คืนที่ฝนพรำและความลับที่ถูกเปิดเผย

กลิ่นอายของแป้งอบเนยสดและวานิลลาแท้ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในร้าน *‘Linin’s Patisserie’* ยามค่ำคืนนี้อบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย เมื่อสายฝนกระหน่ำซัดสาดใส่กระจกหน้าร้านราวกับท้องฟ้ากำลังพิโรธ หยาดน้ำฝนเม็ดใหญ่ไหลวนเป็นทางยาว บดบังทัศนียภาพภายนอกจนมืดมิด เหลือเพียงแสงไฟสีส้มวลนวลจากโคมไฟวินเทจด้านในที่ส่องกระทบใบหน้าซีดเผือดของธามัน หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึก ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้าจากการทำงาน แต่เป็นเพราะภาพสะท้อนผ่านกระจกใสเมื่อครู่... ภาพของเด็กชายตัวน้อยแก้มป่อง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับที่มองตรงมายังเขาด้วยความสงสัย นั่นคือสำเนาถูกต้องของตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน "คุณ... คุณลุงหน้าตาเหมือนคุณพ่อของหนูเลยค่ะ" เสียงใสแจ๋วราวนกกระจิบดังขึ้นทำลายความเงียบ ธามันสะดุ้งสุดตัว เขารีบเบนสายตาจากกระจกกลับมามองเด็กน้อยที่ยืนกอดตุ๊กตาหมีตัวโปรดอยู่ใกล้เคียง ร่างสูงโปร่งก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว มือหนาที่มักจะถือปากกาเซ็นสัญญามูลค่าหลายร้อยล้านสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกจนหายใจแทบไม่ออก ประตูห้องครัวด้านหลังเปิดออกพร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีม ลินินก้าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคู่สวยกลับไหววับชั่วขณะเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่กลางร้านของเธอ "รันต์ ลูกเข้ามาทำอะไรข้างนอกนี้คะ ดึกมากแล้วนะ ดื่มนมอุ่นๆ ในครัวเสร็จหรือยัง" สรรพนามนั้น... คำว่า 'ลูก' พุ่งชนโสตประสาทของธามันเข้าอย่างจัง ราวกับมีค้อนเหล็กมาทุบซ้ำลงกลางศีรษะจนมึนงง รันต์... เด็กชายคนนี้ชื่อรันต์ และอายุของแก... ถ้าคำนวณย้อนกลับไปในวันที่เธอยื่นใบหย่าให้เขาเมื่อสามปีก่อน ช่วงเวลานั้นมันช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน ธามันรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง ลมหายใจสะดุดกึก เขากวาดสายตามองหน้าอดีตภรรยา สลับกับเด็กชายตัวน้อยด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ โกรธงัน และ... เจ็บปวดร้าวลึกในอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน "ลินิน..." เสียงทุ้มแหบพร่าหลุดลอดริมฝีปากที่สั่นระริก "นี่มัน... หมายความว่ายังไง" ลินินวางถาดอบขนมลงบนเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสงบสุขุม เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่เขาคาดคิดแม้แต่น้อย ความนิ่งเฉยของเธอกลับสร้างบาดแผลให้ความเย่อหยิ่งของเขาเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการถูกตบหน้าเสียอีก เชฟสาวเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามี แววตาคู่นั้นว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดในอดีตที่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความเข้มแข็ง "คุณควรจะกลับไปได้แล้วนะคะ ธามัน ฝนตกหนักขนาดนี้ ถนนน่าจะเริ่มท่วมแล้ว" น้ำเสียงของเธอราบเรียบราวกับสายน้ำที่ไร้คลื่นลม แต่มันกลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "คุณปิดบังผม..." ธามันก้าวเท้าเข้าหาเธอทีละก้าว ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจ "คุณท้อง... ตอนที่เราหย่ากันคุณกำลังตั้งท้องลูกของเราทำไมคุณถึงไม่บอกผม ทำไมคุณถึงใจร้ายขนาดนี้!" "ใจร้าย?" ลินินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยหยาดหยดแห่งความขื่นขม เธอถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้ววางพาดไว้บนเก้าอี้ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ ความสูงของเธอที่เคยต้องแหงนมองเขาในอดีต บัดนี้กลับยืนหยัดเผชิญหน้าได้อย่างไม่เกรงกลัว "คำนี้มันไม่เหมาะกับคุณเลยสักนิดนะคะ ธามัน คนที่ใจร้ายและเห็นแก่ตัวที่สุดในห้องนี้คือคุณต่างหาก" ลินินก้าวเข้าไปประชิด ปลายนิ้วเรียวชี้ไปที่หน้าอกด้านซ้ายของเขาที่กำลังกระเพื่อมไหว "วันที่ฉันเดินถือใบหย่าออกจากบ้านหลังนั้น วันที่ฉันกราบอ้อนวอนขอให้คุณหันมามองฉันบ้างแม้เพียงเสี้ยววินาที