แผนซ้อนแผนของลินิน

กลิ่นหอมหวานของวานิลลาแทดากัสการ์และช็อกโกแลตพรีเมียมคละคลุ้งไปทั่วห้องครัวสไตล์มินิมอลของร้าน "Linin’s Atelier" แต่บรรยากาศภายในกลับเย็นเยียบราวกับห้องทดลองทางวิทยาศาสตร์ นิ้วเรียวสวยของลินินบรรจงปาดครีมกานาชลงบนเนื้อเค้กช็อกโกแลตอย่างประณีต ทุกท่วงท่าเปี่ยมไปด้วยความมั่นนิ่งและสง่างาม ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น สมองของเธอกำลังคำนวณหมากตารางสำคัญที่จะสั่นคลอนบัลลังก์อันมั่นคงของธามันให้อ่อนยวบลงจากภายใน "ทุกอย่างพร้อมแล้วใช่ไหมคะ" เสียงหวานทว่าราบเรียบเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม—พิมพรรณ เลขาคนสนิทผู้กุมความลับและเอกสารสำคัญทุกฉบับของธามัน—ก้าวเข้ามาในห้องครัวส่วนตัวด้วยฝีเท้าเงียบกริบ แววตาของพิมพรรณไหวระริกด้วยความลังเลและความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด มือที่ถือแฟ้มเอกสารหนังสีดำสั่นน้อยๆ ขณะวางมันลงบนโต๊ะหินอ่อน "คุณลินินแน่ใจแล้วเหรอคะว่าทางนี้จะไม่สาวมาถึงตัวฉัน... ธามันไม่ใช่คนโง่ เขามีสัญชาตญาณของนักล่าที่เฉียบคมมากนะคะ ถ้าเขารู้ว่าฉันหักหลังเขา ชีวิตการทำงานของฉันในวงการนี้คงจบสิ้น" พิมพรรณเอ่ยเสียงสั่น พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอเมื่อนึกถึงสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งของอดีตเจ้านาย ลินินวางสเปทูล่าในมือลง ช้าๆ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย แววตาของเชฟสาวไม่ได้มีความเห็นใจเจืออยู่ มีเพียงความว่างเปล่าที่ผ่านพ้นความเจ็บปวดมาได้จนด้านชา "คุณพิมพรรณคะ... ตอนที่ฉันถูกธามันเขี่ยทิ้งราวกับสิ่งของไร้ค่า ตอนที่บริษัทของครอบครัวฉันถูกเขาบีบจนล้มละลายโดยไม่ไยดี มีใครเคยปรานีฉันบ้างไหมคะ?" ลินินก้าวเข้าไปใกล้ผู้ช่วยสาว ช้าๆ ทว่าทรงพลัง "สิ่งที่คุณกำลังทำ ไม่ใช่การหักหลัง แต่เป็นการทวงคืนความยุติธรรม... เอกสารบัญชีลับบัญชีที่สามที่ธามันใช้ฟอกเงินและฮุบหุ้นบริษัทคู่แข่ง นั่นแหละคือสิ่งที่จะทำให้พญาราสีอย่างเขาต้องคุกเข่าลง" พิมพรรณสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือเรียวดึงเอกสารออกจากแฟ้มยื่นให้ลินิน "นี่คือรหัสผ่านเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์สำรองที่บ้านพักส่วนตัวของเขาค่ะ... ธามันเก็บมันไว้ในตู้เซฟหลังภาพวาดสีน้ำมันรูปดอกกุหลาบสีดำ มันคือภาพเดียวที่เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครแตะต้อง เพราะมันคือภาพวาดของ... คุณในอดีต" ประโยคสุดท้ายทำให้มุมปากของลินินกระตุกวูบ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากสีพีช ภาพกุหลาบสีดำ... สัญลักษณ์แห่งความรักบิดเบี้ยวที่เขาเคยวมมอบให้ เธอนึกไม่ถึงเลยว่าคนเย่อหยิ่งและไร้หัวใจอย่างธามัน จะยังเก็บซากปรักหักพังของอดีตไว้ในห้องส่วนตัว ทว่า ความอาลัยอาวรณ์ไร้สาระพวกนั้น ไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาของลินินในยามนี้ นอกจากเหยียบย่ำมันให้แหลกคามือ "ขอบคุณค่ะ คุณพิมพรรณ... เลือกทางเดินนี้แล้ว คุณไม่ต้องกลัวหว่าวเววอีกต่อไป เพราะเมื่อธามันล้มลง