวคือความตาย หม่อมฉันยอมแลกชีวิตเพื่อรักษาบัลลังก์นี้ไว้ ไม่ใช่เพื่อเห็นฝ่าบาททรงหวาดระแวงในตัวผู้ที่ยอมตายแทนพระองค์" ความเงียบเข้าปกคลุมตำหนัก บรรยากาศหนาวเหน็บเสียดกระดูก มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของทั้งคู่ที่สอดประสานกัน เฟยหลงจ้องมองใบหน้าของเยี่ยนซีอยู่นาน ราวกับกำลังประเมินน้ำหนักของคำพูดเหล่านั้น ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่น เขาเอื้อมมือไปคว้าคางของเธอขึ้นมาเบาๆ แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนที่ยากจะอ่านออก "เจ้าฉลาดเกินไป เยี่ยนซี... และความฉลาดของเจ้ามักจะเป็นดาบสองคม" เขากระซิบใกล้ใบหู "หากวันหนึ่ง ข้าพบว่าเจ้าเป็นผู้ชักใยเรื่องทั้งหมดนี้ แม้ข้าจะรักเจ้าเพียงใด ข้าก็ไม่มีทางปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่เพื่อหัวเราะเยาะข้าบนซากปรักหักพังของแผ่นดินนี้" "หม่อมฉันยินดีน้อมรับชะตากรรมนั้น หากฝ่าบาทพิสูจน์ได้ว่าหม่อมฉันทรยศ" เยี่ยนซีตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในใจกลับรู้สึกถึงคลื่นความเย็นที่ไหลผ่าน ทว่า... ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังจะคลี่คลาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์นับสิบก็ดังขึ้นจากหน้าประตูตำหนัก ตามด้วยเสียงกระแทกประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหว "ฝ่าบาท! เกิดเหตุร้ายที่ท้องพระโรง อัครมหาเสนาบดีหยางประกาศภาวะฉุกเฉิน อ้างว่าพระองค์ทรงถูกมือสังหารลอบปลงพระชนม์จนสิ้นพระชนม์ไปแล้ว และกำลังจะนำกองกำลังเข้ายึดตำหนักเพื่อ 'กวาดล้างกบฏ'!" เฟยหลงหันขวับไปทางหน้าประตู ในขณะที่เยี่ยนซีเบิกตากว้างเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่การทดสอบ แต่มันคือแผนการขั้นที่สองที่อัครมหาเสนาบดีหยางวางเอาไว้ตั้งแต่ต้น มือของเฟยหลงกุมด้ามดาบแน่นอีกครั้ง เขาหันมามองเยี่ยนซีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำสั่ง "ถ้าเจ้าอยากพิสูจน์ความจงรักภักดี นี่คือโอกาสสุดท้ายของเจ้า... เยี่ยนซี จงเลือกว่าจะตายในฐานะกบฏที่ฉันพยายามปกป้อง หรือจะลุกขึ้นสู้เคียงข้างข้าเพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของเรา!" ทันใดนั้นเอง ประตูตำหนักก็ถูกพังทลายลง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดเกราะสีเงินวาววับที่คุ้นตา—บุรุษผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'บุตรชายคนรอง' ของตระกูลเยี่ยนซีที่หายสาบสูญไปนานนับสิบปี! เขายืนถือดาบอาบเลือดอยู่ท่ามกลางองครักษ์ของศัตรู พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวซึ่งส่งตรงมายังหญิงสาว "พี่หญิง... ข้าไม่ได้มาเพื่อช่วยท่าน แต่ข้ามาเพื่อทวงคืนบัลลังก์ที่ควรจะเป็นของตระกูลเรา!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในกลเกมอำนาจที่ไม่อาจไว้ใจใครได้... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