คำมั่นสัญญาใต้แสงดาว

"เจ้าบอกว่า... นางคือคนคนนั้น?" เสียงของข้าแหบพร่าราวกับเศษแก้วที่บาดลึกอยู่ในลำคอ ความหนาวเหน็บจากปลายเท้าแล่นปราดขึ้นสู่ขั้วหัวใจ ยามจ้องมองสตรีที่ยืนนิ่งดุจรูปสลักในความมืด นางสวมชุดสีขาวโพลน ใบหน้าเนียนละเอียดที่ข้าเคยสัมผัสยามนางปลอบโยนข้าในวัยเยาว์ยังคงไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย หากแต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักกลับว่างเปล่าประดุจห้วงสมุทรไร้ก้นบึ้ง "หลิวเยี่ยนซี เจ้ามองดูให้ดี" ฮ่องเต้เฟยหลงก้าวมายืนข้างกายข้า พระหัตถ์หนาอบอุ่นกุมมือข้าไว้แน่น บีบเตือนสติให้ข้าตระหนักถึงความเป็นจริง "ในมือของนาง คือตราประทับตระกูลหลิวที่หายไปสิบปี" ร่างในชุดขาวขยับกายช้าๆ กลิ่นกำยานจางๆ ที่คุ้นเคยโชยมาแตะจมูก มันคือกลิ่นของดอกเหมยในวันวาน... วันที่ตระกูลข้าต้องมอดไหม้ในกองเพลิง นางมิได้พูดจา เพียงแต่ส่งยิ้มที่ทำให้หัวใจข้าปวดร้าวอย่างประหลาด รอยยิ้มที่เหมือนจะบอกว่า ความตายมิใช่จุดจบ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของหมากกระดานใหม่ "ท่านพี่..." ข้าครางเรียกด้วยเสียงที่แผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับสายลม ก่อนที่ข้าจะก้าวเท้าออกไป ฮ่องเต้เฟยหลงกลับรั้งตัวข้าไว้ พระองค์หมุนกายข้าให้เผชิญหน้ากับพระองค์ ดวงตาสีเข้มคมกริบของบุรุษผู้กุมชะตาแผ่นดินยามนี้กลับอ่อนแสงลงจนข้าคาดไม่ถึง พระองค์ไม่ได้มองที่สตรีเบื้องหลัง แต่มองลึกลงไปในนัยน์ตาของข้า "อย่าเพิ่งสนใจนางในตอนนี้" สุรเสียงของพระองค์ทุ้มต่ำแต่หนักแน่น "ข้าเคยให้สัญญาว่าจะกอบกู้ทุกอย่างคืนมาให้เจ้า วันนี้... เมื่อพายุเริ่มก่อตัว บัลลังก์ที่เคยสั่นคลอนเริ่มตั้งมั่น ข้าจึงไม่อาจเก็บงำความในใจไว้ได้อีก" ท่ามกลางความเงียบงันและไอเย็นยามค่ำคืน พระองค์คุกเข่าลงต่อหน้าข้า ท่ามกลางสายตาของนาง... พี่สาวของข้า... ที่มองมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เยี่ยนซี เจ้าฉลาดพอที่จะรู้ว่าข้าไม่ได้ต้องการเพียงแค่ตำแหน่งฮ่องเต้ ข้าต้องการคู่ชีวิตที่ยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่ในวันที่แผ่นดินลุกเป็นไฟ ข้าไม่สามารถผ่านคืนวันอันแสนทรมานนี้ไปได้หากไร้เงาของเจ้าเคียงข้าง... แต่งงานกับข้าเถิด ไม่ใช่ในฐานะสนม ไม่ใช่ในฐานะที่ปรึกษา แต่ในฐานะจักรพรรดินีผู้ร่วมครองบัลลังก์แห่งต้าเฟย" หัวใจข้าเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความรัก ความแค้น ความรับผิดชอบต่อตระกูล และภาระของแผ่นดินหลอมรวมกันจนข้าไม่อาจแยกแยะ ข้าก้มมองบุรุษผู้สูงศักดิ์ที่ยามนี้ลดทิฐิลงจนหมดสิ้นเพื่อผู้หญิงธรรมดาอย่างข้า มือของข้าสั่นระริกขณะเอื้อมไปสัมผัสใบหน้าของพระองค์ "ฝ่าบาท... ท่านทราบดีว่าชะตาของข้าเปื้อนไปด้วยเลือดของศัตรู หากข้าตกลง นั่นหมายถึงการประกาศสงครามกับอัครมหาเสนาบดีหยางอย่างเป็นทางการ ท่านพร้อมจะเดิมพันด้วยบัลลังก์แล้วหรือคะ?" เฟยหลงยิ้ม มุมปากของพระองค์ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ชนะที่ไม่เกรงกลัวความตาย "ถ้าหากต้องแลกบัลลังก์เพื่อปกป้องเจ้า ข้าก็พร้อมจะเผามันให้ราบเป็นหน้ากลอง แต่เชื่อข้าเถิด... ข้าจะรักษามันไว้ให้เจ้า ให้เจ้าเป็นราชินีที่สง่างามที่สุดในใต้หล้า" ข้าหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ความอบอุ่นจากพระหัตถ์ของพระองค์เปรียบเสมือนแสงดาวนำทางในคืนที่มืดมิดที่สุด ข้าพยักหน้าช้าๆ คำว่า 'ตกลง' กำลังจะหลุดจากปาก แต่แล้ว... เสียงปรบมือแผ่วเบาจากเงามืดก็ทำให้ข้าต้องลืมตาขึ้น สตรีที่อ้างว่าเป็นพี่สาวของข้าก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าที่เคยดูนิ่งเฉยบัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน นางขว้างม้วนกระดาษเก่าคร่ำลงบนพื้นต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ ข้าก้มมองม้วนกระดาษนั้นด้วยใจที่หล่นวูบ มันคือตราประทับลับของตระกูลข้า... แต่ทว่ารอยเลือดที่เปื้อนอยู่บนนั้นกลับเป็นอักขระสั่งตายที่เขียนด้วยลายมือของ 'บิดาข้า' เอง! "ท่านพี่... นี่มันหมายความว่าอย่างไรคะ?" ข้าถามเสียงสั่น นางก้มลงกระซิบที่ข้างหูข้า เสียงของนางเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่กรีดลงบนผิวเนื้อ "น้องรัก... เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังกอบกู้ตระกูลหลิว แต่แท้จริงแล้ว... ฮ่องเต้ที่เจ้ากำลังจะร่วมบัลลังก์ด้วยนี่แหละ คือคนสุดท้ายที่สั่งประหารพ่อของพวกเราในวันนั้น!" มือของข้าที่จับมือฮ่องเต้อยู่ปล่อยออกโดยอัตโนมัติ ร่างกายของข้าแข็งค้างขณะที่ฮ่องเต้เฟยหลงหันกลับมามองด้วยแววตาที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน... แววตาของคนที่มีความลับดำมืดซ่อนอยู่ภายใต้ความรักที่แสนหวาน ความจริงที่ข้าพยายามค้นหามาตลอดชีวิต กลับกลายเป็นคมมีดที่กำลังจ่อคอหอยของข้าในวินาทีที่ข้าตัดสินใจมอบหัวใจให้เขา... หลิวเยี่ยนซีผู้นี้ควรจะเชื่อมั่นในรัก หรือควรจะหยิบกระบี่ที่วางอยู่ข้างกายเพื่อทวงแค้นให้บิดาในคืนนี้เลยดีคะ? หวังว่าตอนที่ 39 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนรอตอนจบไม่ไหวเลยนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงโค้งสุดท้ายค่ะ!