ความพ่ายแพ้ของทรราช

คมดาบสีเงินวาววับสะท้อนแสงจากคบเพลิงที่สั่นไหวในท้องพระโรง เสียงโลหะกระทบกันดังก้องกังวานดุจเสียงพิณที่กำลังจะขาดสะบั้น กลิ่นคาวเลือดจางๆ เริ่มลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นกำยานหรูหราที่บัดนี้ดูช่างน่าสะอิดสะเอียน "อาจารย์... ท่านยังคงยึดติดกับสิ่งที่ท่านสอนข้ามาตลอดหรือ" หลิวเยี่ยนซีเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก แต่ในดวงตาคู่สวยกลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความอาฆาตที่ถูกกดทับมานานนับปี อัครมหาเสนาบดีหยางหัวเราะร่วน เสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่าราวกับเสียงของอสรพิษที่กำลังขยับตัวอยู่ในเงามืด เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ร่างกายสูงใหญ่ในชุดขุนนางสีม่วงเข้มดูประหนึ่งยักษ์มารที่พร้อมจะฉีกกระชากบัลลังก์ให้เป็นชิ้นๆ "วิชาการเมืองที่ข้าสอนเจ้า คือการรู้จักใช้ประโยชน์จากความอ่อนแอของผู้อื่น หลิวเยี่ยนซี... แต่ดูเหมือนเจ้าจะลืมบทเรียนสำคัญไปข้อหนึ่ง คือการไม่ปล่อยให้ศัตรูมีลมหายใจได้จนถึงรุ่งสาง" ฮ่องเต้เฟยหลงประทับยืนอยู่เบื้องหลังเยี่ยนซี พระหัตถ์ที่จับดาบมังกรแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พระองค์ไม่ได้ตรัสอะไร ทว่าสายพระเนตรที่ทอดมองไปยังเสนาบดีหยางนั้นเต็มไปด้วยความผิดหวังและความโกรธแค้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของความเยือกเย็น "ฝ่าบาท..." เสนาบดีหยางหันไปมองกษัตริย์หนุ่มด้วยสายตาดูแคลน "ทรงคิดหรือว่าองครักษ์เสื้อแพรที่เหลืออยู่เพียงหยิบมือจะต้านทานทหารกองหน้าของข้าได้ บัลลังก์นี้เปื้อนเลือดมานานเกินไปแล้ว ถึงเวลาที่เลือดของราชวงศ์สกุลเฟยจะถูกชำระล้างออกเสียที" "ท่านมั่นใจเช่นนั้นหรือ ท่านเสนาบดี?" เยี่ยนซีขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบ สิ้นคำพูดของนาง เสียงโห่ร้องตะโกนก้องจากนอกประตูพระราชวังก็เงียบลงอย่างฉับพลัน แทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังชุดเกราะเหล็กที่เคลื่อนที่เข้ามาล้อมรอบท้องพระโรงเอาไว้ อัครมหาเสนาบดีหยางชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นเงาของแม่ทัพหนุ่มที่ตนคิดว่าสังหารไปแล้วตั้งแต่คืนก่อนกำลังก้าวเข้ามาในโถง "เจ้า... เจ้ายังไม่ตาย?" เสนาบดีหยางหน้าถอดสี มือที่ถือกระบี่สั่นไหวเล็กน้อย "แผนการที่ท่านเตรียมมาอย่างดี แต่น่าเสียดาย... ที่ท่านลืมไปว่าหมากที่ท่านคิดว่าท่านคุมไว้ได้นั้น จริงๆ แล้วมันเป็นของข้าตั้งแต่ต้น" เยี่ยนซีเดินไปข้างหน้า ก้าวเท้าของนางมั่นคงและสง่างามราวกับนางพญา "ท่านสอนให้ข้ารู้จักการเมือง