ดาบที่แทงทะลุ

"ฉับ!" ประกายโลหะสีเงินยวงตัดผ่านความมืดมิดของตำหนักจันทราโอภาสราวกับสายฟ้าแลบแปลบปลาบ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอายความตายที่ลอยอบอวลอยู่รอบทิศ บรรยากาศยามวิกาลเช่นนี้ช่างเงียบสงัดราวกับปรกคลุมด้วยอาคมแห่งความตาย ทว่าหัวใจของหลิวเยี่ยนซีกลับเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่กำลังเร่งเร้าจังหวะแห่งหายนะ เบื้องหน้าของนางคือเงาร่างมหึมาของมือสังหารเงาโลหิตนับสิบชีวิตที่ถูกส่งตรงมาจากค่ายกลลับของอัครมหาเสนาบดีหยาง เป้าหมายของพวกมันมีเพียงหนึ่งเดียว... พระโลหิตของโอรสสวรรค์ผู้ทรงประทับอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังของนาง "ฝ่าบาท ถอยไปก้าวหนึ่งเพคะ!" เสียงหวานใสที่เคยเยือกเย็นดั่งธารน้ำแข็งในหุบเขาเซียนบัดนี้เจือไปด้วยความตึงเครียด เยี่ยนซีกำด้ามมีดสั้นในมือแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขาวซีด พลังปราณธาตุเหมันต์ในตันtian (ตันเถียน) ของนางหมุนวนพลุ่งพล่านราวกับพายุหิมะที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่ง ทว่าศึกในครั้งนี้หนักหนาสาหัสเกินกว่าจะประมาท เพราะพิษสลายปราณที่แฝงมากับคมดาบของพวกมันได้กัดกินเส้นชีพจรของนางไปครึ่งหนึ่งแล้ว ฮ่องเต้เฟยหลงทรงก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ ดวงเนตรคมกริบฉายแววเจ็บปวดและห่วงใยเมื่อทอดพระเนตรเห็นหยดโลหิตสีแดงฉานที่ไหลรินลงมาจากมุมโอษฐ์ของสตรีผู้เป็นดั่งดวงใจ "เยี่ยนซี... เจ้าไม่ควรเอาตัวเข้ามารับดาบแทนเรา เจ้าบาดเจ็บหนักอยู่แล้วนะ!" "กระหม่อม... หามิได้เพคะ" เยี่ยนซีแย้มสรุปยิ้มบางเบาที่มุมปาก แม้ใบหน้าจะซีดเผือดไร้สีเลือด แววตาคู่คมกลับทอประกายเด็ดเดี่ยวไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา "ชีวิตของหม่อมฉันอุทิศให้แผ่นดิน และดวงหทัยนี้... ได้มอบให้พระองค์ไปนานแล้ว หากฝ่าบาทต้องทรงหลั่งโลหิต เยี่ยนซีผู้นี้ขอใช้ซากสังขารนี้เป็นโล่กำบังให้พระองค์เป็นคนสุดท้าย!" สิ้นคำประกาศิต ทั่วทั้งร่างของนางก็ระเบิดออร่าสีครามเข้มออกมาจนเกิดเสียงคำรามก้องดั่งพญามังกรคำรามเคล้าเสียงพญาหงส์กรีดกั้นนภา เคล็ดวิชา 'เหมันต์สะท้านนภากาศ' ถูกขับเคลื่อนจนถึงขีดสุด อุณหภูมิภายในตำหนักลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมตามเสาไม้แกะสลัก ความหนาแน่นของพลังปราณกดทับจนมือสังหารทั้งหลายถึงกับใบหน้าถอดสี *รวดเร็ว เกินกว่าจะมองตามทัน!