ศักดิ์ศรีที่จวนเจียนจะขาด

“สถานะครอบครัวใหม่... ลินิน นี่เธอหมายความว่าอย่างไร!” เสียงทุ้มต่ำของธามันสั่นพร่าด้วยแรงโทสะที่พยายามสะกดไว้ เอกสารในมือของเขาสั่นไหวตามจังหวะการบีบขยำจนกระดาษยับยู่ยี่ เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาคมกริบที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งบัดนี้กลับร้อนผ่าวด้วยไฟแห่งความหึงหวงที่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองว่ามันเกิดขึ้นมาจากที่ไหน ลินินวางถาดมูสเค้กสตรอว์เบอร์รีลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนอย่างเชื่องช้า เสียงกระทบของจานกระเบื้องเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องครัว เธอยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อบางเบาที่ไรผม ก่อนจะหันมาสบตาเขาด้วยแววตาราบเรียบไร้ระลอกคลื่น “มันก็ชัดเจนอยู่บนกระดาษแล้วไม่ใช่หรือคะ คุณธามัน” น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบราวกับสายลมหนาวที่พัดผ่านยอดเขา “ในเมื่อเราหย่าขาดกันแล้ว ชีวิตของฉันหลังจากนั้นจะเป็นอย่างไร จะมีครอบครัวใหม่หรือมีใครเข้ามาในชีวิต มันก็ไม่ควรจะเป็นธุระกงการอะไรของคุณ” “ธุระงั้นหรือ!” ธามันก้าวฉับเข้าประชิดตัวเธอ ความสูงใหญ่ของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาล ลินินถูกต้อนให้ถอยหลังจนแผ่นหลังบางชิดติดผนังห้องครัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานของวานิลลาและช็อกโกแลต “ฉันเป็นคนแรกของเธอ ลินิน! แล้วไอ้ผู้ชายหน้าไหนที่กล้าเข้ามาแทนที่ฉัน มันเป็นใคร!” ลินินแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในใจของคนฟัง “คนแรกที่ทำลายหัวใจฉันน่ะเหรอคะ? หรือคนแรกที่โยนความรักของฉันทิ้งลงถังขยะ?” เธอก้าวออกมาจากพันธนาการของเขาทั้งที่เขายังยืนขวางทางอยู่ ดวงตาของเธอดุดันและเด็ดขาด “อย่าทำตัวเหมือนเจ้าของที่หวงก้างในสมบัติที่ตัวเองเป็นคนเขี่ยทิ้งไปเองเลยค่ะ มันน่าสมเพช” ธามันกระชากข้อมือของเธอไว้แน่น ความโกรธทำให้เขาสูญเสียการควบคุม มือหนาบีบลงบนต้นแขนของเธอจนขึ้นรอยแดง “ฉันไม่ได้จะเขี่ยทิ้ง! ฉันแค่... ฉันแค่ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงใจร้ายกับฉันนัก!” “ใจร้าย?” ลินินหัวเราะร่วนในลำคอ “คุณใช้คำนี้กับฉันจริงๆ หรือคะ ตลอดสามปีที่คุณมองไม่เห็นหัวฉัน คุณเคยถามไหมว่าฉันเจ็บแค่ไหน? วันนี้พอเห็นว่าฉันอาจจะมีคนใหม่ คุณถึงเพิ่งจะมาแสดงความเป็นเจ้าของงั้นหรือคะ” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ลมหายใจของธามันติดขัด เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักของเธอ แต่วันนี้มันว่างเปล่าเหลือเกิน ราวกับมีกระจกหนาๆ กั้นกลางระหว่างหัวใจของเขากับเธอ “ตอบฉันมา... ไอ้คนในเอกสารนั่น มันดีกว่าฉันตรงไหน” เสียงของธามันเบาหวิวลง เปลี่ยนเป็นความเว้าวอนอย่างน่าประหลาด ลินินดึงแขนกลับอย่างแรงจนหลุดพ้น “เขาเป็นคนที่รู้จักคำว่า ‘เกียรติ’ ของผู้หญิง และเขาไม่เคยทำให้ฉันต้องหลั่งน้ำตาเพียงเพราะเขาอยากพิสูจน์อำนาจเหนือใคร” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเล็กๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากมุมมืดของห้องเก็บอุปกรณ์เบเกอรี่ ลินินหน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อในพริบตา ธามันหันขวับไปตามเสียงนั้น ก่อนที่เด็กชายตัวน้อยในชุดเสื้อยืดสีขาวลายการ์ตูนจะเดินออกมาขยี้ตาอย่างงัวเงีย “คุณแม่ครับ... ใครมาหรอครับ?” ธามันชะงักงัน ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง สายตาของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าเล็กๆ ที่ถอดแบบมาจากเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ดวงตากลมโต คิ้วเข้มที่รับกับใบหน้า แม้แต่ท่าทางการเอียงคอสงสัยนั่น... มันคือตัวเขาในวัยเด็กชัดๆ ลมหายใจของธามันขาดห้วง มือที่เคยสั่นด้วยความโกรธบัดนี้สั่นเทาด้วยความตื่นตะลึง เขาพยายามจะก้าวเข้าไปหาเด็กน้อย แต่ลินินกลับพุ่งเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ทันควัน เธอกางแขนโอบกอดเด็กชายไว้แน่น ราวกับจะปกป้องจากพายุที่โหมกระหน่ำ “ออกไปจากที่นี่ซะ คุณธามัน... ก่อนที่ฉันจะแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุก” ธามันไม่ได้ยินเสียงของเธอแล้ว ความเงียบงันทำลายล้างทุกสิ่งในหัวของเขา เขาจ้องมองเด็กน้อยที่หลบอยู่หลังกระโปรงของลินิน แล้วกวาดสายตามาที่เธออีกครั้งด้วยความรู้สึกที่พังทลายอย่างถึงที่สุด ความจริงที่เขาเพิ่งได้รับรู้ช่างเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการสูญเสียเธอไปตลอดกาล เพราะมันคือความสูญเสียที่เขาสร้างขึ้นเองกับมือ... และความลับนี้กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปชั่วนิรันดร์ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดในครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