จุดจบของอำนาจมืด

"คมดาบไม่เคยมีตา แต่สายตาของท่านมหาเสนาบดีดูเหมือนจะเริ่มพร่ามัวเสียแล้วกระมัง" เสียงเย็นเยียบของหลิวเยี่ยนซีดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่กดทับหัวใจคนในท้องพระโรง กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาปะทะจมูก ก่อนที่แสงสว่างจากคบเพลิงจะถูกจุดขึ้นอีกครั้งโดยมือลึกลับ เผยให้เห็นกองกำลังองครักษ์เงาที่ล้อมวงเข้ามา ปิดตายทุกเส้นทางหนีของตระกูลหยาง อัครมหาเสนาบดีหยางผู้เคยสุขุมกลับยืนตัวสั่นเทา มือที่กุมกระบี่อาญาสิทธิ์สั่นระริก สายตาของเขาจับจ้องไปยังฮ่องเต้เฟยหลงที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ด้วยความเคารพที่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเคียดแค้นที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด "หลิวเยี่ยนซี... นังเด็กโง่ เจ้าคิดว่าหมากที่วางไว้เพียงไม่กี่ตัวจะล้มยักษ์เช่นข้าได้งั้นรึ?" หยางกั๋วฟู่คำราม ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าจนตรอก "ในเมื่อข้าไม่ได้ครองแผ่นดินนี้ ก็ไม่มีใครหน้าไหนได้เสวยสุขบนบัลลังก์เลือดนี่!" เฟยหลงไม่ได้ขยับพระวรกายจากบัลลังก์ แต่แววพระเนตรของพระองค์ช่างเฉียบคมและดุดันราวกับมังกรที่ตื่นจากการจำศีล "หยางกั๋วฟู่... สิ่งที่เจ้าเห็นว่ามันเป็นบัลลังก์เลือด แท้จริงแล้วมันคือหยาดเหงื่อและหยดน้ำตาของราษฎรที่เจ้าสูบเลือดเนื้อเขามานับสิบปี เจ้าพูดเรื่องสิทธิ์ขาด แต่เจ้าลืมไปหรือว่าอำนาจที่แท้จริงหาใช่กระบี่ในมือเจ้า แต่มันคือศรัทธาที่เจ้าทำลายจนย่อยยับไปหมดแล้ว" "ศรัทธา? ฮ่าๆๆๆ!" หยางกั๋วฟู่หัวเราะลั่นจนตัวโยน ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ "พวกเจ้าทุกคนหลงเชื่อคำลวงของนาง! นางคือปีศาจที่มาพังทลายตระกูลหยางที่จงรักภักดีต่อแผ่นดินนี้มาตลอด!" เยี่ยนซีก้าวออกมาข้างหน้า ร่างอรชรในชุดผ้าไหมสีนิลดูสง่างามและเปี่ยมด้วยอำนาจ นางไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย นางค่อยๆ แกะห่อผ้าในมือออก เผยให้เห็นตราประทับตระกูลหยางที่หายไปนานปี และหลักฐานการติดต่อกับแคว้นศัตรูที่นางใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อตามหา "ตระกูลหยางจงรักภักดี? หรือเพียงแค่ตระกูลหยางกระหายอำนาจจนยอมขายชาติกินกันแน่คะ?" เยี่ยนซีเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ทุกคำพูดกลับหนักแน่นราวกับค้อนทุบลงบนใจของเหล่าขุนนางที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหลัง "หลักฐานเหล่านี้คือสิ่งที่ท่านพยายามเผาทิ้ง แต่ข้าเก็บรวบรวมมาได้ทีละชิ้น จากเถ้าถ่านที่ท่านเคยเหยียบย่ำมันลงดิน" ความเงียบเข้าปกคลุมท้องพระโรงอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ความเงียบของความมืด แต่เป็นความเงียบของความจริงที่ปรากฏชัดจนไม่มีผู้ใดกล้าโต้แย้ง อัครมหาเสนาบดีหยางทรุดเข่าลงกับพื้น สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความว่างเปล่าราวกับคนเสียสติ ความพ่ายแพ้ไม่ได้เกิดขึ้นจากคมดาบขององครักษ์เงา แต่เกิดขึ้นจากความลับที่ถูกเปิดเผยจนไร้ที่ยืน "จับตัวคนตระกูลหยางทั้งหมดไปคุมขัง" เฟยหลงตรัสด้วยสุรเสียงทรงพลัง "ส่วนเจ้า... หยางกั๋วฟู่ จงยอมรับบทลงโทษแห่งการทรยศต่อแผ่นดินด้วยชีวิตของเจ้าเอง" ทหารนำตัวหยางกั๋วฟู่ออกไป เขายังคงพึมพำถึงอำนาจที่สูญสิ้นไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายแห่งความโศกเศร้าและความแค้นที่เกาะกินหัวใจคนมาเนิ่นนาน เยี่ยนซีถอนหายใจยาว นางรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เกาะกินร่างกายนับแต่วันที่ครอบครัวนางถูกใส่ร้ายจนต้องกลายเป็นคนไร้บ้าน บัดนี้ ปมนั้นได้ถูกคลี่คลายลงแล้ว แต่ในใจของนางกลับยังมีบางอย่างที่ยังไม่กระจ่างแจ้ง ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนผู้หนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังม่านกั้นพระราชฐาน เขาผู้นั้นไม่ใช่ทหาร ไม่ใช่องครักษ์ แต่เป็นชายชราในชุดสีเทาที่ควรจะสิ้นชีพไปในสนามรบเมื่อสิบปีก่อน เขาก้าวออกมา เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่พาดผ่านใบหน้า และดวงตาที่เต็มไปด้วยความพยาบาท เขามองตรงมาที่เยี่ยนซีแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำเอาหัวใจนางหยุดเต้น "เจ้าทำได้ดีมาก หลิวเยี่ยนซี... แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าคนตระกูลหยางไม่ได้มีแค่คนบนดิน แต่ยังมี 'หมาก' ที่ถูกซ่อนไว้ในเงามืดใต้บัลลังก์ที่เจ้ากำลังยืนอยู่นี้อีกตัวหนึ่ง" เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะชี้ปลายนิ้วไปยังพื้นหินที่เริ่มสั่นไหว พร้อมกับกลไกบางอย่างที่ถูกกระตุ้นขึ้นจากเบื้องล่าง! หลิวเยี่ยนซีตกตะลึงเมื่อเห็นเงาของร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากซอกหลืบหลังบัลลังก์ ร่างนั้น... ร่างที่นางจำได้ดีที่สุดเพราะเขาคือคนเดียวที่กุมความลับเรื่องชาติกำเนิดที่แท้จริงของนางเอาไว้ และเขากำลังถืออาวุธลับที่พร้อมจะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ในค่ำคืนนี้ให้กลายเป็นนรกบนดิน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับเยี่ยนซีมาจนถึงบทสำคัญที่สุดนี้ หวังว่าทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้กันจนถึงบทส่งท้ายนะคะ!