ความจริงที่ถูกฝัง

"หากจดหมายฉบับนี้ตกไปอยู่ในมือสภาขุนนาง... เก้าอี้มังกรของท่านคงกลายเป็นเพียงเศษไม้ที่รอวันมอดไหม้ในกองเพลิงแห่งการทรยศ" หยางเฉินเหยียดยิ้ม รอยยิ้มนั้นไม่ได้ฉาบไปด้วยความเมตตา แต่มันคือเขี้ยวเล็บของสัตว์ร้ายที่รอเวลาขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว กระดาษแผ่นเก่าในมือเขาสั่นไหวเล็กน้อยราวกับจะเยาะเย้ยหยันหยันอำนาจของบุรุษผู้ครองแผ่นดิน ฮ่องเต้เฟยหลงยังคงนิ่งสงบ ทว่านิ้วพระหัตถ์ที่กำแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อฉลองพระองค์กลับสั่นเทาด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกักขังไว้ เยี่ยนซีที่ยืนอยู่เบื้องหลังเงาสลัวของเสาต้นใหญ่ในโถงรับรอง กัดริมฝีปากจนห้อเลือด นางรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายความตายที่โชยมากับอากาศเย็นเยียบในยามค่ำคืน "เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้สุนัขรับใช้ที่จงรักภักดีต่ออำนาจชั่วร้ายอย่างเจ้า มาเป็นผู้ชี้ชะตาแผ่นดินกระนั้นหรือ หยางเฉิน?" สุรเสียงของเฟยหลงทุ้มต่ำ ทว่าทรงพลังดั่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ที่บาดเจ็บ "ข้าไม่ได้ชี้ชะตาแผ่นดิน..." หยางเฉินก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว สายตาคมปลาบกวาดมองไปรอบห้องราวกับจะหาจุดอ่อน "ข้าเพียงแค่ถือ 'กุญแจ' ดอกสุดท้ายที่จะไขความลับอันน่าอัปยศของตระกูลหลิว... บิดาของนาง ผู้ที่ท่านรักนักรักหนา แท้จริงแล้วคือสุนัขที่ลอบกัดข้างหลังท่านมาตลอดนับสิบปี!" ชื่อ 'หลิว' กระแทกเข้ากลางใจเยี่ยนซี ราวกับมีใครเอาค้อนเหล็กมาทุบลงบนอกซ้าย นางตัวชาวาบ ความเยือกเย็นที่เคยสร้างเกราะป้องกันไว้พังทลายลงในพริบตา *ท่านพ่อ... ท่านพ่อของนางน่ะหรือ?* นางก้าวออกมาจากเงามืดโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังหยางเฉินที่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มสมเพช "เจ้ากำลังโกหก" เยี่ยนซีเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือในลำคอ นางก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา เผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตโดยไม่เกรงกลัว "ท่านพ่อของข้าสละชีพเพื่อพิทักษ์ชายแดน เขาเป็นวีรบุรุษที่คนทั้งแผ่นดินแซ่ซ้อง ไม่ใช่กบฏอย่างที่เจ้าพยายามจะปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อลบล้างความผิดของตัวเอง!" หยางเฉินหัวเราะร่า เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วโถงใหญ่ "วีรบุรุษ? ท่านพ่อของเจ้าคือคนที่ส่งมอบแผนผังค่ายกลและจุดยุทธศาสตร์ทั้งหมดให้แก่ศัตรูทางเหนือ แลกกับทองคำและตำแหน่งที่สูงกว่าในอนาคต หากไม่มีจดหมายฉบับนี้ยืนยัน ข้าคงไม่กล้ากล่าวหาขุนนางผู้จงรักภักดีหรอก... จริงไหม หลิวเยี่ยนซี?" เขาสะบัดจดหมายในมือทิ้งลงพื้น กระดาษแผ่นนั้นร่วงหล่นลงแทบเท้าของนาง เยี่ยนซีรีบก้มลงหยิบขึ้นมา ลายมือที่ปรากฏบนหน้ากระดาษนั้น... นางจำได้แม่นยำ มันคือลายมือของท่านพ่อไม่มีผิดเพี้ยน ลายตวัดหางอักษรที่หนักแน่นและเป็นเอกลักษณ์ หัวใจของนางราวกับถูกควักออกมาบีบขยี้ นางอ่านเนื้อความในจดหมายซ้ำไปซ้ำมา