รอยจูบที่ไม่มีความหมาย

กลิ่นอายของแอลกอฮอล์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายที่ลินินเคยคุ้นเคยอย่างลึกซึ้ง บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่เธอรู้สึกสะِพอนสะท้านและอยากถอยห่างให้ไกลที่สุด ร่างสูงใหญ่ของธามันในยามนี้ไม่ได้หลงเหลือมาดนักธุรกิจผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาที่คอยตวัดสายตามองเธอด้วยความดูแคลนเช่นในอดีตอีกต่อไป ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววห่างเหิน บัดนี้กลับแดงก่ำ เต็มไปด้วยหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอหน่วยเนื่องจากแรงอารมณ์และฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เขากลืนกินเข้าไปเพื่อดับความฟุ้งซ่านในหัวใจ ความจริงอันน่าตกตะลึงที่เพิ่งกระแทกเข้าใส่หน้าเขาเมื่อครู่ ยังคงวนเวียนกรีดแทะความรู้สึกราวกับมีคมมีดกรีดลงบนเนื้อสดๆ "ที่คุณทำทั้งหมด... เพื่อให้ผมได้ลิ้มรสความรู้สึกแบบเดียวกับที่คุณเคยเจองั้นเหรอ ลินิน" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบ บัดนี้แหบพร่าสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ มือหนาที่สั่นเทาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กของอดีตภรรยาเอาไว้ แต่กลับถูกดึงหลบอย่างรวดเร็วราวกับเธอกลัวว่าสัมผัสจากเขาจะนำพาความสกปรกโสโครกมาสู่ตัวเธอ ลินินยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังเคาน์เตอร์ครัวสีขาวสะอาดตา ร่างกายของเธออาจจะบอบบางกว่าเขา แต่แววตาคู่คมที่มองตรงมานั้นแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยวจนธามันรู้สึกราวกับตัวเองเป็นเพียงเศษฝุ่นผง ไร้ค่าในสายตาของผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไม่ใยดี "คุณไม่มีสิทธิ์มาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นค่ะ, คุณธามัน" ลินินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชาจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "และสิ่งที่ฉันทำ... มันยังเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่คุณเคยฝังมันไว้ในอกฉันตลอดเวลาที่เราแต่งงานกัน" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนวาจาสิทธิ์ที่กรีดซ้ำลงบนแผลฉกรรจ์ ธามันสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกผิด ความสำนึกเสียใจ และความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปีระเบิดออกจนเขาไม่สามารถควบคุมสติสัมปชัญญะใดๆ ได้อีกต่อไป พรึบ! ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่ลินินไม่ทันตั้งตัว วงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กล็อกเอวบางเอาไว้แน่นก่อนจะดึงเข้าหาตัวจนแนบชิด ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บริเวณซอกคอขาวผ่องที่สั่นสะท้าน "ปล่อยฉันนะ! คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" ลินินตื่นตระหนก เธอพยายามบิดเร้นกายหนี แต่แรงมหาศาลของผู้ชายที่กำลังขาดสติทำให้เธอกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างสิ้นเชิง "ผมยอมรับว่าผมบ้า... บ้าเพราะความคิดถึง บ้าเพราะความสำนึกผิดจนแทบจะคลั่งอยู่แล้ว ลินิน!" ธามันคำรามเสียงต่ำในลำคอ ดวงตาคู่คมฉายแววปรารถนาปนความเจ็บปวดทรมานอย่างถึงที่สุด ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงหมายจะประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากนุ่มที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน สัมผัสอุ่นร้อนที่เฉียดผ่านพวงแก้มและซอกคอทำให้ลินินรู้สึกสะท้านวาบ ความทรงจำเลวร้ายในคืนวันอันหน็บหนาวที่เธอเคยต้องทนรองรับอารมณ์และความเย็นชาของเขาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพสโลว์โมชั่น ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความนิ่งสุขุมระเบิดออกมาเป็นพลังมหาศาล