กำแพงที่ก่อตัวขึ้น

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบในความมืดสลัวของห้องทำงานหรู สะท้อนเงาใบหน้าของธามันที่ซีดเผือดราวกับคนไร้เลือด ปลายนิ้วที่เคยถือครองอำนาจและขับเคลื่อนอาณาจักรธุรกิจนับพันล้าน กลับสั่นเทาระริกจนแทบควบคุมไม่อยู่ ไฟล์เอกสาร PDF ที่ถูกส่งตรงจากสำนักงานกฎหมายระบุชื่อแฟ้มไว้อย่างชัดเจน—ความจริงที่เขาเพียรไขว่คว้า แต่กลับกล is โซตรวนที่พร้อมจะรัดคอให้เขาแทบขาดใจตายในวินาทีนี้ หัวใจของเขาเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในโสตประสาท ความเงียบงันภายในห้องกว้างช่างเสียดแทงราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่ม พรึบ! เขากดเปิดหน้าไฟล์เอกสารนั้น ท่ามกลางลมหายใจที่ติดขัด ตัวอักษรบรรทัดแรกปรากฏเด่นชัด บีบเค้นความรู้สึกจนเขารู้สึกเหมือนดิ่งพสุธาลงสู่เหวลึกไร้ก้นบึง ภาพความทรงจำเมื่อครั้งอดีต—วันที่ลินินร้องขอความเห็นใจ วันที่เธอนั่งเงียบๆ อยู่ลำพังบนโต๊ะอาหารที่เย็นชืด และวันที่เธอตัดสินใจก้าวออกไปจากชีวิตเขาโดยไม่หันกลับมามอง—ไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก "นี่มัน..." เสียงพึมพำหลุดลอดริมฝีปากที่แห้งผากของธามัน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย เมื่อบรรทัดถัดไปเปิดเผยความจริงที่เขาไม่เคยเฉียดเข้าใกล้เลยสักนิด ความจริงที่ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่ใช่แค่ผู้ชายใจร้ายที่ผลักไสภรรยาตัวเอง แต่เขาคือผู้ทำลายทุกลมหายใจของคนที่รักเขาด้วยความบริสุทธิ์ใจอย่างเลือดเย็นที่สุด ติ๊ง! เสียงข้อความแจ้งเตือนสั้นๆ ดังขึ้นตัดผ่านความเงียบ ธามันสะดุ้งเฮือกราวกับคนละเมอ เขาเหล่มองหน้าจอที่สว่างขึ้นอีกครั้ง มันคือข้อความจากเลขາฯ ส่วนตัวที่แนบภาพถ่ายใบเสร็จและพิกัดล่าสุดของเป้าหมาย—ร้านเบเกอรี่เปิดใหม่ในย่านการค้าใจกลางเมือง 'Le Ciel' ร้านของลินิน ความคิดระเบิดพลั่งอยู่ในหัว ธามันโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น เขาลุกพรวดขึ้นคว้าสูทตัวนอกมาสวมอย่างลวกๆ แล้วก้าวเท้ายาวๆ ออกจากห้องทำงานทันที โดยไม่สนใจว่าเวลานี้ดึกดื่นเพียงใด แรงผลักดันจากความจริงในเอกสารเมื่อครู่และสำนึกผิดที่กัดกินขั้วหัวใจ ทำให้เขาต้องไปเจอหน้าเธอ... ต้องไปทวงถามและขอโอกาสจากผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแหลกสละ *** กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้และวานิลลาคั่วบดลอยอบอวลไปทั่วห้องอบขนมขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างประณีตในโทนสีขาวครีม ลินินในชุดผ้ากันเปื้อนสีเทาอ่อนกำลังงดงามและเปี่ยมด้วยสมาธิ มือเรียวสวยบรรจงปาดครีมรสราสเบอร์รี่สีชมพูละมุนลงบนหน้าเค้กชิฟฟอนอย่างเชี่ยวชาญ ทุกท่วงท่าเปี่ยมด้วยความมั่นใจและอิสรภาพที่เธอใช้หยาดเหงื่อและน้ำตาแลกมา ไม่มีอีกแล้ว... ลินินผู้หญิงเงียบขรึมที่เอาแต่นั่งรอคอยความรักจากสามีผู้เย่อหยิ่ง ไม่มีอีกแล้ว... ภรรยาตกกระป๋องที่ยอมให้ใครมาลดทอนคุณค่า กริ๊ง... เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ แม้ว่าร้านจะปิดทำการไปแล้วก็ตาม ลินินหยุดมือชั่วขณะ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนจะวางสпаทูล่าลงบนถาดแล้วก้าวเดินออกจากห้องอบขนมมายังส่วนหน้าร้าน แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าสะท้อนร่างสูงสง่าของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังกระจกหน้าร้าน ร่างนั้นคุ้นตาจนหัวใจเธอกระตุกวูบไปชั่วขณะ ธามัน... เขายืนอยู่ตรงนั้น เสื้อสูทหลุดลุ่ย เนกไทถูกคลายออกอย่างไร้ระเบียบ ดวงตาคมคราวก่อนบัดนี้แดงก่ำและเต็มไปด้วยความร้าวรานที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบหลายปีที่แต่งงานกัน ลินินสูดลมหายใจเข้าลึก1ครั้ง เพื่อเรียกสติและตั้งกำแพงในใจให้สูงชัน เธอก้าวเข้าไปใกล้ประตูกระจกที่ล็อกสนิท แล้วเลื่อนเปิดแง้มออกเพียงเล็กน้อยพอให้ได้ยินเสียง โดยไม่คิดจะเชิญเขาเข้ามาด้านใน "คุณมาทำอะไรที่นี่ ดึกป่านนี้แล้ว ร้านปิดบริการแล้วค่ะ" น้ำเสียงของลินินเรียบสนิท