กรงขังมังกร

"หากท่านคิดว่าโซ่ตรวนที่ล่ามข้อมือข้าไว้จะทำลายศักดิ์ศรีของโอรสสวรรค์ได้ ท่านก็ประเมินค่าความเป็นมนุษย์ของข้าต่ำเกินไปแล้ว เสนาบดีหยาง" สุรเสียงของฮ่องเต้เฟยหลงก้องกังวานอยู่ในตำหนักบรรทมที่บัดนี้เงียบเชียบจนน่าสะพรึงกลัว พระองค์ประทับนิ่งอยู่บนแท่นบรรทม สายพระเนตรดุดันดุจพญาอินทรีจับจ้องร่างสูงใหญ่ของชายชราที่ยืนอยู่เบื้องหน้า อัครมหาเสนาบดีหยางไม่ได้สะทกสะท้าน มุมปากของเขากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน มือหยาบกร้านลูบไล้ด้ามกระบี่ข้างกายเบาๆ "ศักดิ์ศรีหรือพะยะค่ะ? ฝ่าบาท... ท่ามกลางกำแพงวังที่ปิดตายและองครักษ์ที่ขึ้นตรงต่อกระหม่อมเพียงผู้เดียว ศักดิ์ศรีคือสิ่งฟุ่มเฟือยที่พระองค์ไม่มีสิทธิ์ครอบครอง หม่อมฉันเพียงแค่ต้องการให้ฝ่าบาททรงมีเวลา 'ทบทวน' ความเหมาะสมในการบริหารแผ่นดินเสียใหม่เท่านั้น" ข้า—หลิวเยี่ยนซี—ยืนก้มหน้าหลบอยู่ในมุมมืดหลังฉากกั้นไม้แกะสลัก หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความเย็นเฉียบแล่นปราดไปตามสันหลังเมื่อเห็นหยางวางป้ายอาญาสิทธิ์สีทองลงบนโต๊ะข้างพระแท่น นั่นคือสัญญาณของการบีบบังคับให้ลงพระปรมาภิไธยในฎีกาที่สละราชสมบัติ "ทบทวนหรือ?" เฟยหลงแค่นหัวเราะ น้ำเสียงนั้นแหบพร่าแต่แฝงด้วยไอสังหาร "ท่านมิได้ให้ข้าทบทวน แต่ท่านกำลังขีดเส้นตายให้กับชีวิตของท่านเองต่างหาก" บรรยากาศในห้องหนักอึ้งราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น หยางขยับกายเข้าใกล้พระแท่นมากขึ้น เงาของเขาบดบังแสงตะเกียงจนร่างของฮ่องเต้ดูเล็กลงถนัดตา "ชีวิตของหม่อมฉันนั้นไร้ค่าเมื่อเทียบกับความมั่นคงของแผ่นดิน หากฝ่าบาทไม่ทรงเห็นแก่ตัวจนเกินไป ก็ควรจะรู้ว่าผู้ใดกันแน่ที่คู่ควรกับบัลลังก์ทองคำนี้" ข้ากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความแค้นที่ตระกูลหลิวถูกใส่ร้ายในอดีตพุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอ หากไม่มีการลงนามในคืนนี้ แผนการกู้คืนอำนาจที่ข้าเตรียมมาตลอดหลายปีคงพังทลายลงในพริบตา แต่หากข้าเผยตัวออกมาตอนนี้ ทั้งพระองค์และข้าคงไม่รอดพ้นจากคมดาบขององครักษ์เงาที่แอบซ่อนอยู่รอบตำหนัก ฮ่องเต้เฟยหลงเหลือบสายพระเนตรมาทางมุมมืดที่ข้าซ่อนตัวอยู่เพียงเสี้ยววินาที สายพระเนตรนั้นไม่ได้แสดงความหวาดกลัว แต่กลับมีความหมายบางอย่างที่ทำให้ข้าสะท้าน... มันคือการตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยว "ท่านหยาง" เฟยหลงรับสั่งขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยจนน่าประหลาดใจ "ท่านมั่นใจนักหรือว่าวังหลวงแห่งนี้เป็นของท่าน? ท่านมั่นใจหรือว่า 'กรงขัง' ที่ท่านสร้างขึ้น จะกักขังมังกรได้จริง?" "ฝ่าบาท..." "ในเมื่อท่านอยากให้ข้าลงนามนัก..." เฟยหลงเอื้อมมือไปหยิบพู่กันขึ้นมา ท่าทางของพระองค์ดูสงบนิ่งราวกับกำลังเขียนกลอนรักมิใช่การสละราชสมบัติ "ข้าก็ยินดีจะทำตามประสงค์ แต่ก่อนหน้านั้น ข้าขอถามอะไรท่านสักข้อ... ท่านคิดว่าเหตุใดในยามวิกาลเช่นนี้ ภายในตำหนักชั้นใน ถึงได้ไม่มีเสียงแมลงสักตัวร้องทัก?" เสนาบดีหยางชะงัก รอยยิ้มเหยียดหายไปจากใบหน้า เขาเริ่มกวาดสายตามองไปรอบห้อง ความเงียบงันที่ไม่ปกติทำให้ความมั่นใจของเขาเริ่มสั่นคลอน ข้าขยับกายออกมาจากเงามืดอย่างเงียบเชียบที่สุด จังหวะที่หยางกำลังเสียสมาธิ ข้าดึงเข็มพิษที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมาเตรียมพร้อม มือของข้าสั่นเล็กน้อยแต่สายตายังคงเยือกเย็น ข้าไม่อาจปล่อยให้เขาใช้ป้ายอาญาสิทธิ์นั้นบงการแผ่นดินได้อีกต่อไป ทว่า... ในวินาทีที่ข้าก้าวออกมาจากหลังฉากกั้น ประตูตำหนักก็ถูกผลักออกอย่างแรง! ร่างของชายในชุดเกราะสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมคราบเลือดที่ติดอยู่บนดาบ เขาคือน้องชายของหยาง ผู้ที่ข้าคิดว่ากำลังนำทัพอยู่ที่ชายแดน! เขาตรงเข้ามาคุกเข่าเบื้องหน้าเสนาบดีหยางด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านพี่... แผนการพังแล้ว! กองกำลังลับที่ซุ่มอยู่ถูกหักหลัง... ตอนนี้ศัตรูที่แท้จริงไม่ได้อยู่ข้างนอก แต่มันแทรกซึมเข้ามาถึงในโถงหน้าแล้ว!" หยางหน้าถอดสี "เจ้าพูดเรื่องอันใด! ใครกันที่กล้าทรยศเรา?" ชายในชุดเกราะหันมามองข้า... ไม่สิ เขามองเลยไปที่ข้างหลังข้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "นาง... นางที่ฝ่าบาททรงซ่อนไว้ในฐานะ 'นางใน' แท้จริงแล้วคือคนของตระกูลหลิวที่เหลือรอดเพียงคนเดียว และตอนนี้... พระพันปีหลวงเสด็จมาถึงหน้าตำหนักแล้วพะยะค่ะ!" บานประตูใหญ่ถูกผลักออกกว้าง แสงไฟจากคบเพลิงด้านนอกสาดส่องเข้ามาจนแสบตา เงาร่างของผู้หญิงคนหนึ่งก้าวเข้ามาอย่างองอาจ ทว่าสิ่งที่นางถืออยู่ในมือนั้นไม่ใช่พัด แต่เป็นกระบี่อาญาสิทธิ์ที่ข้าคิดว่าสาบสูญไปนานแล้ว... การนองเลือดในกรงขังมังกรแห่งนี้ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่อึดใจนี้แล้ว หลิวเยี่ยนซีหวังเป็นอย่างยิ่งว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมเป็นกำลังใจให้ข้าและฝ่าบาทผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