น้ำตาของคนปากแข็ง

กลิ่นหอมหวานละมุนของวานิลลามาดากัสการ์และเนยแท้ระดับพรีเมียม ลอยอบอวลอยู่ภายใต้บรรยากาศที่เย็นเยียบจนแทบหายใจไม่ออก ภายในห้องรับรองส่วนตัวของร้านเบเกอรี่ชื่อดัง ลินินยืนนิ่งสนิทอยู่หลังเคาน์เตอร์หินอ่อน มือเรียวบางในถุงมือผ้าสีขาวกำลังบรรจงแต่งแต้มแยมราสเบอร์รี่สีแดงฉานลงบนหน้าเค้กช็อกโกแลตเนื้อเนียนละเอียด ราวกับเธอกำลังละเลงความเจ็บปวดในอดีตลงบนผืนผ้าใบแห่งการแก้แค้น ตรงข้ามกับเธอคือธามัน ชายหนุ่มผู้เคยถือครองทั้งหัวใจและศักดิ์ศรีทั้งหมดของเธอไว้ในกำมือ แต่วันนี้ อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยชายตานั้น กลับยืนคอตกอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชาและความเหยียดหยัน บัดนี้กำลังสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดและสำนึกผิดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ "ลินิน... คุณจะไม่ให้โอกาสผมแก้ตัวเลยหรือครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยร่องรอยของการพังทลาย ลินินหยุดมือจากการตกแต่งขนมทันที เธอลดมีดปาดเค้กวางลงบนถาดช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันน่ากลัวยิ่งกว่าความเกลียดชังเสียอีก เพราะมันคือความเย็นชาที่ถูกแช่แข็งมานานนับปี "โอกาสเหรอคะ ธามัน?" ลินินทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณกำลังขอโอกาสจากซากปรักหักพังที่คุณเป็นคนจุดไฟเผามันด้วยตัวเองอย่างนั้นหรือคะ น่าขันสิ้นดี..." "ผมรู้ว่าผมเลว ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำกับคุณมันให้อภัยไม่ได้..." ธามันก้าวเท้าเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์หมายจะเอื้อมมือมาคว้ามือเธอ แต่ลินินกลับถอยหลังหลบหนึ่งก้าว สายตาคมปลาบส่งสัญญาณเตือนอย่างชัดเจนว่าอย่าได้แตะต้องเธอเด็ดขาด "จำวันที่เราแต่งงานกันได้ไหมคะ?" ลินินเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง "วันนั้น... ฉันสวมชุดเจ้าสาวที่ออกแบบด้วยความรัก ยืนรอคุณอยู่ที่หน้าประตูโบสถ์ด้วยหัวใจที่พองโต ฉันภาวนาให้คุณหันมามองฉันด้วยความรัก แม้เพียงสักนิดก็ยังดี" ธามันหลับตาลงแน่น ภาพในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ วันแต่งงานที่เขาละเลยเธอ ปล่อยให้เธอยืนเคว้งคว้างท่ามกลางแขกเหรื่อและสายตาเยาะเย้ย เพราะเขาเลือกที่จะไปรับโทรศัพท์ของเลขาฯ สาวคนสนิทแทนที่จะยืนเคียงข้างภรรยาในพิธีสาบานรัก "คุณจำได้ไหมว่าคุณพูดอะไรกับฉันในคืนวันแต่งงาน..." ลินินย่างสามขุมเข้ามาใกล้กระจกใสที่กั้นระหว่างเขากับเธอ ดวงตาคู่สวยจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มมีหยดน้ำตาคลอเบ้า "คุณบอกว่า *'อย่าได้หวังความรักจากผมเลยลินิน คุณก็แค่นางบำเรอที่ถูกกฎหมาย ที่แม่ผมหามาให้เพื่อขัดดอกเท่านั้น'*... คำพูดพวกนั้น ฉันจำฝังใจ ทุกๆ ตัวอักษร ทุกๆ หยดน้ำตาที่ฉันต้องกลืนกินมันลงไปในค่ำคืนนั้น มันคือเชื้อเพลิงที่เผาผลาญความรักที่ฉันมีต่อคุณจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า" "ลินิน... พอเถได้โปรด