ไร้ซึ่งความยินดียินร้าย ราวกับกำลังคุยกับคนแปลกหน้าที่เดินหลงทางมา ธามันก้าวเข้ามาประชิดกรอบประตู มือหนายกขึ้นกั้นบานประตูไว้ไม่ให้เธอปิดมันลง สายตาของเขาร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุมอก "ลินิน... ผมรู้ความจริงแล้ว เอกสารชุดนั้น... ทุกอย่าง ผมรู้แล้วว่าผมทำอะไรลงไปบ้าง" ลินินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพชระคนกัน เธอมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับมองก้อนกรวดริมทาง "ความจริงอะไรของคุณคะ? หรือเพิ่งสำนึกได้ว่าเอกสารการหย่ามันเซ็นสมบูรณ์แบบจนคุณไม่มีสิทธิ์มาวุ่นวายในชีวิตฉันอีกแล้ว?" "ไม่ใช่แค่นั้น!" ธามันละล่ำละลักพูด น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือจนน่าตกใจ "เรื่องในอดีต... เรื่องที่คุณต้องเสียใจ เรื่องที่คุณต้องทนทรมานเพราะความโง่เขลาและความเย่อหยิ่งของผม ลินิน... ผมขอโทษ ผมขอโทษจากหัวใจ ให้โอกาสผมได้ชดใช้ ได้ไหม?" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน ลินินนิ่งงันไปชั่ววินาที หัวใจที่เคยด้านชากระตุกวูบไหวด้วยความเจ็บปวดเก่าๆ ที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมา แต่สติสัมปชัญญะและศักดิ์ศรีที่เธอใช้หยาดเลือดสร้างขึ้นมาใหม่ กลับตะโกนก้องเตือนสติเธออย่างรุนแรง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอแข็งกร้าว เด็ดเดี่ยว และเยือกเย็นจนธามันต้องผะผ่าว "คุณขอโทษเหรอคะ?" ลินินทวนคำ น้ำเสียงหวานแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "คำขอโทษของคุณ มันมีค่าเท่าไหร่เหรอคะคุณธามัน? มันเทียบได้กับหยดน้ำตาที่ฉันต้องเสียไปตอนที่คุณบอกว่าฉันไม่มีค่าพอจะยืนเคียงข้างคุณไหม? มันซื้อเวลากล่อมลูกที่หลับไปโดยไม่มีพ่อได้หรือเปล่า?" ธามันชะงักกึก ร่างสูงเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรงด้วยคำพูดที่เฉียบคมบาดใจ "ลินิน... ลูก... คุณพูดถึง..." "อย่าได้เอ่ยถึงสิ่งที่อยู่เหนือสิทธิ์ของคุณเลยค่ะ" ลินินตัดบททันควัน แววตาฉายแววรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "จำใส่ใจเอาไว้ให้ดีนะคะคุณธามัน... นับตั้งแต่วินาทีที่คุณเซ็นใบหย่า และวินาทีที่คุณเหยียบย่ำหัวใจฉันจนแหลกเหลว สถานะระหว่างเรา ไม่ใช่สามีภรรยา ไม่ใช่คนรู้จัก..." เธอหยุดเว้นจังหวะ เล็งสายตาคมกริบตรงไปยังดวงตาที่เบิกกว้างของอดีตสามี ก่อนจะเอ่ยประโยคพิพากษาที่เฉียบขาดราวกับคมมีด "แต่เราเป็นแค่ 'คนแปลกหน้า' ต่อกัน... และจะเป็นเช่นนั้นไปตลอดกาล กรุณากลับไปซะค่ะ" แอ๊ด... บานประตูกระจกถูกผลักปิดลงอย่างแรงและลงกลอนล็อกเสียงดังคลิก ต่อหน้าต่อตาธามันที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน ร่างกายของเขาราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเย็นชาของเธอ ความมืดมิดในค่ำคืนนี้ช่างยาวนานและโหดร้าย แต่นั่นยังไม่เจ็บปวดเท่ากับการตระหนักรู้ว่า... กำแพงที่ลินินสร้างขึ้นมานั้น สูงเสียดฟ้า และไม่มีวันทลายลงได้ด้วยคำขอโทษเพียงน้อยนิดของเขา ธามันทรุดตัวลงยืนพิงกำแพงหน้าร้านอย่างหมดแรง มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เลือดสีสดซึมไหลผ่านร่องนิ้ว แต่ความเจ็บทางกายยังเทียบไม่ได้กับความสำนึกผิดที่กำลังแผดเผาเขาให้มอดไหม้ ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะยอมแพ้และหันหลังกลับ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงหัวใสใสของเด็กหญิงตัวน้อยวัยสามขวบในชุดนอนลายกระต่ายก็ดังแว่วมาจากประตูด้านหลังร้านที่เชื่อมต่อกับที่พักส่วนตัว "มัมმიขา... ใครมาเคาะประตูเหรอคะ ดึกดื่นแล้วหนูยังไม่ได้นมอุ่นๆ เลยนะคิ้วท์ตี้หิวแล้วน้า" ธามันสะดุ้งสุดตัว หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อเงาร่างเล็กๆ ปรากฏขึ้นหลังกระจกใส พร้อมกับดวงตากลมโตแก้มป่องที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกันอย่างไรอย่างนั้น! โปรดติดตามตอนต่อไป... (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับรสชาติของความเจ็บปวดและการทวงคืนศักดิ์ศรีครั้งนี้ด้วยกันนะคะ)