แผนลวงตา

"เจ้ากล้าดียังไงถึงยังมีชีวิตอยู่... กงกงจาง" ข้าเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามสะกดกลั้นความตื่นตระหนกที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ฝ่ามือของข้าที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อสั่นระริก มืออีกข้างกำกริชสั้นไว้แน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ ชายผู้ที่ควรจะกลายเป็นศพใต้คมดาบในเหตุการณ์กบฏคราวก่อน บัดนี้กลับยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าข้าในชุดขันทีชั้นผู้น้อย ใบหน้าที่เคยดูซื่อสัตย์กลับบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "คุณหนูหลิว... โลกนี้ยังมีอะไรอีกมากที่ท่านไม่รู้" กงกงจางก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นธูปกำยานราคาถูกจากร่างของเขาทำให้นึกถึงกลิ่นคาวเลือดที่เคยอบอวลในค่ำคืนนั้น "ข้าไม่ได้แค่รอดตาย แต่ข้ากลับมาเพื่อดูจุดจบของคนที่พยายามเล่นเกมกับไฟ" ข้าไม่ปล่อยให้ความหวาดกลัวเข้าครอบงำ ข้าคือหลิวเยี่ยนซี ผู้ที่แบกรับความแค้นของตระกูลไว้บนบ่า ข้าสูดลมหายใจลึก ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยดังผิวน้ำนิ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มกลับไปอย่างเหนือกว่า "งั้นเจ้าก็คงต้องผิดหวังแล้ว เพราะคนที่จะกลายเป็นเถ้าถ่านก่อนใคร ก็คือคนที่ลืมไปว่าหมาข้างถนนที่แสร้งทำเป็นสุนัขรับใช้... สุดท้ายก็เป็นได้แค่หมาข้างถนนอยู่วันยังค่ำ" ข้าตวัดผ้าคลุมหน้าสีหม่นขึ้นปิดบังใบหน้าอีกครั้ง ก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็วเข้าสู่เงามืดของตรอกแคบหลังหอคอยดารา การจะเข้าวังหลวงในคืนนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือโอกาสสุดท้ายที่จะส่งข่าวเรื่อง ‘บัญชีลับการเงิน’ ของอัครมหาเสนาบดีหยางไปให้ถึงมือฮ่องเต้เฟยหลง ก่อนที่แผนการยึดอำนาจในวันถวายพระพรจะเริ่มต้นขึ้น การปลอมตัวเป็นนางกำนัลทำความสะอาดในคืนนี้เป็นแผนการที่ข้าไตร่ตรองมาอย่างดี ข้าซ่อนจดหมายลับไว้ในไส้เทียนที่ถือติดมือมาด้วย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่ข้าแต้มไว้บนผิวหนังช่วยกลบกลิ่นอายของนักฆ่าที่ติดตัวมา ข้าเดินก้มหน้าก้มตาผ่านประตูวังชั้นใน ทหารยามตรวจตราเข้มงวดกว่าทุกครั้ง สายตาของพวกมันกวาดมองไปทั่วราวกับกำลังล่าเหยื่อ "หยุด! เจ้าเป็นใคร ทำไมข้าไม่คุ้นหน้า" เสียงห้าวของหัวหน้าทหารองครักษ์ดังขึ้นใกล้ใบหู "ข้าเป็นเพียงเด็กใหม่จากแผนกซักล้างเจ้าค่ะ" ข้าแสร้งทำเป็นตัวสั่นด้วยความกลัว จังหวะการหายใจถูกควบคุมให้สม่ำเสมอ "หัวหน้ากงกงจางเพิ่งส่งตัวข้ามาให้ดูแลความเรียบร้อยที่ตำหนักอักษรในคืนนี้เจ้าค่ะ" ข้าเอ่ยนามของกงกงจางออกไปโดยไม่ลังเล เพื่อใช้มันเป็นเกราะป้องกัน สายตาของทหารยามเปลี่ยนไปวูบหนึ่งเมื่อได้ยินชื่อนั้น ก่อนที่เขาจะโบกมือไล่อย่างไม่ใส่ใจ "ไปให้พ้น อย่าให้เกะกะขวางทางพวกข้า ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน" ข้าก้มศีรษะจนแทบชิดอก ก้าวเท้าสม่ำเสมอเดินตรงไปยังตำหนักอักษร หัวใจข้าเต้นรัวราวกับกลองศึก เมื่อก้าวเข้าสู่เขตตำหนัก ความเงียบสงัดก็โอบล้อมข้าไว้ ฮ่องเต้เฟยหลงประทับอยู่ที่นี่เพียงลำพัง ทรงกำลังทำลายหลักฐานบางอย่างอยู่บนโต๊ะทรงพระอักษร "ฝ่าบาท..." ข้ากระซิบเรียกแผ่วเบา ขณะที่ปิดประตูตำหนักลงอย่างเงียบเชียบ พระองค์ทรงชะงัก สายพระเนตรคมกริบดุจพญาอินทรีตวัดมาที่ข้าทันที ทันทีที่เห็นว่าเป็นข้า พระพักตร์ที่เคยเคร่งขรึมดูผ่อนคลายลงชั่วขณะ แต่ทว่าความกังวลยังคงฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น "เยี่ยนซี? เจ้ารู้หรือไม่ว่าการเข้ามาที่นี่ในตอนนี้มันอันตรายเพียงใด" พระองค์เสด็จลงจากแท่นบรรทม ก้าวเข้ามาหาข้าอย่างรวดเร็ว ฝ่าพระหัตถ์ที่อบอุ่นแตะที่ต้นแขนของข้าอย่างแผ่วเบา "ข้ากำลังจะส่งคนไปตามเจ้า... หยางเพิ่งประกาศกฎอัยการศึกในวัง" "ข้าทราบแล้วเพคะ" ข้าส่งม้วนเทียนในมือให้พระองค์ "นี่คือหลักฐานทั้งหมดที่ตระกูลข้าแลกมาด้วยชีวิต... ฝ่าบาท เรื่องกงกงจาง... เขายังไม่ตาย และเขากำลังจับตาดูเราอยู่" ฮ่องเต้เฟยหลงรับเทียนไป ดวงตาของพระองค์เบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นสาส์นลับที่ซ่อนอยู่ข้างใน พระองค์กำมันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "ข้าประมาทไป... ข้าคิดว่ากำจัดเสี้ยนหนามได้หมดสิ้นแล้ว" "ไม่มีใครเคยหมดสิ้นเพคะ ตราบใดที่อำนาจยังเป็นของหอมหวาน" ข้าขยับเข้าไปใกล้พระองค์ กระซิบความลับที่ข้าเพิ่งสืบได้มา "พวกมันไม่ได้แค่จะยึดอำนาจ แต่พวกมันวางยาในน้ำเสวยของฝ่าบาทมาตลอดหนึ่งเดือน... หากพระองค์ยังเสวยน้ำที่ตำหนักหยางหลงอยู่... ร่างกายพระองค์จะอ่อนแอลงเรื่อยๆ จนสิ้นพระชนม์โดยไม่มีใครสงสัย" พระพักตร์ของฮ่องเต้ซีดเผือด แต่ทว่ากลับแฝงด้วยโทสะที่ระอุอยู่ภายใน พระองค์โอบกอดข้าไว้แน่น ความรู้สึกที่ถ่ายทอดออกมาคือความเจ็บปวดที่ไม่อาจปกป้องผู้หญิงที่รักได้ "หากคืนนี้เราต้องจบสิ้น ข้าก็ไม่เสียใจที่ได้พบเจ้าอีกครั้ง" ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่ของมัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นนอกประตูตำหนัก พร้อมกับเสียงหัวเราะเย้ยหยันที่คุ้นหูอย่างน่าสะพรึงกลัว "ฝ่าบาท... ดูเหมือนว่าหนูตัวน้อยของพระองค์จะพาสิ่งของที่น่ารังเกียจเข้ามาในที่ประทับเสียแล้ว" บานประตูตำหนักถูกถีบออกจนพังกระจาย ร่างของอัครมหาเสนาบดีหยางก้าวเข้ามาพร้อมกับกงกงจางที่ยืนแสยะยิ้มอยู่ด้านหลัง แต่สิ่งที่ทำให้ข้าแทบหยุดหายใจไม่ใช่พวกมัน... หากแต่เป็นองครักษ์ประจำกายของฮ่องเต้ที่ข้าไว้ใจที่สุด กำลังชักกระบี่เล็งมาที่พระศอของเฟยหลง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับข้าในเส้นทางที่เต็มไปด้วยหยดเลือดและความรักครั้งนี้นะคะ