* คมดาบเล่มใหญ่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยจิตสังหารอันรุนแรง เป้าหมายคือจุดตายตรงหน้าอกของฮ่องเต้เฟยหลง แต่ทว่า... ร่างเพรียวบางในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์กลับไวกว่า นางพุ่งทะยานเข้าขวางกั้นราวกับผีเสื้อกลางคืนที่โผบินเข้าหาเปลวเพลิงด้วยความยินดี "ฉึก!" เสียงเนื้อหนังถูกคมดาบแทงทะลุผ่านดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน ดวงตาของฮ่องเต้เฟยหลงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเงาร่างของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจทรุดฮวบลงสู่อ้อมพระกร คมดาบอาบยาพิษเล่มนั้น... ได้ทะลุผ่านแผ่นหลังบอบบางออกทางหน้าอก เสื้อผ้าสีขาวบริสุทธิ์บัดนี้ถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงชาดน่ากลัว โลหิตอุ่นร้อนไหลรินหยดลงบนพื้นหินอ่อนทีละหยด ราวกับกลีบดอกเหมยแดงที่โปรยปรายท่ามกลางฤดูหนาวอันเหน็บหนาว "เยี่ยนซี! ไม่... เจ้าอย่าหลับตานะ!" เสียงทุ้มต่ำของฮ่องเต้สั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเยือกเย็นและอำนาจแห่งความเป็นกษัตริย์มลายหายสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มผู้กำลังจะสูญเสียสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต เยี่ยนซีสำลักโลหิตออกมาคำโต ร่างกายของนางชาดิกจนแทบไร้ความรู้สึก ความเจ็บปวดจากการถูกแทงทะลุนั้นรุนแรงจนจิตวิญญาณแทบหลุดลอย ทว่านางกลับฝืนยกมือขึ้นสัมผัสพระพักตร์อันหล่อเหลาของชายหนุ่มด้วยความอาลัยอาวรณ์ นิ้วมือเรียวยาวเปื้อนเลือดเกลี่ยแก้มของเขาเบาๆ "ฝ่าบาท... ทรง... ทรงปลอดภัย... หม่อมฉันก็... ยินดี..." เสียงของนางขาดห้วง ลมหายใจแผ่วเบาราวกับจะขาดรอยต่อ ความมืดมิดเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ ทว่าก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะปิดลง นางกลับสัมผัสได้ถึงพลังอันคุ้นเคยที่แผ่ซ่านมาจากเบื้องหลัง... พลังปราณมังกรแท้จริงที่ถูกปลดปล่อยอย่างไร้ความยับยั้งชั่งใจ! ฮ่องเต้เฟยหลงทรงค่อยๆ วางร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของนางลงอย่างทะนุถนอมที่สุด ดวงเนตรที่เคยเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ดุจดั่งปีศาจกระหายเลือดที่ตื่นจากการหลับใหลยาวนาน ทรงค่อยๆ ยืดพระวรกายขึ้นช้าๆ รัศมีอำนาจกดดันระดับที่ทำให้แผ่นดินสะเทือนแผ่ขยายออกไปทั่วราตรี มือหนาคว้าจับด้ามกระบี่มังกรทองที่เหน็บอยู่ข้างพระเอว ชักมันออกจากฝักช้าๆ... "ฉึบ!" เสียงคมกระบี่เสียดสีกับฝักดังเสียดแทงแก้วหู พร้อมกับความลับอันน่าตกใจที่กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาจากเงาดำเบื้องหน้า เมื่อหนึ่งในมือสังหารที่ลงมือ กลับแปรพักตร์และทรุกเข่าลงคำนับ พร้อมกับเสียงหัวoาะแหบพร่าที่ดังขึ้นจากความมืดมิด... "ฮ่าๆๆ ฝ่าบาท ทรงคิดว่าปกป้องนางได้หรือพ่ะย่ะค่ะ? ความจริงที่แท้จริงเกี่ยวกับตระกูลหลิว และดาบเล่มที่แทงทะลุหัวใจนางในวันนี้... แท้จริงแล้วเป็นฝีมือของใครกันแน่!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้เยี่ยนซีเสมอมานะคะ