แต่ท่านลืมสอนว่า 'ความทะเยอทะยาน' จะกลายเป็นดาบสองคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงผู้ถือมันเสมอ" ฮ่องเต้เฟยหลงก้าวออกมาเบื้องหน้า ทรงชักกระบี่ออกจากฝัก แสงสะท้อนจากคมดาบพาดผ่านพระพักตร์ที่เคร่งขรึม "อัครมหาเสนาบดีหยาง เจ้าวางแผนปลงพระชนม์เรา บัดนี้หลักฐานและอำนาจของเจ้าได้ถูกทำลายจนสิ้นซาก จงรับโทษทัณฑ์ตามกฎมณเฑียรบาลแห่งแผ่นดิน!" เสนาบดีหยางมองไปรอบๆ กองทหารที่เขามั่นใจว่าจะเป็นกำลังสนับสนุน กลับลดอาวุธลงและคุกเข่าลงต่อหน้าฮ่องเต้ ความพ่ายแพ้ไม่ได้เกิดขึ้นจากกำลังรบ แต่มันเกิดขึ้นตั้งแต่วินาทีที่เยี่ยนซีวางแผนเปลี่ยนใจผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาให้กลับมาสวามิภักดิ์ต่อราชบัลลังก์ได้สำเร็จ เขาทรุดเข่าลงกับพื้น หอบหายใจรุนแรง แววตาที่เคยทะเยอทะยานบัดนี้หม่นแสงลงราวกับคนใกล้ตาย แต่ทว่า... ทันใดนั้น เขากลับเงยหน้าขึ้นและแค่นยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว "เจ้าชนะในเกมนี้... แต่เจ้าลืมไปหนึ่งอย่าง หลิวเยี่ยนซี" เขาพึมพำ น้ำเสียงแฝงด้วยความอาฆาตพยาบาท "คนที่จะพังพินาศไม่ใช่แค่ข้า... แต่คือความลับที่เจ้าพยายามฝังไว้ใต้บัลลังก์นี้ต่างหาก" เขายื่นมือเข้าไปในสาบเสื้อแล้วดึงป้ายหยกสีเลือดชิ้นหนึ่งออกมา มันเป็นป้ายสั่งการของกลุ่มมือสังหารลับที่เยี่ยนซีเคยใช้เป็นเครื่องมือในอดีตก่อนที่จะเข้ามาอยู่ในวังหลวง ข่าวนี้น่าจะถูกส่งต่อไปยังศัตรูทางการเมืองอีกฝั่งของฮ่องเต้ทันทีที่เขาสิ้นลม เยี่ยนซีหน้าซีดเผือด นางรีบพุ่งตัวเข้าไปจะแย่งป้ายนั้น แต่เสนาบดีหยางกลับกัดฟันกรอดแล้วขยี้ป้ายหยกในมือจนแตกละเอียด ก่อนจะล้มฟุบลงกับพื้นสิ้นใจด้วยยาพิษที่อมไว้ใต้ลิ้น ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมท้องพระโรงอีกครั้ง ฮ่องเต้เฟยหลงหันมามองเยี่ยนซี สายพระเนตรของพระองค์เปลี่ยนจากความภาคภูมิใจเป็นความสับสนและระแวงที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ "เยี่ยนซี... ป้ายสั่งการนั่น... เจ้าเป็นคนของกลุ่มมือสังหาร 'เงาจันทร์' ตั้งแต่เมื่อไหร่?" คำถามนั้นดังก้องไปทั่วหัวใจของนาง ราวกับเข็มพันเล่มที่พร้อมจะทิ่มแทงทุกความสัมพันธ์ที่นางพยายามสร้างมาตลอดชีวิต ท่ามกลางความสำเร็จที่ดูเหมือนจะล่มสลายในพริบตา ประตูท้องพระโรงกลับถูกเปิดออกอีกครั้งด้วยเสียงดังปัง! "ฝ่าบาท! หม่อมฉันนำข่าวจากชายแดนมาทูล... กองทัพของตระกูลที่ถูกเนรเทศได้เคลื่อนพลเข้ามาใกล้เมืองหลวงแล้ว โดยมี 'ตราประทับ' ของผู้ที่ท่านรักที่สุดในมือ!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเส้นทางสายการเมืองที่แสนสาหัสและเข้มข้นไปกับเยี่ยนซีนะคะ