อย่าพูดมันอีกเลย..." ธามันยกมือขึ้นกุมขมับ ความรู้สึกผิดโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นสึลูกใหญ่ที่ซัดกระหน่ำจนเขาแทบยืนไม่อยู่ หัวใจของเขาเจ็บปวดร้าวรานราวกับถูกกรีดด้วยมีดนับพันเล่ม "ทำไมล่ะคะ? กลัวที่จะต้องฟังความจริงที่ตัวเองสร้างขึ้นมาอย่างนั้นเหรอ?" รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเชฟสาวมือหนึ่ง "คุณอยากชิมรสชาติความพ่ายแพ้ไม่ใช่หรือคะ? ตอนนี้คุณกำลังชิมมันอยู่ไงคะ ธามัน... รสชาติของความโดดเดี่ยว รสชาติของการถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย รสชาติของการรู้ตัวว่าทำลายเพชรเม็ดงามที่สุดในชีวิตทิ้งไป เพียงเพราะความโง่เขลาเบาปัญญาของตัวเอง!" "ผมยอมรับความพ่ายแพ้นี้แล้ว ลินิน..." ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นเบื้องหน้าเคาน์เตอร์ เสียงของเขาขาดห้วงด้วยแรงสะอื้น ผู้ชายที่เคยค้ำฟ้าและเย่อหยิ่งที่สุดในวงการธุรกิจ บัดนี้กลับยอมก้มหัวแทบเท้าอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำ "ผมสูญเสียทุกอย่างไปหมดแล้ว... สูญเสียคุณ สูญเสียศักดิ์ศรี สูญเสียความเป็นมนุษย์ เหลือแค่ลมหายใจที่มันคอยตอกย้ำว่าผมมันเลวแค่ไหน... ได้โปรด ลงโทษผมเถอะ จะให้ผมทำอะไรผมก็ยอม ขอแค่ให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ได้ชดใช้ให้คุณ..." ลินินมองภาพผู้ชายที่เคยยิ่งใหญ่กำลังร้องไห้ฟูมฟายอยู่แทบเท้า หัวใจเธอกระตุกวูบหนึ่งด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน มันไม่ใช่ความสงสาร แต่มันคือความสะใจที่ถูกบ่มเพาะมาเนิ่นนานจนสุกงอม แต่ทว่า... มันยังไม่สาสม ยังไม่เจ็บปวดเท่ากับสิ่งที่เธอต้องเผชิญในวันนั้น "การไถ่บาปเหรอคะ?" ลินินโน้มตัวลงมามองเขาจากมุมสูง แววตาเต็มไปด้วยความเยียบเย็น "คุณไม่มีทางชดใช้มันได้หมดหรอค่ะ ธามัน เพราะบางรอยแผล... มันฝังลึกอยู่ในดีเอ็นเอของความทรงจำไปตลอดกาล" ทันใดนั้น เสียงเปิดประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบที่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาด้านใน "หม่าม้าฮะ! ปะป๊าบอกว่าซื้อไอศกรีมรสสตอเบอร์รี่ให้ผมแล้ว... เอ๊ะ? ทำไมคุณลุงคนนั้นถึงไปนั่งร้องไห้ตรงพื้นล่ะฮะหม่าม้า?" ร่างของธามันแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบาล เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ด้วยอาการสั่นเทา ดวงตาเบิกโพ้างมองไปยังเด็กชายตัวน้อยที่มีใบหน้า ถอดแบบพิมพ์เดียวกันกับเขาออกมาทุกกระเบียดนิ้ว... ตั้งแต่ดวงตาสีเข้ม จมูกโด่งรั้น ไปจนถึงโครงหน้าชัดเจนราวกับส่องกระจกเงา ลินินหันไปมองลูกชายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะหันกลับมาสบตากับอดีตสามีที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง "รู้จักเด็กคนนี้ไหมคะ... ผลผลิตจากความเกลียดชังที่คุณเคยผลักไสไล่ส่งฉันยังไงล่ะคะ ธามัน" เมฆหมอกสีชมพู ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่าครั้งนี้นะคะ