ตำนานที่เล่าขาน

"หากท่านจะลงมือ ก็จงลงมือเสียตอนนี้... เพราะถ้าช้าไปกว่านี้ แม้แต่ความตายก็ไม่อาจชดใช้ความผิดที่ท่านไม่ได้ก่อได้" เสียงทุ้มต่ำของเฟยหลงดังก้องอยู่ในห้องบรรทมที่เงียบสงัด เขาไม่ได้มองมาที่ข้า แต่กลับวางกระบี่เล่มงามลงบนโต๊ะไม้หอมตรงหน้าข้า ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างที่แสงจันทร์สีเงินยวงสาดส่องลงมาสะท้อนใบหน้าอันสงบนิ่งราวกับรูปสลัก ข้ากำด้ามกระบี่ในมือแน่นจนนิ้วซีดขาว กลิ่นอายความโกรธแค้นที่เคยแผดเผาอยู่ในอกตลอดสิบปีพลันมอดไหม้ลง เหลือเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว บิดาข้าถูกใส่ร้าย... อัครมหาเสนาบดีหยางใช้มือของเฟยหลงในการสำเร็จโทษตระกูลข้า นี่คือความจริงที่ข้าเพิ่งได้รับรู้เมื่อชั่วยามที่แล้ว ข้าค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เสียงผ้าไหมเสียดสีกันเบาหวิวขัดกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว ข้าก้าวเดินไปหาเขา ช้าๆ... ทว่าในจังหวะที่ข้าเงื้อกระบี่ขึ้นเหนือศีรษะ มือหนาของเฟยหลงกลับคว้าข้อมือข้าไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อทำร้าย แต่มันสั่นไหวอย่างรุนแรง "เจ้าจะสังหารคนที่รักเจ้าที่สุด เพื่อทวงคืนคนที่จากไปแล้วจริงๆ หรือ เยี่ยนซี?" เขาหันกลับมามองข้า นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อคมกระบี่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงกระดูก "หากหัวใจของเจ้าต้องแลกด้วยการเป็นฆาตกร ข้าก็พร้อมจะยื่นคอให้เจ้าบั่นทิ้งเดี๋ยวนี้" น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหลังมือของเขา มือที่ข้าเคยจับเพื่อวางแผนโค่นล้มหยาง มือที่เคยโอบกอดข้าในวันที่ข้าเปราะบางที่สุด... ข้าปล่อยกระบี่ให้ร่วงลงสู่พื้น เสียงโลหะกระทบหินดังสนั่นทำลายความเงียบงันลง ข้าโผเข้ากอดเขาแน่น ซบหน้าลงกับแผ่นอกที่มั่นคงราวกับขุนเขา "ท่านมันคนโง่..." ข้าสะอื้น "ท่านไม่ควรรับความผิดของผู้อื่นมาไว้ที่ตัว ทั้งที่ท่านรู้ว่าหยางเป็นคนบงการ" เฟยหลงลูบหลังข้าอย่างแผ่วเบา "ข้าไม่ได้โง่ ข้าเพียงแค่รอเวลา... รอเวลาที่ข้าจะแข็งแกร่งพอจะปกป้องเจ้าได้โดยไม่ต้องแลกด้วยชีวิตของเจ้า และวันนี้... วันที่ตระกูลหยางสิ้นอำนาจ วันที่แผ่นดินนี้กลับมาเป็นของประชาชนอย่างแท้จริง ข้าถึงได้กล้าบอกความจริงกับเจ้า เพราะข้าเชื่อว่า ความรักของเราสำคัญกว่าอดีตที่บิดเบี้ยว" คืนนั้นผ่านไปพร้อมกับการร่วงหล่นของกรงขังอำนาจเก่า อัครมหาเสนาบดีหยางถูกจองจำในความมืดมิดที่เขาเคยสร้างขึ้น ความลับที่ถูกปิดตายค่อยๆ ถูกเปิดเผยสู่สายตาประชาชน การล้างมลทินให้ตระกูลหลิวไม่ได้เกิดขึ้นด้วยคมดาบ แต่เกิดขึ้นด้วยความจริงและความยุติธรรมที่เฟยหลงมอบให้ข้าด้วยใจจริง --- ห้าปีต่อมา ในยามที่ดอกท้อผลิบานเต็มกำแพงวังหลวง เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังก้องไปทั่วอุทยาน ข้ายืนอยู่บนระเบียงตำหนัก มองดูเฟยหลงในชุดฉลองพระองค์สีทองเรียบง่าย เขากำลังอุ้มโอรสองค์น้อยที่พยายามจะคว้าผีเสื้อสีสวยในสวน ข้าไม่ได้เป็นเพียงหมากในกระดานการเมืองของเขาอีกต่อไป แต่ข้าคือส่วนหนึ่งของลมหายใจที่เขาถนอม "เยี่ยนซี เจ้ายังดูสวยงามเสมอเหมือนวันแรกที่เราพบกัน" เฟยหลงเดินเข้ามาใกล้ สวมกอดข้าจากด้านหลัง วางคางไว้บนไหล่ข้าอย่างออดอ้อน "พระองค์ก็แก่ขึ้นนะเพคะ รอยยิ้มนี้มีริ้วรอยเพิ่มขึ้นแล้ว" ข้าเอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้มที่มาจากใจ "รอยยิ้มพวกนี้ไม่ได้เกิดจากภาระราชกิจหรอกนะ แต่เกิดจากความสุขที่ได้เห็นเจ้ามีความสุขต่างหาก" เขากระซิบแผ่วเบา ข้ามองไปที่ทัศนียภาพอันสงบสุขของอาณาจักรที่ครั้งหนึ่งเคยลุกเป็นไฟ บัดนี้มันกลับเขียวขจีและอุดมสมบูรณ์ ทุกอย่างที่ข้าเคยเสียสละ ทุกความเจ็บปวดที่เคยเผชิญ มันไม่ได้สูญเปล่า ความรักที่เปรียบเสมือนดั่งหงส์เคียงมังกรไม่ได้อยู่บนบัลลังก์ที่เย็นชา แต่อยู่บนพื้นฐานของความเข้าใจและการให้อภัย "ทรงพระสำราญเถิดเพคะ ฮ่องเต้ของหม่อมฉัน" ข้าหันไปประสานสายตากับเขา แววตาของเขาที่สะท้อนเงาของข้านั้นชัดเจนและมั่นคง "แล้วเจ้าเล่า ฮองเฮาของข้า... เจ้าจะอยู่เคียงข้างข้าไปจนถึงวันสุดท้ายที่จันทร์ลับขอบฟ้าหรือไม่?" ข้าไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่ข้ากุมมือเขาไว้แน่น บีบกระชับเพื่อส่งผ่านทุกความรู้สึกที่มิอาจบรรยายเป็นตัวอักษรได้หมดสิ้น ตำนานของหงส์เคียงมังกรไม่ได้จบลงที่การครอบครองอำนาจ แต่มันคือการเริ่มต้นของชีวิตที่เรียบง่ายท่ามกลางความรักที่ยั่งยืน ใต้เงาจันทร์คืนนี้ ไม่มีความแค้นเหลืออยู่ มีเพียงสัญญาใจที่ตราตรึงดุจดวงดาวที่ไม่มีวันดับแสง... ความรักที่กอบกู้แผ่นดิน และความจริงที่ทำให้เราเป็นอิสระจากอดีตอย่างสมบูรณ์ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านร้อนผ่านหนาวมากับหลิวเยี่ยนซีจนถึงบรรทัดสุดท้ายนี้นะคะ ขอบคุณที่รักและเป็นกำลังใจให้กันเสมอค่ะ