สงครามบนถาดขนมหวาน

“ม๊ามี๊ฮะ... คุณลุงคนนี้หน้าตาคุ้นๆ จังเลยฮะ เหมือนกระจกวิเศษในนิทานที่บ้านเลย” เสียงใสราดรดลงบนความเงียบงันที่เยียบเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ลินินรู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองร่วงหล่นลงไปกระแทกพื้นเบื้องล่างจนแหลกสลายเป็นผุยผง ใบหน้าที่เคยเชิดขึ้นอย่างถือดีซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด รีบดึงร่างเล็กของลูกชายเข้าหาตัวอย่างสัญชาตญาณ ราวกับกลัวว่าปีศาจร้ายตรงหน้าจะเอื้อมมือมาพรากแก้วตาดวงใจไปจากอ้อมอกอีกครั้ง ธามันชะงักงัน ร่างสูงใหญ่ในสูทราคาแพงระยับนิ่งค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน นัยน์ตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา ค่อยๆ กวาดมองลงไปยังเด็กชายตัวน้อยที่ซุกอยู่หลังชายกระโปรงของลินิน ใบหน้านั้น... ดวงตากลมโตคู่นั้น... และรั้นจมูกโด่งรั้นที่ถอดพิมพ์เดียวกับเขาออกมาอย่างไร้ที่ติ มันไม่ใช่แค่ความบังเอิญ แต่มันคือกระจกเงาที่สะท้อนภาพตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้กำแพงแห่งกาลเวลาพังทลายลงในเสี้ยววินาที “ลูก...” ธามันพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ลำคอของเขาแห้งผากจนแทบเปล่งเสียงไม่ thành คำว่า ‘พ่อ’ จุกแน่นอยู่ที่อกแต่มันกลับหนักอึ้งเกินกว่าจะเอื้อonออกไปได้ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความตกตะลึงกลายเป็นความเจ็บปวดร้าวลึกที่เพิ่งตระหนักรู้ว่า ตนเองได้ทำลายอนาคตของครอบครัวด้วยมือคู่พยับของตัวเองอย่างไร “ถอยไปค่ะ ธามัน” ลินินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวที่พยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องลูก เธอใช้มือเรียวบางดันร่างของอดีตสามีให้ออกห่างจากพื้นที่ส่วนตัว “คุณไม่มีสิทธิ์มามองลูกฉันด้วยสายตาแบบนั้น” “ลินิน...” ธามันเงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยา หยาดน้ำใสๆ คลอหน่วยอยู่ในดวงตาคมคายที่ผู้หญิงคนไหนต่างก็เคยหลงใหล แต่วันนี้มันกลับดูน่าสมเพชในสายตาของเธอ “นี่... นี่คือลูกของเราอย่างนั้นเหรอ ทำไม...ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกฉัน?” “บอกคุณงั้นเหรอคะ?” ลินินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและรอยแผลเป็นจากอดีต “ในวันที่ฉันอุ้มท้องแล้วเดินไปหาคุณที่ห้องทำงาน เพื่อบอกว่าเรากำลังจะมีโซ่คล้องใจ... คุณพูดว่าอะไรจำได้ไหมคะ ธามัน?” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ครัวเปิดโล่งของร้านเบเกอรี่อีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ภาพความทรงจำอันโหดร้ายเมื่อสามปีก่อนย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของลินินซ้ำแล้วซ้ำเล่า *“เธอจะเอาน้ำตาก작ฉากดราม่ามาเรียกร้องความสนใจอะไรอีก ลินิน? ฉันแต่งงานกับเธอเพราะหน้าที่ ไม่ใช่เพราะความรัก และเด็กคนนี้... ถ้ามันเกิดมาจริง ก็คงเป็นแค่เครื่องมือผูกมัดที่เธอกุเรื่องขึ้นมาเพื่อหวังฮุบสมบัติของตระกูลเราเท่านั้นแหละ”* ประโยคใจร้ายที่เคยถูกกรีดลงบนหัวใจของเธอดังสะท้อนขึ้นมาในหัว ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด ดวงตาคู่คมจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความชิงชังที่ไม่อาจปิดบัง “คุณบอกว่าเด็กคนนี้เป็นแค่เครื่องมือ เป็นตัวถ่วงชีวิตอันสวยงามของคุณ เป็นภาระที่คุณไม่อยากแม้แต่จะชายตามอง” ลินินก้มลงลูบศีรษะลูกชายเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีอย่างไร้ความเกรงกลัว “ในเมื่อคุณผลไสไล่ส่งเราสองคนแม่ลูกออกมาอย่างไร้เยื่อใย วันนี้... คุณก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยปากถามหาคำว่าพ่อจากปากของเขาค่ะ!” “ลินิน ผมขอโทษ...” ธามันก้าวเท้าเข้าไปหาเธอสัญชาตญาณ มือหนาหมายจะเอื้อมไปคว้ามือบางที่สั่นเทา แต่นางเอกในดวงใจของเขากลับถอยหลังหนีราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขาดั่งงูพิษ “คำขอโทษของคุณมันไร้ค่า ยิ่งกว่าเศษแป้งที่ร่วงหล่นบนพื้นเสียอีกค่ะ ธามัน!” ลินินตวาดลั่น ดวงตาแดงก่ำไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อล้น “คุณคิดว่าเงินทอง ชื่อเสียง หรืออำนาจที่คุณมี มันจะซื้อเวลากลับมาซ่อมแซมความรู้สึกที่พัง 100% ของฉันได้งั้นเหรอ? คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเชฟขนมหวานคนนี้ จนฉันต้องหอบท้องหนีมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยลำแข้งของตัวเอง คุณรู้ไหมว่าฉันต้องผ่านความตายมากี่ครั้งในห้องคลอด... ในขณะที่คุณกำลังดื่มด่ำกับความสำเร็จบนกองเงินกองทอง!” ถ้อยคำเชือดเฉือนบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ ธามันรู้สึกราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง ความหย่อหยิ่งทั้งหมดที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เขารู้ดีว่าเขาสมควรได้รับมัน เขาสมควรได้รับความเจ็บปวดทรมานยิ่งกว่านี้เสียด้วยซ้ำ แต่ทว่า ศักดิ์ศรีของเชฟขนมหวานระดับแนวหน้าและเจ้าของอาณาจักรธุรกิจเบเกอรี่หมื่นล้าน ก็ทำให้ธามันไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เช่นกัน เมื่อบรรยากาศเปลี่ยนจากความโศกเศร้าเป็นสงครามแห่งอีโก้ที่คุกรุ่น “ถ้าอย่างนั้น... เรามาพิสูจน์กันหน่อยไหมล่ะ ลินิน” ธามันสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงความสุขุมของนักธุรกิจผู้กุมบังเหียนตลาดกลับคืนมา ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึง เย็นชา ทว่านัยน์ตาคู่นั้นกลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งการท้าทาย “ในเมื่อเธอเก่งนักในการหนีหายไปสร้างอาณาจักรขนมหวานด้วยตัวเอง... งั้นเรามาตัดสินกันในสังเวียนที่เธอถนัดที่สุด” ลินินขมวดคิ้วแน่น “คุณหมายความว่ายังไง?” “การแข่งขันทำขนมหวานรอบตัดสินของงานแฟร์ประจำปีที่จะถึงนี้” ธามันก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะเตรียมเบเกอรี่ วางมือลงบนขอบโต๊ะด้วยท่าทางคุกคาม “ถ้าเธอชนะ... ฉันจะเซ็นใบหย่าขาดจากกันอย่างเป็นทางการ ยอมยกหุ้นทั้งหมดในเครือบริษัทของฉันให้เธอ และจะไม่มีวันก้าวก่ายชีวิตของเธอและลูกอีกเลยตลอดชีวิต” หัวใจของลินินกระตุกวูบ แต่นั่นคือข้อเสนอที่เธอรอคอยมาตลอด มันคืออิสรภาพที่แท้จริง! “แล้วถ้าฉันแพ้ล่ะคะ?” เธอย้อนถามเสียงแข็ง “ถ้าเธอแพ้...” มุมปากของธามันยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และทระงตน “เธอจะต้องยอมกลับไปอยู่ในคฤหาสน์ของฉัน ในฐานะ ‘ภรรยา’ ที่ต้องทำตามคำสั่งของฉันทุกอย่าง และยอมรับการไถ่บาปที่ฉันจะมอบให้เธอ... เป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม” บรรยากาศในห้องครัวเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม ลินินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความแค้น ความอัดอั้น และความปรารถนาที่จะตัดขาดจากผู้ชายคนนี้พุ่งพล่านถึงขีดสุด เธอมั่นใจในฝีมือของตัวเอง เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมที่ยอมให้เขาเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้ว “ตกลงค่ะ!” ลินินประกาศกร้าว ดวงตาคู่สวยจ้องมองอดีตสามีอย่างไม่ยอมแพ้ “เตรียมตัวรับรสชาติความพ่ายแพ้ที่สาสมกับความใจร้ายของคุณได้เลย ธามัน!” ธามันมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่งในความเด็ดเดี่ยว หลงใหลในประกายตาที่ดื้อรั้น และเจ็บปวดที่รู้ว่าเขากำลังทำสงครามกับคนที่เขารักที่สุด ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอื้อนเอ่ยคำใดเพิ่มเติม ประตูหลังร้านเบเกอรี่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหันพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของบุคคลที่ไม่คาดฝัน “คุณธามันครับ! แย่แล้วครับ... เรื่องที่เราปิดบังไว้เรื่องผลตรวจ DNA ลับที่สั่งตรวจซ้ำเมื่อวาน... ตอนนี้มันถูกส่งไปถึงมือของ ‘คุณแม่ของคุณ’ เรียบร้อยแล้วครับ!” ธามันหน้าถอดสีทันทีในขณะที่ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับดราม่ารสเข้มข้นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!