ผู้ช่วยที่ร้ายกาจ

กลิ่นอายของวานิลลามาดากัสการ์และช็อกโกแลตแท้เปอร์เซ็นต์สูงคละคลุ้งอยู่ในห้องรับรองวีไอพีชั้นบนสุดของโรงแรมหรู เสียงก้องกังวานของแก้วคริสตัลกระทบกับโต๊ะหินอ่อนดังขึ้นเบาๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของผู้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ลินินวางช้อนชิมขนมลงอย่างช้าๆ ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนงามเงยขึ้นสบกับดวงตาคมกริบของบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในวงการอสังหาริมทรัพย์—"ภาคภูมิ" คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของธามัน "ข้อเสนอของคุณน่าสนใจมากค่ะคุณภาคภูมิ" สุ้มเสียงของลินินเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังพอที่จะทำให้ผู้ชายที่ผ่านโลกมาโชกโชนอย่างภาคภูมิยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจ "ผมยินดีเสมอที่จะร่วมงานกับเชฟมือหนึ่งอย่างคุณ ลินิน" ภาคภูมิรินชาสมุนไพรลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด "โดยเฉพาะเมื่อเป้าหมายของเราคือการเหยียบให้ 'ธามัน กรุ๊ป' เพลี่ยงพล้ำในโปรเจกต์ประมูลที่ดินแปลงใหญ่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา คุณรู้จุดอ่อนของเขาดีที่สุดไม่ใช่หรือคะ... อดีตภรรยาผู้แสนดีที่ถูกเขาเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใย" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ลินินสะเทือนใจเหมือนในอดีตอีกต่อไป บาดแผลที่ธามันเคยกรีดลึกไว้ บัดนี้มันกลายเป็นรอยแผลเป็นที่แข็งแกร่ง เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่นั่งรอความรักจากสามีผู้เย่อหยิ่งคนนั้นในห้องครัวที่เงียบงันอีกต่อไปแล้ว ความเจ็บปวดในวันวานถูกหลอมรวมเข้ากับความแค้น และวันนี้เธอกลับมาเพื่อทวงทุกอย่างคืน ด้วยอาวุธที่ธามันคาดไม่ถึงที่สุด "เรื่องจุดอ่อน ฉันรู้ดีกว่าใครทั้งหมดค่ะ" ลินินแย้มยิ้ม รอยยิ้มที่สวยงามแต่เย็นเยียบจนภาคภูมิยังต้องนึกทึ่ง "ธามันเป็นคนยึดติดกับความสมบูรณ์แบบ เขาเกลียดความพ่ายแพ้ และที่สำคัญที่สุด... เขามั่นใจว่าตัวเองควบคุมได้ทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องของฉัน" ในขณะเดียวกัน ที่อาคารสำนักงานใหญ่ของธามัน กรุ๊ป บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด ธามันยืนมองเอกสารรายงานความเคลื่อนไหวในมือด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมปลาบกวาดมองตัวเลขที่ร่วงหล่นอย่างผิดปกติในหุ้นส่วนย่อยของบริษัท คู่แข่งรายใหญ่อย่างภาคภูมิกำลังเคลื่อนไหวอย่างลับๆ และข่าวลือที่ว่าภาคภูมิกำลังจะได้ตัวเชฟขนมหวานชื่อดังระดับประเทศมาร่วมงานในอีเวนต์เปิดตัวโปรเจกต์ใหม่ ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก "ท่านประธานครับ ทีมประชาสัมพันธ์ยืนยันแล้วครับว่า เชฟลินิน... จะไปปรากฏตัวในงานเปิดตัวโครงการของภาคภูมิกรุ๊ปสัปดาห์หน้าครับ" เลขานุการหนุ่มรายงานด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง ธามันขยำกระดาษรายงานในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ชื่อของ "ลินิน" ยังคงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขาเสมอ แม้ว่าเขาจะเป็นคนผลักไสเธอออกไปจากชีวิตเองก็ตาม ความรู้สึกผิดและความโหยหาที่พยายามกลบฝังไว้ใต้กองงานมหาศาลเริ่มปะทุขึ้นอีกครั้ง เขายอมรับไม่ได้—ยอมรับไม่ได้เด็ดขาดที่ผู้หญิงคนนั้นจะไปยืนเคียงข้างศัตรูตัวฉกาจของเขา "จัดการเตรียมรถให้ผม... ผมจะไปคุยกับเธอด้วยตัวเอง" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ณ คาเฟ่สไตล์ฝรั่งเศสย่านใจกลางเมือง