ข้อความที่ระบุวันเวลาและสถานที่... มันคือคืนก่อนหน้าที่กองทัพตระกูลหลิวจะถูกล้อมปราบจนพินาศ "ไม่จริง... มันต้องมีการสลับเปลี่ยน" เสียงของนางแผ่วเบาเหมือนคนละเมอ "ไม่มีใครเปลี่ยนความจริงได้นอกจากความตาย" หยางเฉินหันหลังเดินจากไป ทิ้งทวนประโยคที่ทำให้นางแทบหยุดหายใจ "จดหมายอีกครึ่งหนึ่งอยู่ที่ศาลบรรพชน... หากเจ้าอยากรู้ว่าพ่อของเจ้าขายชาติให้ใคร ก็จงไปหามันด้วยตัวเอง แต่จงจำไว้... ความจริงมักมีราคาที่เจ้าอาจจะต้องแลกด้วยหัว" เมื่อร่างของอัครมหาเสนาบดีลับสายตาไป โถงทั้งโถงก็ตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด เฟยหลงก้าวเข้ามาหาเยี่ยนซี ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความกังวล แต่เมื่อเขาสัมผัสที่ไหล่นาง เยี่ยนซีกลับถอยหลังหนีราวกับถูกของร้อน "เยี่ยนซี... ข้า..." "ฝ่าบาท" นางเงยหน้าขึ้น ดวงตานัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยเยือกเย็นบัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำใส "หากท่านพ่อของหม่อมฉันเป็นกบฏจริง... แล้วท่านจะยังมองหม่อมฉันเป็นเพียงหญิงสาวผู้จงรักภักดีคนเดิมหรือเปล่า?" เฟยหลงนิ่งงัน คำถามของนางคือคมมีดที่กรีดลงบนความไว้วางใจที่เขามีต่อคนรัก เขาไม่ได้ตอบทันที แต่ดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดที่เย็นเยียบและแข็งแกร่ง "ไม่ว่าอดีตของตระกูลเจ้าจะเป็นเช่นไร... หัวใจของเจ้าคือสิ่งเดียวที่ข้าเชื่อมั่น" ทว่าในความเงียบนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์หลวงก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ประตูถูกผลักออกพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนกของหัวหน้าองครักษ์ "ฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เขาทรุดลงคุกเข่าตัวสั่นเทา "มีการลอบวางเพลิงที่ศาลบรรพชน... ข้อมูลลับในหอจดหมายเหตุของตระกูลขุนนางเก่าถูกเผาจนเกือบหมดสิ้น และในนั้น... พบร่างของคนผู้หนึ่งถูกสังหารด้วยพิษร้าย!" เยี่ยนซีใจหายวาบ นางผละออกจากอ้อมกอดของเฟยหลงแล้วรีบวิ่งฝ่าออกไปสู่ความมืดมิดของค่ำคืนโดยไม่ฟังเสียงเรียกของฮ่องเต้ เมื่อถึงหน้าศาลบรรพชน กลิ่นควันไฟคละคลุ้งไปทั่ว นางพยายามก้าวผ่านซากปรักหักพังเข้าไป สิ่งที่เห็นเบื้องหน้าคือรอยเลือดที่ลากยาวไปยังแท่นบูชา และบนพื้นนั้นเอง... คือป้ายชื่อบรรพบุรุษของตระกูลหลิวที่ถูกหักครึ่งทิ้งไว้ แต่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า คือเงาร่างของบุรุษชุดดำผู้หนึ่งที่ยืนหันหลังให้นาง มือของเขากำวัตถุชิ้นหนึ่งไว้แน่น มันคือกล่องไม้แกะสลักลวดลายมังกร... ซึ่งควรจะถูกฝังอยู่ใต้ดินในสุสานตระกูลหลิวเท่านั้น! "ใคร!" เยี่ยนซีตวาดก้อง บุรุษชุดดำค่อยๆ หันกลับมา แสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้าที่ซีกหนึ่งถูกหน้ากากโลหะปิดบังไว้ ดวงตาคู่นั้นมีความเวทนาแฝงอยู่เบื้องลึก ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้นางถึงกับเข่าทรุด "อย่าตามหาความจริงเลยเยี่ยนซี... เพราะคนที่ฆ่าพ่อเจ้า เพื่อปิดปากเรื่องจดหมายฉบับนี้... คือคนเดียวกับที่อยู่เคียงข้างเจ้าในยามนี้" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปพร้อมกับข้า... หลิวเยี่ยนซี