รัชสมัยแห่งสันติสุข

“หากขีดเขียนลงบนม้วนกระดาษนี้แล้ว ความเป็นความตายของขุนนางนับร้อยในหัวเมืองทักษิณจะเปลี่ยนไปชั่วนิรันดร์ ท่านฝ่าบาท... ทรงมั่นพระทัยแล้วหรือเพคะว่าจะสั่นคลอนรากฐานที่หยั่งลึกมานานนับร้อยปีเช่นนี้?” น้ำเสียงของข้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาที่จ้องมองไปยังแผ่นกระดาษบนโต๊ะทรงพระอักษรกลับสั่นไหวเพียงชั่วครู่ แสงเทียนวูบไหวในตำหนักทรงงานสะท้อนเงาของฮ่องเต้เฟยหลงที่กำลังจรดพู่กันด้วยมือที่มั่นคง ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้น เฟยหลงวางพู่กันลงช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้นมองข้า แววตาของโอรสสวรรค์คู่นี้ไม่ได้มีความหวั่นเกรงเฉกเช่นชายหนุ่มทั่วไป แต่มันเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของผู้ที่ผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วน “เยี่ยนซี เจ้าบอกเองมิใช่หรือว่า บัลลังก์มิได้สร้างขึ้นจากความเมตตา แต่สร้างขึ้นจากความยุติธรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้” เขากล่าวพลางเลื่อนม้วนฎีกาการปฏิรูประบบภาษีที่ดินมาตรงหน้าข้า “หยางจงซันกักตุนอำนาจไว้ที่ส่วนกลาง รีดนาทาเร้นราษฎรจนสิ้นเนื้อประดาตัว หากข้าไม่ทุบหม้อข้าวของมันเสียตอนนี้ ประชาชนจะหาใช่ผู้ที่จงรักภักดีต่อข้าไม่ แต่พวกเขาจะกลายเป็นกองทัพที่หันหลังให้ราชบัลลังก์ในวันใดวันหนึ่ง” ข้าสูดลมหายใจลึก ยามนี้อัครมหาเสนาบดีหยางผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในราชสำนักมานานปี กำลังประมาท เขาคิดว่าข้ากับเฟยหลงเป็นเพียงเบี้ยที่ไร้ทางสู้ แต่เขาลืมไปว่า การเดินหมากที่ฉลาดที่สุด คือการปล่อยให้ศัตรูคิดว่าตนเองเป็นฝ่ายรุกคืบอยู่ตลอดเวลา “การปฏิรูปคราวนี้จะทำให้ท่านกลายเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของเหล่าขุนนางเก่าแก่ทั่วนครหลวง” ข้าเอ่ยพลางใช้นิ้วไล้ไปตามรายชื่อขุนนางที่ร่วมมือกับเรา “กระหม่อมฉันได้จัดเตรียมกำลังทหารลับไว้ที่ชายแดนตะวันตกแล้ว หากหยางจงซันดึงดันจะก่อรัฐประหารในค่ำคืนที่ประกาศใช้กฤษฎีกาใหม่ เราจะปิดล้อมวังหลวงทันที” “เจ้ากังวลเรื่องอะไรกันแน่ หลิวเยี่ยนซี?” เฟยหลงลุกขึ้นจากเก้าอี้มังกร แล้วก้าวเข้ามาใกล้ข้า กลิ่นกำยานอ่อนๆ จากอาภรณ์ของเขาทำให้ใจข้ากระตุกวูบ “หรือเจ้ากำลังกังวลเรื่อง ‘ความจริง’ ที่เจ้าซ่อนไว้ในม้วนลับฉบับนั้น?” คำถามนั้นดั่งคมมีดที่กรีดลึกลงในความรู้สึก ข้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งยิ้มบางๆ “หม่อมฉันเพียงแต่กังวลว่า... หลังจากค่ำคืนแห่งการชำระล้างนี้จบลง เราทั้งคู่จะยังเป็น ‘เรา’ คนเดิมที่ยืนอยู่เคียงข้างกันบนบัลลังก์นี้หรือไม่เพคะ” เขายื่นมือมาเชยคางข้าให้เงยขึ้นสบตา แววตาคู่นั้นสะท้อนความรักที่ข้าไม่เคยกล้าจะเชื่อถือได้เต็มร้อย “ตราบใดที่เลือดในตัวข้ายังไหลเวียน บัลลังก์นี้จะเป็นเพียงสิ่งของ แต่เจ้า... คือเหตุผลเดียวที่ทำให้ข้าอยากมีชีวิตอยู่เพื่อเห็นสันติสุขของแผ่นดินนี้” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของมหาดเล็กก็ดังขึ้นที่หน้าประตูตำหนัก เขาไม่ได้ส่งเสียงขานรับตามธรรมเนียม แต่ดูรวดเร็วและร้อนรน “ฝ่าบาท! ท่านอัครมหาเสนาบดีหยางบุกเข้ามาในเขตพระราชฐานชั้นในแล้วพ่ะย่ะค่ะ! เขาอ้างว่ามีราชโองการด่วนจากพระพันปีหลวงให้ปลดท่าน... ในข้อหาทรยศต่อแผ่นดิน!” ข้ากับเฟยหลงสบตากันทันที ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมไปทั่ววังหลวง เฟยหลงชักกระบี่ประจำพระองค์ออกมาจากฝัก เสียงเหล็กกระทบอากาศดังคมกริบ เขาหันมาหาข้าด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ “ดูเหมือนว่าศัตรูจะอดใจรอไม่ไหวเสียแล้ว เยี่ยนซี เจ้าพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่เราเตรียมไว้ให้เขาหรือยัง?” ข้าพยักหน้า มือคว้ากริชคู่กายที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ ก่อนที่เราทั้งคู่จะก้าวเดินออกไปเผชิญกับสถานการณ์ที่ไม่มีวันหวนกลับ ทว่า เมื่อก้าวพ้นประตูตำหนักออกไป ภาพที่เห็นกลับมิใช่กองทหารของหยางจงซันที่ดักรออยู่ แต่เป็นร่างของ ‘นาง’... ผู้ที่ทุกคนคิดว่าสิ้นใจไปแล้วในเหตุการณ์ล้างตระกูลเมื่อสิบปีก่อน นางยืนเด่นเป็นสง่าท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา พร้อมกับกุญแจทองคำแห่งกองทัพพยัคฆ์ดำในมือที่ควรจะเป็นของข้า! “หลิวเยี่ยนซี... เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นเพียงคนเดียวที่กุมความลับของเลือดตระกูลหลิวไว้หรือ?” เสียงเยือกเย็นของนางดังก้องไปทั่วลานกว้าง พร้อมกับเงาปริศนาจำนวนมหาศาลที่ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบเราทั้งคู่จากมุมมืด เหตุการณ์นี้ทำเอาข้าถึงกับก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว เมื่อหัวใจที่ควรจะแข็งแกร่งกลับสั่นระริกด้วยความตกตะลึง เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า... คือพี่สาวแท้ๆ ของข้าที่ตายไปต่อหน้าต่อตาในวันนั้น! ข้าหวังว่าการเปิดเผยครั้งนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนสำคัญของเรื่อง และรอติดตามบทสรุปในตอนสุดท้ายกันนะคะ หลิวเยี่ยนซีจะเอาตัวรอดจากคนตายที่หวนกลับมาทวงแค้นได้อย่างไร รอพบคำตอบในบทส่งท้ายนะคะ!