ลินินกำลังตรวจความเรียบร้อยของสูตรขนมชิ้นใหม่ที่จะใช้เปิดตัวในนามของพาร์ทเนอร์รายใหม่ ความตั้งใจ ความประณีต และความมั่นใจในทุกย่างก้าวสะท้อนผ่านแววตาของเธอ เธอพิสูจน์ให้โลกเห็นแล้วว่า ต่อให้ไม่มีนามสกุลของธามัน เธอก็สามารถยืนหยัดและเปล่งประกายได้อย่างเจิดจรัสที่สุด เสียงกรุ๊งกริ๊งของกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างสูงสง่าของคนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ธามันก้าวเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับจับจ้องตรงมาที่เธอราวกับเสือร้ายที่เจอเหยื่ออันโอชะ ลินินหยุดมือจากการจัดจานขนม เธอนิ่งเงียบ ไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนเรียวปากสีพีชราวกับกำลังต้อนรับแขกแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้น "เรามีเรื่องต้องคุยกัน ลินิน" ธามันเอ่ยเสียงต่ำ เดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงเหลือเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยโชยปะทะจมูก แต่สำหรับลินินแล้ว มันเป็นเพียงกลิ่นอายของอดีตที่ไร้ความหมาย "ฉันคิดว่าเราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันอีกแล้วนะคะ ท่านประธานธามัน" ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และบาดลึกเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ "คุณมาผิดที่แล้วค่ะ ที่นี่ไม่มีภรรยาผู้โง่เขลาที่คอยนั่งรอคุณกลับบ้านตรงเวลาอีกต่อไปแล้ว" ธามันขบกรามแน่น ความโกรธผสมผสานกับความเจ็บปวดพวยพุ่งขึ้นในอกเมื่อเห็นท่าทีห่างเหินและสายตาที่ไร้เยื่อใยจากผู้หญิงที่เคยรักเขาหมดหัวใจ เขาเอื้อมมือหมายจะคว้าข้อมือเธอไว้เพื่อดึงให้ฟังคำอธิบาย แต่ลินินกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที ราวกับรังเกียจสัมผัสของเขาเสียเต็มประดา "คุณร่วมมือกับภาคภูมิ... คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ ลินิน? คุณกำลังเอาชื่อเสียงของคุณไปแลกกับเกมสกปรกพวกนั้นรึไง!" ธามันเค้นเสียงถามด้วยความหงุดหงิดที่ควบคุมไม่อยู่ ลินินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเจ็บปวด เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่ง "เกมสกปรกเหรอคะ? หึ... มันยังไม่เท่ากับสิ่งที่คุณเคยทำกับฉันหรอกค่ะ ธามัน และจำไว้ให้ดี..." ลินินหยุดเว้นจังหวะ เลื่อนใบเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมดั่งใบมีด "คนที่คุณกำลังจะสูญเสียทุกอย่างให้... ไม่ใช่แค่ภาคภูมิ แต่คือฉันต่างหากล่ะค่ะ" ทว่า ในวินาทีที่ธามันกำลังจะเอ่ยคำพูดโต้กลับ สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นกระเป๋าเอกสารใบใหญ่ที่เปิดอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ เอกสารแผ่นหนึ่งปลิวหลุดออกมาเพราะแรงลมจากเครื่องปรับอากาศ และก่อนที่ลินินจะทันได้เก็บมัน ธามันก็ก้มลงหยิบมันขึ้นมาเสียก่อน ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นเพียงเสี้ยววินาที ร่างสูงก็ชะงักง้างราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางกระหม่อม ตัวอักษรบนใบรับรองการแพทย์และเอกสารสิทธิ์การถือครองทรัพย์สินบางอย่างระบุชื่อเด็กชายคนหนึ่ง... เด็กชายที่มีอายุไล่เลี่ยกับช่วงเวลาที่เธอหอบผ้าออกจากบ้านไป และนามสกุลของเด็กคนนั้น... ก็คือ "นามสกุลเดียวกับเขา" หัวใจของธามันกระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งในวินาทีที่ความจริงอันน่าตกตะลึงพุ่งเข้ากระแทกหน้าอย่างจัง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นในตอนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ เมฆหมอกสีชมพู