อำนาจทั้งหมดในเครือธน The Man Group จะตกเป็นของคนที่เห็นคุณค่าของมันอย่างแท้จริง... และฉันนี่แหละ จะเป็นคนป้อนยาพิษเคลือบน้ำตาลให้เขากลืนกินด้วยตัวเอง" ตกดึก ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมือง แสงไฟสลัวสาดส่องกระทบกับร่างสูงสง่าของธามันที่กำลังยืนจ้องมองภาพวาดสีน้ำมันรูปกุหลาบสีดำบนผนังห้องทำงานส่วนตัว แก้ววิสกี้ในมือไหววับตามจังหวะการหมุนวน แววตาคมกริบฉายแววเคร่งเครียดและโดดเดี่ยว หลายเดือนแล้วที่กลิ่นอายของลินินเลือนหายไปจากบ้านหลังนี้ เหลือเพียงร่องรอยความว่างเปล่าและรสชาติของความผิดพลาดที่คอยกัดกินหัวใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ธามันแค่นหัวใจตัวเองอย่างสมเพช เขามีทุกอย่าง อำนวยการเงิน ชื่อเสียง และความสำเร็จ แต่กลับไม่สามารถซื้อรอยยิ้มของอดีตภรรยาคืนกลับมาได้เลย ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยเบาๆ จากหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น ธามันขมวดคิ้วมุ่น เขาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะอย่างแรงแล้วสาวเท้าเข้าไปใกล้หน้าจอ ระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดกำลังแจ้งเตือนการเข้าถึงไฟล์ข้อมูลลับจากภายนอก! "ใครบังอาจ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด มือหนารัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เพื่อตรวจสอบไอพีแอดเดรสและร่องรอยการเจาะระบบทันที ทว่า หน้าจอคอมพิวเตอร์กลับไม่ได้แสดงหน้าจอการแฮกข้อมูลแบบที่ควรจะเป็น หน้าจอมืดสนิทไปชั่วขณะ ก่อนที่ตัวอักษรสีแดงสดจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละตัว ทีละตัว อย่างจงใจและเย้ยหยัน *“ยินดีต้อนรับสู่จุดจบที่คุณสร้างขึ้นเองค่ะ... ธามัน”* หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ ร่างกายชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า น้ำเสียงและรูปแบบการเว้นวรรคแบบนี้... มันคือสไตล์ของคนคนเดียว คนที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอและไม่มีทางสู้คนนั้น! ก่อนที่ธามันจะได้กดสคริปต์ป้องกันระบบ เสียงกริ่งหน้าห้องทำงานส่วนตัวก็ดังขึ้น... ก๊อก ก๊อก ก๊อก สามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ราวกับมีแขกยามวิกาลมารออยู่หน้าประตู โดยไม่ได้รับเชิญ ธามันก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังบานประตูไม้สักหนาหนักที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงตัดกับผิวขาวเนียน ใบหน้างดงามประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่กรีดลึกลงไปถึงขั้วหัวใจของเขา ลินินก้าวเข้ามาในห้องทำงานของอดีตสามี ราวกับเจ้าของสถานที่ตัวจริง เธอกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดสายตาที่ภาพวาดกุหลาบสีดำ แล้วหันมาสบตากับเขาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยคมมีดซ่อนเร้น "ตกใจเหรอคะคุณธามัน... หรือว่าคุณกำลังคิดถึงรสชาติของความพ่ายแพ้อยู่พอดี?" ขอขอบคุณทุกกำลังใจและการติดตามจากรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!