ใจที่เริ่มหวั่นไหว

"หากท่านยังไม่ยอมวางมีดสั้นเล่มนั้นลง หม่อมฉันเกรงว่ารอยแผลที่ไหล่ซ้ายของฝ่าบาทจะปริออกจนเลือดท่วมห้องบรรทมก่อนที่จะได้วางแผนกำจัดหยางเจิ้นนะคะ" น้ำเสียงของข้าเรียบสนิท ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดขณะที่ขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ที่นั่งพิงพนักแท่นบรรทม ฮ่องเต้เฟยหลงชะงักมือที่กำลังพยายามใช้มีดเล่มคมกริบแกะพันแผลที่โชกเลือดด้วยตัวเอง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีตวัดมองข้าด้วยความขุ่นเคืองปนทอดถอนใจ "เยี่ยนซี เจ้าช่างกล้าหาญนักที่ขัดรับสั่งข้า" เฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าของเขาซีดเผือดจากการเสียเลือดมาก แต่แววตายังคงความดื้อรั้นอย่างที่สตรีใดในวังหลังก็ไม่กล้าต่อกร ข้าไม่ตอบคำ เพียงแต่ขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาผสมกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วห้องมืดสลัว ข้าแย่งมีดเล่มนั้นออกมาจากมือหนาที่สั่นเทาเล็กน้อย ความใกล้ชิดที่มากเกินควรทำให้ลมหายใจของข้าสะดุดไปชั่วขณะ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมสันที่อยู่ห่างเพียงคืบ ดวงตาของเขากลับเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความลุ่มลึกที่ยากจะคาดเดา "ที่ข้าต้องทำเช่นนี้ เพราะแผ่นดินนี้ยังขาดท่านไม่ได้ และตระกูลหลิว... ยังต้องการคำพิพากษาที่เป็นธรรมจากฝ่าบาท" ข้าเอ่ยแผ่วเบา ขณะใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำสมุนไพรกดลงบนบาดแผลฉกรรจ์นั้นด้วยความนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เฟยหลงไม่ถอยหนี เขากลับโน้มตัวลงมาหาข้า ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มจนข้ารู้สึกวูบวาบในอก "เจ้ามองเห็นเพียงหน้าที่ หรือมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของข้ากันแน่ หลิวเยี่ยนซี?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมดาบที่กรีดลงบนความรู้สึกที่ข้าพยายามกักขังไว้ ข้าชะงักมือไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายความเป็นบุรุษที่แผ่ออกมาจากตัวเขากดดันจนหัวใจข้าเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดปกติ ข้าพยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ในใจจะโอนอ่อนไปตามแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น "หม่อมฉันเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานที่ท่านเป็นผู้เดิน หากหมากตัวนี้เริ่มหวั่นไหวกับผู้เล่น... กระดานนั้นย่อมพังทลายลงนะคะ" ข้าตอบพลางสบสายตาที่ลึกซึ้งคู่นั้นอย่างไม่หลบเลี่ยง เฟยหลงยกมือขึ้นแตะที่คางของข้า แผ่วเบาราวกับขนนกแต่กลับหนักแน่นด้วยความหมาย "ถ้าเช่นนั้น ข้าจะยอมทิ้งทั้งกระดานนี้ หากมันจะทำให้เจ้าละทิ้งหน้าที่และมาอยู่เคียงข้างข้าในฐานะสตรีของข้า... ไม่ใช่ในฐานะเบี้ยที่พร้อมจะแตกหัก" ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องบรรทม มีเพียงเสียงถ่านไฟที่ปะทุในกระถางสำริด ความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นราวกับคลื่นใต้น้ำกำลังซัดเข้าใส่หัวใจของข้าอย่างไม่อาจต้านทาน ในช่วงเวลาที่ความตายจากอำนาจมืดของอัครมหาเสนาบดีหยางคืบคลานเข้ามาใกล้ แต่ในวินาทีนี้ โลกทั้งใบกลับหยุดหมุนเหลือเพียงเราสองคน ข้าสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือของเขาที่ทาบลงบนแก้ม ข้าควรจะถอยห่าง ข้าควรจะเตือนสติตัวเองว่าความรักคือยาพิษสำหรับคนอย่างข้า... แต่เหตุใดข้าถึงได้โหยหาความอบอุ่นนี้จนขอบตาร้อนผ่าว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและเปราะบาง เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์หลวงก็ดังแทรกเข้ามาอย่างกระชั้นชิด ตามด้วยเสียงรายงานที่ทำลายความเงียบงันลงจนหมดสิ้น "ฝ่าบาท! ท่านอัครมหาเสนาบดีหยางขอนำกองกำลังทหารม้าเข้าตรวจสอบห้องบรรทม อ้างว่าได้รับรายงานเรื่อง 'ผู้บุกรุก' ที่ปลอมตัวเข้ามาสังหารพระองค์... ตอนนี้เขายืนรออยู่หน้าประตูตำหนักแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เฟยหลงเบิกตากว้าง ความอ่อนโยนในสายตาถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบในพริบตา เขารีบผลักข้าให้เข้าไปหลบหลังฉากกั้นมุกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงมีดเล่มเดิมขึ้นมาจ่อที่คอตัวเองแล้วกรีดเลือดสดๆ ออกมาจนไหลโชกไปทั้งอกเพื่อสร้างหลักฐานว่าเขาเพิ่งถูกลอบทำร้าย ข้ากำมือแน่นอยู่หลังฉากกั้น มองเห็นเพียงเงาร่างของชายผู้เป็นศัตรูที่กำลังก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาด้วยรอยยิ้มหยามหยันที่ข้าจำได้แม่นยำ แต่นั่นยังไม่เลวร้ายเท่ากับสิ่งที่ข้าเห็นถัดมา... เงาที่สองที่เดินตามหลังหยางเจิ้นเข้ามาคือสตรีในชุดสีแดงฉาน นางถือพัดหยกที่ข้าคุ้นตาเป็นอย่างดี และที่สำคัญที่สุด คือปิ่นมรกตที่นางปักอยู่บนมวยผมนั้น... เป็นปิ่นประจำตระกูลหลิวที่ข้าเคยทำหายไปในคืนที่ตระกูลของข้าถูกกวาดล้าง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาแห่งความบีบคั้นไปกับเยี่ยนซีนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