เพี๊ยะ! ฝ่ามือเรียวบางตวัดฟาดลงบนใบหน้าคมคายของอดีตสามีอย่างเต็มแรงจนหน้าหัน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นก้องไปทั่วห้องครัว แรงปะทะนั้นทำให้ธามันชะงักกึก สติที่ขาดผึ่งไปชั่วขณะค่อยๆ กลับคืนมาทีละน้อย พร้อมกับความแสบร้อนที่ลามเลียไปทั่วแก้มข้างขวา ทว่า... แทนที่เขาจะปล่อยเธอ ธามันกลับยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ใบหน้าคมคายฝังลงกับลาดไหล่ของเธออย่างดื้อดึง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนลินินรู้สึกขนลุกชันด้วยความโกรธแค้น "ต่อให้คุณจะตบผมอีกกี่ครั้ง หรือจะเกลียดผมมากแค่ไหน... ผมก็ไม่สนแล้ว" เสียงกระซิบพร่าสั่นเอ่ยชิดริมหูของเธอ "ขอร้องลินิน... ให้โอกาสผมได้ชดใช้ ให้ผมได้พิสูจน์ตัวเองอีกสักครั้งเถอะนะ" "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยคำว่าชดใช้!" ลินินแค่นหัวเราะออกมาด้วยความสมเพช น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงมาอาบแก้มด้วยความอัดอั้นตันใจ แต่เธอรีบกวาดมันทิ้งอย่างรวดเร็วไม่ยอมให้เขาได้เห็นความอ่อนแอเด็ดขาด "ความตายยังง่ายเกินไปด้วยซ้ำสำหรับคนที่ทำลายชีวิตคนอื่นอย่างไร้ความปรานีอย่างคุณ... ปล่อยฉัน!" เธอใช้ศอกกระแทกเข้าที่หน้าท้องของเขาอย่างแรงจนธามันต้องส่งเสียงครางฮือด้วยความจุก ร่างสูงเซถอยหลังไปสองสามก้าว เปิดโอกาสให้ลินินสะบัดตัวหลุดจากการพันธนาการได้อย่างหวุดหวิด ลินินถอยร่นไปยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม แววตาที่เธอมองเขามีแต่ความรังเกียจเดียดฉันท์และเยือกเย็นจนน่ากลัว เส้นผมที่เคยรวบไว้อย่างเรียบร้อยหลุดลุ่ยลงมาเคลียกรอบหน้าขาวเนียน มือเรียวบางยกขึ้นลูบต้นแขนตัวเองที่มีรอยแดงจากการถูกบีบเคล้น ทว่าหัวใจที่เต้นรัวระรัวไม่ได้เกิดจากความกลัว หากแต่เป็นความเดือดดาลที่พุ่งถึงขีดสุด ธามันกุมหน้าท้องตัวเองไว้ข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเจ็บปวด หายใจไม่ทั่วท้อง และสำนึกผิดจนแทบกระอักเลือด เขารู้ดีว่าความผิดบาปที่เขาเคยก่อไว้มันหนักหนาเกินกว่าจะใช้คำพูดเพียงไม่กี่คำมาลบล้างได้ แต่ภาพของเธอที่ผลักไสเขาอย่างรุนแรงเมื่อครู่ มันตอกย้ำให้เห็นชัดเจนว่า ประตูหัวใจดวงนั้นได้ปิดตายลงอย่างถาวรแล้ว และกุญแจดอกนั้นก็ถูกโยนทิ้งลงเหวไปไกลจนไม่มีวันเอื้อมถึง ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นและเสียงนาฬิกาแขวนผนังที่เดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความปราณี บรรยากาศตึงเครียดเสียดแทงประสาทจนแทบหายใจไม่ออก ในวินาทีที่ธามันกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำวิงวอนออกมาอีกครั้ง เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านเบเกอรี่ก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดลงอย่างกะทันหัน ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัว ลินินหันขวับไปมองยังบานประตูกระจกที่ถูกเงาร่างเล็กๆ ของใครบางคนทาบทับอยู่ด้านนอก ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่สายฝนเพิ่งซาเม็ดลง ดวงตากลมโตคู่ใสแจ๋วของเด็กชายวัยราวๆ สี่ขวบกำลังแนบชิดติดกระจกมองเข้ามาด้านใน ใบจิ้มลิ้มและโครงหน้าของเด็กน้อยคนนั้นถอดแบบมาจากธามันราวกับพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน! และก่อนที่ลินินจะทันได้ขยับตัวไปล็อกประตกร้าน ร่างเล็กๆ นั้นก็ผลักบานประตูที่ไม่ได้ลงกลอนสนิทเปิดกว้างออก พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่เอמהเรียกชื่อเธอด้วยความคุ้นเคย "คุณแม่คะ... น้องภัทรหิวขนมที่แม่บอกว่าจะทำให้อาทิตย์นี้จังเลยค่ะ... เอ๊ะ... แล้วคุณลุงหน้าดุคนนี้ เป็นใครเหรอคะคุณแม่?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการทวงคืนศักดิ์ศรีครั้งนี้ด้วยกันนะคะ เมฆหมอกสีชมพูค่ะ