คุณทำอะไรคะ? คุณไล่ฉันเหมือนหมูเหมือนหมา บอกว่าฉันมันน่ารำคาญ และเด็กคนนี้..." เธอหันไปมองลูกชายด้วยสายตารักใคร่สุดหัวใจ "ก็เป็นแค่เครื่องมือแก้แค้นในสายตาของคุณตอนนั้นไม่ใช่หรือไงคะ" ธามันชะงักงัน คำพูดของเธอเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเก่า ย้อนกลับไปในวันนั้น... วันที่เขาตาบอดมืดด้วยอีโก้และความเย่อหยิ่ง วันที่เขาผลักไสผู้หญิงที่รักเขาที่สุดในโลกออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย เขามันโง่เง่า... โง่เง่าสิ้นดีที่คิดว่าเธอไม่มีวันไปไหนได้ "ตอนนั้นผม... ผมแค่..." ชายหนุ่มพยายามจะแก้ตัว แต่เสียงของตัวเองกลับติดอยู่ในลำคอเมื่อเจอสายตาที่เด็ดเดี่ยวของหญิงสาว "ไม่ต้องแก้ตัวหรอกค่ะ เพราะมันสายเกินไปแล้ว" ลินินตัดบทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด เธอหันไปลูบศีรษะลูกชายเบาๆ "รันต์คะ ลูกขึ้นไปนอนบนห้องก่อนนะ เดี๋ยวคุณแม่จะตามขึ้นไปนิทานให้ฟังค่ะ" เด็กชายพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะเหลือบมองชายแปลกหน้าที่หน้าตาเหมือนตนเองอีกครั้งด้วยความสงสัย แล้วเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของร้าน ทิ้งให้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนเผชิญหน้ากับความจริงอันหนักอึ้งในความเงียบงัน เสียงฝนยังคงซัดสาดกระหน่ำภายนอก ธามันทรุดตัวลงพิงเคาน์เตอร์หินอ่อนอย่างคนหมดแรง ความเย่อหยิ่งทั้งหมดที่เคยมีถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เขามองหน้าอดีตภรรยาที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าไม่มีค่าอะไรเลย บัดนี้เธอกลับงดงาม เข้มแข็ง และฉายประกายเจิดจ้าเสียจนเขาไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปคว้า "คุณจะให้ผมทำยังไง... ลินิน" น้ำเสียงของอดีตซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลสั่นเครืออย่างน่าสมเพช "จะให้ผมกราบขอร้องคุณก็ได้ ขอแค่ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อ... ให้โอกาสผมได้ไถ่บาปในสิ่งที่เคยทำผิดพลาดไป" ลินินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอมองชายหนุ่มที่เคยหยิ่งผยอง บัดนี้กลับยอมลดศักดิ์ศรีทั้งหมดลงแทบเท้าเธอ ความสะใจแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่มันกลับเจือปนไปด้วยความขמהขื่นที่ไม่อาจอธิบาย "ไถ่บาปเหรอคะ?" เชฟสาวยิ้มหยัน "คุณคิดว่าหยาดน้ำตาแค่หยดสองหยด หรือคำขอโทษส่งเดช มันจะลบเลือนความเจ็บปวดสามปีที่ฉันต้องอุ้มท้องร้องไห้ลำพังได้จริงๆ งั้นเหรอคะ ธามัน" เธอก้าวถอยหลังออกห่างจากเขา ปิดกั้นทุกช่องทางไม่ให้เขาสัมผัสโดนตัวเธอ แม้แต่นิดเดียว "ถ้าคุณอยากได้สิทธิ์ความเป็นพ่อ งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะว่าคุณคู่ควร..." ลินินเว้นจังหวะ ดวงตาสุดคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าต่อให้คุณพยายามแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันกลับไปเป็นผู้หญิงคนเดิมที่ยอมโง่งอมงายให้คุณเหยียบย่ำอีกแล้ว!" ธามันก้มหน้ารับความจริงอันเจ็บปวด เขารู้ดีว่าหนทางข้างหน้ามันช่างยาวนานและโรยด้วยหนามแหลมคมขนาดไหน แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไรออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ปัง! ปัง! ปัง! ทั้งสองสะดุ้งหันไปมองที่ประตูหน้าร้านพร้อมกัน ท่ามกลางม่านหมอกฝนหนาทึบ ร่างสูงโปรดในชุดสูทเปียกโชกของชายแปลกหน้าคนหนึ่งยืนยันตัวตนอยู่หลังกระจก ใบหน้าของเขาคมคายและคุ้นตาอย่างประหลาด ทว่าสิ่งที่ทำให้ธามันต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด คือเอกสารในมือของชายคนนั้น... แฟ้มสีน้ำตาลที่มีตราประทับของ "โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง" หราอยู่บนหน้าปก! ชายปริศนากดรหัสปลดล็อกประตูที่ลินินเคยให้ไว้ แล้วผลักประตูก้าวเข้ามาในร้านอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองธามันด้วยแววตาท้าทาย ก่อนจะหันไปสบตากับลินินแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของธามันพังทลายลงในพริบตา "ลินิน... ผลตรวจ DNA ระหว่างคุณกับธามัน ออกมาแล้วนะ..." -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เมฆหมอกสีชมพู" เสมอมานะคะ!