มุ่งสู่หุบเขาพันธมิตร

“เจ้าคิดหรือว่ากระบี่เล่มนี้จะช่วยให้เจ้าออกไปจากคุกมังกรได้ทั้งเป็น หลิวเยี่ยนซี?” เสียงทุ้มต่ำของอัครมหาเสนาบดีหยางดังก้องผ่านไอเย็นเยือกของห้องขังใต้ดิน เขาไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้ แต่สายตานั้นจับจ้องคมกระบี่อาญาสิทธิ์ในมือข้าดุจงูพิษที่รอจังหวะฉกกัด ข้ากระตุกยิ้มที่มุมปาก ไม่ยี่หระต่อแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา “ท่านเสนาบดี ความตายเป็นเรื่องของโชคชะตา แต่การกุมอำนาจไว้ในมือโดยมิชอบเป็นเรื่องของบาปกรรม... ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อร้องขอชีวิต แต่มาเพื่อเตือนให้ท่านทราบว่า ตราประทับบนกระบี่นี้ จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ท่านจะได้เห็นก่อนที่อำนาจของท่านจะมลายหายไปเหมือนควันไฟ” ข้าหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว อาศัยจังหวะที่องครักษ์ของเขาลังเลเพราะเกรงกลัวอำนาจอาญาสิทธิ์ พุ่งตัวผ่านบานประตูใหญ่ที่เปิดอ้าออกสู่ความมืดมิดของค่ำคืนที่ไร้แสงดาว หัวใจของข้าเต้นรัวเป็นจังหวะกลองศึก เส้นทางข้างหน้าคือการเดิมพันด้วยชีวิตของข้า และอนาคตของฮ่องเต้เฟยหลง หุบเขาพันธมิตรตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าในอีกสามวันให้หลัง อากาศที่นี่เบาบางและหนาวเหน็บจนเสียดกระดูก ข้าควบม้าผ่านเส้นทางคดเคี้ยวท่ามกลางหมอกหนาที่ปกคลุมไปทั่วสารทิศ ที่แห่งนี้คือที่ซ่อนของ ‘แม่ทัพเหล็ก’ หานจง ขุนพลเก่าแก่เพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ ผู้ซึ่งสาบานว่าจะไม่จับอาวุธอีกหากไม่ใช่เพื่อองค์จักรพรรดิที่แท้จริง ข้าลงจากหลังม้าเมื่อถึงปากถ้ำใหญ่ที่ถูกปิดกั้นด้วยศิลาหนา เสียงฝีเท้าข้าสะท้อนก้องไปมา ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าชายชราผมขาวโพลนผู้หนึ่งที่นั่งจิบสุราอยู่หน้ากองไฟเพียงลำพัง เขามิได้เงยหน้ามองข้าแม้แต่น้อย “ท่านแม่ทัพหาน... ข้านำมังกรที่กำลังบาดเจ็บมาหาท่าน” ข้ากล่าวเบาๆ พร้อมกับวางกระบี่อาญาสิทธิ์ลงบนพื้นหินข้างตัวเขา ชายชรากระตุกคิ้วเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยดุดันดุจพยัคฆ์ในอดีตบัดนี้เต็มไปด้วยความหม่นแสง “หากเป็นเรื่องของราชสำนัก เจ้ากลับไปเสียเถอะ หลิวเยี่ยนซี... ข้าสูญเสียทุกอย่างไปที่นั่น ทั้งครอบครัว ทั้งเกียรติยศ และตอนนี้ข้ามีเพียงความตายที่รอวันมาเยือน” “แต่ท่านยังเหลือหัวใจที่จงรักภักดี” ข้าก้าวเข้าไปใกล้ แววตาที่หนักแน่นของข้าสบประสานกับเขา “ฮ่องเต้เฟยหลงไม่ได้มองท่านเป็นเพียงขุนพลเก่าที่หมดค่า แต่มองท่านเป็น ‘กุญแจ’ ที่จะปลดล็อกโซ่ตรวนที่ผูกมัดแผ่นดินนี้ไว้ ท่านจะยอมให้เลือดของราชวงศ์มังกรต้องหลั่งไหลจนสิ้นแผ่นดินเพียงเพราะความขมขื่นของท่านเองหรือ?” ความเงียบเข้าปกคลุมถ้ำนานนับครู่ มีเพียงเสียงไม้ฟืนที่แตกประทุห้วงความคิดของแม่ทัพหานดูจะยุ่งเหยิงราวกับมรสุม ข้ากำมือแน่น ลุ้นระทึกกับคำตอบที่จะเปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์ไปตลอดกาล “ถ้าข้าไป... เจ้าจะให้สิ่งใดเป็นการรับประกันว่าบัลลังก์จะไม่เปลี่ยนเป็นที่ฝังศพของพวกเราทุกคน?” หานจงถามเสียงแหบพร่า “คำมั่นสัญญาของคนตระกูลหลิวที่ข้าแบกรับไว้ด้วยชีวิต” ข้าตอบพลางคุกเข่าลงต่อหน้าเขา “ข้าจะไม่ปล่อยให้พระองค์ต้องสู้เพียงลำพัง และข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านต้องตายอย่างโดดเดี่ยวในหุบเขานี้ด้วย” เขานิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะด้ามกระบี่อาญาสิทธิ์นั้นแผ่วเบา ทว่าทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังมาจากปากถ้ำ เสียงดาบที่กระทบกันดังแว่วมาจากภายนอก ข้าสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณเตือนว่าเราถูกซุ่มโจมตี! แม่ทัพหานลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อสำหรับชายชรา เขาคว้ากระบี่คู่ใจที่วางพิงผนังถ้ำออกมา ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันดังเดิม “ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาต้อนรับเราเสียแล้ว เยี่ยนซี... เจ้าบอกว่าเจ้าจะนำทางข้ากลับไปหาฮ่องเต้ งั้นเจ้าก็จงตามข้ามาให้ทัน!” เราทั้งสองวิ่งออกไปที่ปากถ้ำ แต่สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่กองทหารของอัครมหาเสนาบดีหยาง หากแต่เป็นบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนหันหลังให้เรา เขาสวมชุดเกราะสีดำทมิฬที่เป็นสัญลักษณ์ของ ‘หน่วยเงา’ กองกำลังที่ควรจะอยู่ภายใต้คำสั่งของฮ่องเต้เฟยหลงเพียงผู้เดียว เขาค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ... ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาจนเห็นใบหน้าชัดเจน ข้าแทบหยุดหายใจเมื่อพบว่าคนผู้นั้นคือ ‘องค์ชายรอง’ ผู้ซึ่งถูกประกาศว่าสิ้นพระชนม์ไปเมื่อสามปีก่อน เขากำลังถือธนูที่ง้างสายเตรียมเล็งมาที่ข้า พร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นเยือกที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเจอ “แม่ทัพหาน... ท่านลืมไปแล้วหรือว่าคำสั่งสุดท้ายของฮ่องเต้ที่แท้จริง คือการกำจัดพวกขบถให้สิ้นซาก ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นข้า หรือจะเป็นสตรีที่ทรยศต่อแผ่นดินข้างกายท่านผู้นี้!” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับหลิวเยี่ยนซีในเส้นทางที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลและการเดิมพันนะคะ