บทเรียนจากความเย่อหยิ่ง

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลามาดากัสการ์และเนยสดแท้จากฝรั่งเศสที่ลอยอบอวลอยู่ภายในห้องครัวสตูดิโอ "L’Amour Douce" ควรจะเป็นกลิ่นอายแห่งความสุขและความสำเร็จในแบบที่ลินินเฝ้าเพียรสร้างมาตลอดหลายปี ทว่าในยามวิกาลที่เงียบงันเช่นนี้ หยดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยอยู่ริมขอบตาของเธอกลับบอกเล่าเรื่องราวที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง มือเรียวบางที่เพิ่งบรรจงแต่งแต้มสตรอว์เบอร์รี่สดลงบนหน้าเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มชะงักค้าง ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา สายตาของเด็กหญิงภัทร ลูกสาวตัวน้อยที่ช้อนขึ้นมองเธอด้วยความไร้เดียงสา พร้อมกับคำถามที่ว่า *"คุณลุงหน้าดุคนนั้นเป็นใครเหรอคะคุณแม่?"* ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท สร้างความปั่นป่วนในอกจนเธอต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ธามัน... ผู้ชายคนนั้นยังคงตามรังควานชีวิตที่สงบสุขของเธอกับลูกไม่เลิกรา เขากล้าดียังไงถึงก้าวเข้ามาในพื้นที่ที่เธอพยายามสร้างขึ้นจากเศษซากความพังทลายในอดีต ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของห้องทำงานอันโอ่อ่าใจกลางย่านธุรกิจ บรรยากาศกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ธามัน ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยเนื่องจากผ่านการทำงานหนักข้ามคืน กำลังจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสายตาดุดัน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงความเครียดสะสมที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด บนโต๊ะทำงานของเขาเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารสีชาที่รายงานความหายนะทางธุรกิจซึ่งกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบแต่รวดเร็วราวกับพายุร้าย "คุณธามครับ... หุ้นส่วนรายใหญ่จากกลุ่มทุนสิงคโปร์แจ้งยกเลิกการเซ็นสัญญาอย่างกะทันหันครับ อ้างว่าเรามีความเสี่ยงด้านสภาพคล่อง" เลขาหนุ่มรายงานด้วยเสียงสั่นเทา ไม่กล้าสบตาเจ้านายผู้ทรงอิทธิพลที่ตอนนี้แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนบรรยากาศแทบหายใจไม่ออก ธามันไม่ตอบคำถาม เขากำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ดวงตาคมกริบฉายแววคุกกรุ่นด้วยความโกรธเกรี้ยวและความระแคะระคายใจ เขารู้ดีว่าความผิดปกติเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ การที่โครงการอสังหาริมทรัพย์มูลค่าหลายพันล้านของเขาถูกปฏิเสธสินเชื่อจากธนาคารหลักทุกแห่งพร้อมๆ กัน และการที่คู่แข่งทางการค้าเริ่มทยอยตัดราคาอย่างมีชั้นเชิง มันบ่งบอกว่ามี "ใครบางคน" กำลังชักใยอยู่เบื้องหลัง และจงใจบีบให้เขาจนมุม ภาพใบหน้าเรียบเฉย เย็นชา และแววตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลนของลินินผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างห้ามไม่ได้... หรือนี่จะเป็นฝีมือของเธอ? ผู้หญิงคนที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงเงาจางๆ ในชีวิตแต่งงานที่ไร้ค่าคนนั้น ตอนนี้กลับกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจที่ซ่อนคมเล็บไว้ภายใต้ความหวานละมุนของขนมหวานอย่างนั้นหรือ? "สืบให้รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังการยกเลิกสัญญานี้... และเช็คประวัติบริษัทลงทุนหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้ามาซื้อหุ้นกู้ของเราทั้งหมดด้วย ผมต้องการคำตอบภายในเที่ยงวันพรุ่งนี้!" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุบโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น จนเลขาต้องรีบโค้งตัวรับคำสั่งแล้วถอยกรูดออกจากห้องไปทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง ธามันเอนกายพนักเก้าอี้ หลับตาลงด้วยความอ่อนล้า ทว่าภาพในอดีตกลับย้อนคืนมาหลอกหลอน ภาพวันที่ลินินอุ้มท้องโตเดินมาหย่ากับเขาด้วยแววตาที่ตายด้าน ภาพวันที่เขาเคยพูดจาทำร้ายจิตใจเธออย่างไร้เยื่อใย ความเย่อหยิ่งและอีโก้ที่ค้ำคอในวันนั้น กำลังย้อนกลับมาตบหน้าเขาอย่างฉาดใหญ่ในวันนี้ เขาเคยคิดว่าตัวเองคือนักล่าผู้กุมชัยชนะในเกมธุรกิจและชีวิตคู่ แต่ตอนนี้ เขากลับตระหนักได้แล้วว่า... ตัวเองกำลังตกเป็นเบี้ยในเกมแก้แค้นที่ถูกวางหมากไว้อย่างแยบยล และรสชาติของความพ่ายแพ้ที่เขากำลังลิ้มลองอยู่นี้ มันช่างขมปร่าและบาดลึกถึงขั้วหัวใจเสียเหลือเกิน ย้อนกลับมาที่สตูดิโอของลินิน เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ในยามค่ำคืนดึงเธอกลับมาจากภวังค์ ความเหนื่อยล้าจากการยืนอบขนมมาทั้งวันหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังประตูกระจกฝ้า ลินินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ดึกดื่นเช่นนี้ ใครกันที่จะมาหาเธอที่นี่? เธอเดินไปปลดล็อกกลอนประตูแล้วผลักมันออกช้าๆ ทว่าภาพบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้า กลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ธามัน... เขายืนอยู่ตรงนั้น ในชุดไปร์เวทสบายๆ แต่แววตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความซับซ้อน ความเจ็บปวด และความโหยหาที่อัดแน่นจนล้นปรี่ "คุณมาทำอะไรที่นี่ ดึกดื่นป่านนี้แล้ว?" ลินินถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา เรียบสนพยายามควบคุมหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะให้กลับมาสงบลง เธอเตรียมจะผลักประตูเพื่อปิดกั้นเขาออกไป ทว่ามือหนากลับเอื้อมมาคว้าขอบประตูกระจกไว้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า "ผมไม่มีที่ ...และผมรู้ว่าคุณคือคนที่อยู่เบื้องหลังการซื้อหุ้นกู้บริษัทของผมทั้งหมด ลินิน" ธามันเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตภรรยา "คุณจงใจบีบผมให้จนมุม... เพื่อล้างแค้นผมใช่ไหม?" ลินินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว ความเจ็บช้ำในอดีตหลอมรวมให้เธอกลายเป็นหญิงสาวที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด "ล้างแค้นเหรอคะคุณธามัน? อย่าประเมินตัวเองสูงเกินไปเลยค่ะ ฉันแค่ใช้เงินของฉันลงทุนในธุรกิจที่เห็นผลกำไร... และบังเอิญว่าบริษัทที่กำลังจะล่มจมของคุณ มันน่าสนใจในฐานะ 'บทเรียนราคาแพง' ก็เท่านั้นเองค่ะ" ธามันชะงักไปกับคำพูดที่เชือดเฉือนและสายตาที่ไร้เยื่อใยของเธอ หัวใจของเขาเจ็บแปล๊บราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากแก้ตัว ประตูห้องพักด้านหลังสตูดิโอกลับเปิดออกพร้อมกับเสียงง ZZZ ของเด็กหญิงตัวน้อยที่ขยี้ตาเดินออกมา "คุณแม่คะ... ทำไมคุยกับใครเสียงดังจังเลย หนูงะ..." เด็กหญิงภัทรหยุดพูดเมื่อเงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือน ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ก่อนจะเอ่ยชื่อผู้ชายตรงหน้าออกมาด้วยความแปลกใจ "เอ๊ะ... คุณลุงหน้าดุคนนั้น... ทำไมถึงมายืนอยู่ที่นี่ล่ะคะคุณแม่?" ธามันหันขวับไปมองเด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนกอดตุ๊กตากระต่ายเน่าคู่ใจ ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันทีเมื่อกวาดสายตาสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตา และรอยยิ้มที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน... และในวินาทีนั้นเอง ความจริงบางอย่างที่เขาปฏิเสธมาตลอดก็พุ่งเข้ากระแทกกลางใจจนเขาแทบยืนไม่อยู่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางแก้แค้นไปพร้อมกับความแซ่บนี้เสมอนะคะ — เมฆหมอกสีชมพู