รอยร้าวในหัวใจอดีตสามี

เสียงกระดาษแผ่นบางที่ถูกวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดังขึ้นเบาๆ ทว่ากลับหนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูกที่ทับถมลงกลางใจของธามัน ดวงตาคมกริบของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดในโลก เวลานี้กลับกวาดมองตัวอักษรบนเอกสารตรงหน้าด้วยความพร่ามัว สติสัมปชัญญะที่เคยเฉียบคมราวใบมีดกลับด้านชาจนไร้ความรู้สึก ผลตรวจ DNA ที่ระบุอัตลักษณ์ทางพันธุกรรมอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง มันไม่ใช่แค่กระดาษรายงานผลทางการแพทย์ แต่มันคือค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางหน้าผากของเขาจนความหย่อมอีโก้ทระนงทั้งปวงพังครืนลงมาไม่เป็นท่า "ลินิน... ผลตรวจ DNA ระหว่างคุณกับธามัน ออกมาแล้วนะ..." เสียงของทนายความสาวรุ่นพี่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของธามันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขายังจำสายตานิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ของลินินในวันที่เธอยื่นคำขาดได้ดี สายตาคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว หลงเหลืออยู่เพียงความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่น่ากลัวที่สุด เพราะมันแปลว่าเธอไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับผู้ชายคนนี้อีกต่อไปแล้ว ธามันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลำคอของเขาร้อนผ่าวราวกับถูกกรอกด้วยกรดเกลือ ปลายนิ้วที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะแผ่นกระดาษแผ่นนั้นอย่างไม่กล้าแม้แต่จะออกแรงกด ตัวเลขและความน่าจะเป็นร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์ มันคือความจริงที่ตบหน้าเขาอย่างฉาดใหญ่ ความจริงที่ว่า... เลือดเนื้อเชื้อไขของเขา สายเลือดของตระกูลที่เขาเคยผยองนักหนา ได้เติบโตขึ้นมาในครรภ์ของหญิงสาวที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย "ฉันทำอะไรลงไป..." เสียงแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียวของธามัน มันไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบจากใคร แต่เป็นเสียงสะท้อนจากซากปรักหักพังในจิต T ที่เพิ่งตื่นรู้ว่าเขาได้ทำลายเพชรเม็ดงามที่สุดในชีวิตด้วยมือของตัวเอง ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เย็นเยียบ ลินินมักจะยืนรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของขนมหวานสูตรพิเศษที่เธอตั้งใจบรรจงทำด้วยความรัก เธอยิ้มให้เขาเสมอ แม้ว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับมาจะมีเพียงความเย็นชา สายตาดูแคลน และถ้อยคำเชือดเฉือนที่ออกจากปากเขาอย่างไร้ความปรานี เขาเคยคิดว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่น่ารำคาญ เป็นภรรยาที่ถูกจัดวางให้มาอยู่ในตำแหน่งนี้ตามความต้องการของผู้ใหญ่ เขาไม่เคยแม้แต่จะชายตาแล มองลึกลงไปในแววตาคู่นั้นว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน วันที่เธอยื่นใบหย่าพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าที่ซูบผอม เขากลับเซ็นชื่อลงไปอย่างไม่ลังเล แถมยังพ่นคำดูถูกเหยียดหยามใส่เธอเป็นครั้งสุดท้ายว่าเธอก็แค่เกาะเขากินและไม่มีวันไปไหนรอด แต่ในวันนี้... ลินินคนเดิมไม่ได้เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวที่ยอมให้เขาเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นเชฟขนมหวานชื่อดังที่มีชื่อเสียงเกรียวกระชั้น เป็นเจ้าของร้านเบเกอรี่สุดหรูที่ใครๆ ก็ไขว่คว้าอยากลิ้มลองรสชาติ และที่สำคัญที่สุด... เธอกำลังยืนอยู่บนจุดสูงสุดของความสำเร็จ ในขณะที่เขา... ธามัน ผู้ชายที่เคยคิดว่าตัวเองเหนือกว่าทุกสิ่ง กลับกลายเป็นฝ่ายที่ต้องคุกเข่าลงแทบเท้าเพื่อขอเศษเสี้ยวความเมตตา "คุณธามันคะ..." เลขานุการหนุ่มเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงลังเล เมื่อเห็นเจ้านายของตนนั่งนิ่งเป็นหินมานานนับชั่วโมง "มีเอกสารด่วนจากทางร้าน 'Le Douceur' ของเชฟลินินส่งมาถึงครับ เป็นหมายกำหนดการเปิดตัวเมนูใหม่... และ..." ธามันเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาแดงก่ำราวกับคนอดนอน "และอะไร?" "และทางทนายของคุณลินิน ส่งจดหมายแจ้งเตือนเรื่องการฟ้องร้องสิทธิการเลี้ยงดูบุตรเพิ่มเติมด้วยครับ... พวกเขามีหลักฐานครบถ้วน ทั้งประวัติการละเลย การนอกใจทางพฤติกรรม และเอกสารยืนยันสิทธิ์โดยชอบธรรมตามกฎหมาย... ทางเรา แทบไม่มีช่องทางต่อสู้เลยครับ" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางกบาล ธามันเซถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลังจนข้าวของบางส่วนร่วงหล่นลงมาแตกกระจาย สิทธิการเลี้ยงดูบุตร? ลูกของเขา? เด็กคนนั้น... เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่เขามองผ่านด้วยความหมางเมินเมื่อวันก่อน เด็กน้อยที่มีดวงตากลมโตและริมฝีปากหยักได้รูปคล้ายกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน เด็กคนนั้นคือสายเลือดของเขาจริงๆ! ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างจนแทบหายใจไม่ออก นี่สินะ... รสชาติของการถูกปฏิเสธ รสชาติของความพ่ายแพ้ที่เขาไม่เคยลิ้มลองมาก่อนในชีวิต มันขมขื่น ยะเยือก และแผดเผาหัวใจให้มอดไหม้เป็นจุลยิ่งกว่าความตายเสียอีก เขานึกถึงแววตาของเด็กน้อยคนนั้นในวันที่บังเอิญเดินสวนกันที่งานนิทรรศการขนมหวาน เด็กชายตัวน้อยมองหน้าเขาด้วยความไร้เดียงสา โดยที่เขา... ผู้เป็นพ่อแท้ๆ กลับทำได้แค่เดินผ่านเลยไปอย่างไร้เยื่อใย "ฉันต้องไปพบเธอ..." ธามันพึมพำกับตัวเอง มือหนาคว้าสูทสีเข้มขึ้นมาสวมอย่างลวกๆ ความกระวนกระวายใจพุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่ เขาต้องไปเจอหน้าลินิน เขาต้องอธิบาย เขาต้องคุกเข่าขอโทษ และทำทุกวิถีทางเพื่อดึงเธอกับลูกกลับมา แม้จะต้องแลกด้วยทรัพย์สินทั้งหมดที่มี เขาก็ยอม! รถยนต์หรูพุ่งทะยานฝ่าสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาในยามบ่ายอย่างบ้าคลั่ง ราวกับท้องฟ้ากำลังหัวเยาะเย้ยความโง่เขลาของเขา ธามันเหยียบคันเร่งมุ่งตรงไปยังร้านเบเกอรี่ 'Le Douceur' สถานที่ซึ่งเปรียบเสมือนวิหารศักดิ์สิทธิ์ของอดีตภรรยา ที่ซึ่งเธอสร้างมันขึ้นมาจากน้ำพักน้ำแรงหลังจากที่ถูกเขาเหยียบย่ามจนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อรถจอดสนิทหน้าร้าน ธามันก้าวลงจากรถโดยไม่สนใจแม้แต่ร่มกันฝน หยาดฝนเม็ดโตซัดสาดใบหน้าคมคายที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อและน้ำตาที่เจ้าตัวไม่อาจกลั้นไว้ได้ ผลักประตูร้านเข้าไป เสียงกระดิ่งทองเหลืองดังกรุ๊งกริ๊งกังวานบาดลึก กลิ่นหอมหวานละมุนของวานิลลาและเนยแท้ลอยอบอวลเตะจมูก ทว่าบรรยากาศภายในร้านกลับเงียบสงบเนื่องจากเป็นเวลาพักผ่อนก่อนเปิดรอบเย็น ที่โต๊ะมุมกระจกใสตาสان้ำฝน... ลินินกำลังนั่งไขว่ห้างจิบชาเอิร์ลเกรย์ด้วยท่าทางสง่างาม ชุดเดรสเข้ารูปสีขาวบริสุทธิ์ขับเน้นผิวพรรณผุดผ่องและออร่าความมั่นใจที่เปล่งประกายเจิดจ้า เธอดูงดงามจนเขาแทบไม่กล้าหายใจ งดงามเกินกว่าที่ผู้ชายใจร้ายคนหนึ่งจะคู่ควร และข้างกายเธอนั้น... มีร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยสามขวบกำลังนั่งระบายสีอย่างตั้งอกตั้งใจ เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด และเมื่อดวงตากลมโตคู่นั้นสบเข้ากับธามันที่ยืนตัวเปียกโชกอยู่หน้าร้าน เด็กชายก็เอียงคอด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปสะกิดแขนแม่ของตนเบาๆ "คุณแม่ครับ... คุณลุงคนนั้นเปียกฝนตัวสูงใหญ่จัง ทำไมเขาถึงร้องไห้ล่ะครับ?" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่หยุดทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวให้หยุดหมุน ธามันสะอื้นฮักในลำคอ ก้าวเท้าไม่ออก ราวกับมีโซ่ตรวนตรึงเขาไว้กับพื้น เขามองภาพแม่ลูกที่สมบูรณ์แบบตรงหน้า ภาพที่เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้าไปยืนเคียงข้าง... ทว่าในวินาทีที่ลินินวางถ้วยชาลงอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธแค้นเหลืออยู่เลย... มันมีเพียงรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก พร้อมกับคำพูดที่เชือดเฉือนหัวใจเขาให้ขาดเป็นวิ่น "มาทำอะไรที่นี่คะ... คุณธามัน หรือว่าเบื่อที่จะลิ้มรสความพ่ายแพ้ในศาลแล้ว อยากจะมาลองชิมรสชาติความเจ็บปวดที่ฉันเคยได้รับ... ด้วยตัวเองอีกสักรอบหรือไงคะ?" *** ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการทวงคืนศักดิ์ศรีของลินินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ เมฆหมอกสีชมพู